New York City!!

Het was geweldig!

Mike Hodge Invitational

Helaas ging het na mn vorige wedstrijd, de Dellinger Invitational, in plaats van beter nog slechter. De eerste snelheidstraining de dinsdag na de wedstrijd ging super. Het leek weer de goede kant op te gaan. 24 uur later lag ik met koorts en koude rillingen op bed. Nu ruim een week later is de keelpijn nog steeds niet weg en heb ik ook nog altijd hoestbuien. Omdat de snelheidstraining (4 x 400, 2 x 1600, 4 x 400) best oke ging afgelopen dinsdag liep ik vandaag een 5km cross in Oregon City, hier ongeveer een half uur vandaan. Vorig jaar liep ik daar een superwedstrjd: 18:03, en enorm PR. Dit jaar heb ik een PR langzaam lopen neergezet. Het was echt n ramp. Het gaat gewoon niet of anders gezegd: I just don't have it. Niet op dit moment althans. Elke keer als het weer goed gaat, word ik ziek. Ik krijg de kans niet om in vorm te komen. Natuurlijk komt het altijd weer goed, alleen is het de bedoeling dat we over 2 weken de Conference Titel binnen halen en ik wil daar heel, héél graag lopen en ik weet niet of ik in zo'n korte periode nog in vorm kan komen. Volgende week loop ik n 6km als ik me goed voel, een soort test of ik naar Conference ga (is overigens in Californie).

Ik ga me een paar dagen opladen in New York met mn vader. Kan niet wachten! Mn volgende blog wordt positiever, beloofd!

Bill Dellinger Invitational, Eugene

Jaja, eindelijk zit mn eerste wedstrijd voor de universiteit, in mn prachtige paarse tenue erop. Door de vermoeidheid, het hoesten een paar weken lang, en mn lage ijzer, ging het nou niet echt lekker de laatste tijd. Gelukkig was ik net op tijd weer fit genoeg om weer normaal te trainen en dus had ik met mn coach besloten het gewoon te gaan proberen vandaag.

Het was een 5km cross in Eugene, Oregon. Slechts 10 teams, maar daarvan wel 3 in de top 20 van Amerika. Ons team bestond vandaag uit 8 mensen en daarvan scoren de eerste 5 de punten. De andere 3 zijn dus n soort back-up. Het plan was dat ik met Megan en Sarah achter de top 5 van ons zou blijven, samen te werken, en een goede laatste mijl te lopen. En als iemand voorin in de problemen zou raken, zouden wij naar voren gaan.

Zoals verwacht ging iedereen keihard van start. Maar je hebt eigenlijk geen andere keuze dan mee te gaan want op dit vlakke parcours maak je niet snel een gat goed. De eerste mijl (1600m), ging in 5:25. Dat is toch redelijk slopend als je al 5 weken niet harder dan 6:10 per mijl hebt gelopen tijdens de trainingen. Mijn tempo ging daardoor halverwege ook behoorlijk omlaag. Ik liep laatste van mn team maar plotseling kreeg 1 meisje uit onze top 5 het moeilijk. Aan ons dus de taak om het over te nemen. Gelukkig vond ik de laatste mijl nog energie en racede ik alsnog naar de 5e plek van het team en kon ik toch nog bijdragen aan de score.

Ging het goed? Als ik kijk naar hoe weinig goede trainingen ik heb kunnen doen de afgelopen weken is het zeker niet slecht. Ik had deze wedstrijd echt nodig om weer mn zelfvertrouwen terug te krijgen en om te wennen aan het diep gaan. Over 2 weken loop ik in Clackamas. 'n Kleine wedstrijd, maar ik heb nog ff n goede wedstrijd nodig voor de Conference Championships in Californie 31 oktober (Halloween!).

Het gaat dus weer de goede kant op! Nog ander tof nieuws: ik ga zondag over 2 weken naar New York!!!!!!!!!!! En wie staat er op JFK Airport op me te wachten: mn vader! Heb er ongelooflijk veel zin in. Over 2 weken ren ik dus heerijk door Central Park, sta ik in de kroon van het Vrijheidsbeeld en wandel ik door SoHo en de Bronx! Jaloers makende foto's volgen uiteraard.