Carpe Diem

Mijn "vakantie" in Portland zit er inmiddels alweer bijna op. Drie maanden lang heb ik kunnen doen waar ik zin in had, zonder verplichtingen, zonder verantwoordelijkheden. De eerste weken na de bruiloft van Elizabeth kon ik nog genieten van het prachtige weer in Portland. Hele dagen zat ik buiten voor m'n plezier te lezen, wat ik al heel lang niet had gedaan. Het was toen nog afwachten of ik weer snel zou kunnen hardlopen. Gelukkig kon ik al vrij snel weer beginnen met trainen. In het begin liep ik vijf dagen in de week, amper 10/15 minuten op het gras. Gelukkig reageerde m'n voet goed en kon ik langzaam weer het aantal kilometers ophogen. In m'n vrije tijd sprak ik veel af met vriendinnen. Full-time koffie leuten...het beviel me wel. En toen mijn dagen toch wat eentonig werden ontmoette ik de geweldigste, leukste en liefste jongen die er is en die ik nu mijn vriendje mag noemen! Van full-time koffieleut naar full-time verliefd...niet verkeerd! 

Inmiddels heb ik vleugels gekregen! Ik weet niet of het door de verliefdheid komt of door het harde trainen, maar het lopen gaat eindelijk weer super. Vorige week mocht ik 51 miles noteren in m'n logboek, wat neerkomt op zo'n 82 kilometer. Deze week loop ik alweer voor op schema en ga ik over de 85km heen. Ik heb ook de baantrainingen weer opgepakt. Het is onzettend zwaar om na 11 maanden weer op snelheid te trainen, maar ik ga elke training met sprongen vooruit. "If I forget every workout I have ever done in my entire life, this workout went pretty well," zei professioneel atlete Lauren Fleshman nadat zij de baantrainingen weer kon oppakken na een slepende blessure. Nee, echt hard gaat het nog niet, maar ik vergelijk m'n prestaties van nu niet met die van mijn beste seizoenen. Het enige wat telt is dat het beetje bij beetje weer de goede kant op gaat, of dat nu wel of niet PR's gaat opleveren komende lente. Het is heerlijk om pijnvrij te kunnen lopen en ik ben zo blij dat het nu een keer goed lijkt te gaan (knock on wood!). 

Maar het einde van mijn luxe leventje is nabij. Ik moet het huis waar ik deze drie maanden heb gewoond helaas weer inruilen voor een kamer in een apartmenet van de universiteit. Ik moet dan ook gedag gaan zeggen tegen mijn 3 wiet rokende hippies van huisgenoten, who I've learned to love! En Penny, de huis labrador. Ik ga ook eindelijk beginnen met m'n Master. Ik heb er zin in, ookal zal het wel even wennen zijn om weer deadlines te hebben en uberhaupt m'n hersenen te moeten gebruiken. Ookal wordt het weer hard werken straks, ik kan niet wachten om weer wedstrijden te lopen en te beginnen aan (voorlopig) mijn laatste jaartje school. 

Eerst nog even de feestdagen vieren in Rotterdam! Happy holidays everyone 

Bruidsmeisje in een Kansas City wedding!

Ik ben net op tijd van mijn elleboog fracturen hersteld om bij de bruiloft van mijn beste vriendinnetje in Kansas City te zijn. Mijn kamergenootje van het freshman year is getrouwd! 22 jaar..het lijkt jong maar in Amerika is dat heel normaal. Het was een van de mooiste weekenden van mijn leven en ik was niet eens de bruid. Ik ben zo blij dat ik erbij kon zijn. Ik was ook weer even kort herenigd met mijn lieve vriendinnetje Lindsay. De komende 3 maanden verblijf ik in Portland om een nieuwe stage te beginnen bij hetzelfde bedrijf waar ik deze zomer was en om bijles te geven aan high school studenten met een taalachterstand. Ook m'n voet gaat eindelijk vooruit dus over twee weken kan ik weer beginnen met trainen. Ik had liever op school gezeten en wedstrijden gelopen maar je moet roeien met de riemen die je hebt. Ik ga van de mogelijkheid gebruik maken om de komende 3 maanden dingen te doen waar ik normaal gesproken niet aan toekom. Tot over 3 maanden en groeten vanuit het prachtige nazomerse Portland.

"The secret of life, though, is to fall seven times and to get up eight times.” - Paulo Coelho

Murphy's Law: If anything can go wrong, it will.

Precies vier weken geleden sloeg het onheil weer toe. De ochtend na mijn eerste baantraining (een paar 150tjes op 80%) werd ik wakker met scherpe pijn in mijn voet, in de plantar fascia, het bindweefsel wat de hiel met de bal van de voet verbindt. Ik had tijdens de baantraining niets gevoeld en maakte me weinig zorgen. Na 10 minuten van m'n duurtraining die dag ging de pijn bijna volledig weg. Die zondag ging de pijn tijdens mijn duurloop van bijna 2 uur niet weg, maar het was nog te doen. Maandag is altijd mijn vrije dag en ik dacht dat 1 dag rust wel genoeg zou zijn om van dit 'pijntje' af te komen.

Dinsdag voelde ik de pijn tijdens het wandelen, maar ik was te koppig om er aan toe te geven. Ik besloot wel om de warming up voor mijn tempo run met een teamgenoot te doen. Gelukkig maar, want na de tempo van 15 minuten had ik zo'n ondraaglijke pijn in mijn voet dat zij een auto moest gaan halen om mij uit het bos op te halen. Ik kon bijna geen stap meer zetten. Ik wist toen wel dat het fout zat. Als het voelt alsof je op naalden loopt, kun je het geen 'pijntje' meer noemen.

Na een week lang behandelingen die niet aansloegen heb ik erop gestaan om een MRI te doen. Gelukkig gaven ze eindelijk toe dat ze geen idee hadden wat er mis met me was. Twee weken na het onstaan van de blessure kreeg ik de scan en toen begon het wachten op de uitslag. Ik zou de uitslag eigenlijk nog die dag krijgen, maar dat werd zaterdag, en toen zondag. Alleen toen ik werd gebeld zondagochtend had ik veel grotere problemen dan de scheur in m'n plantar fascia die de MRI had laten zien...

Zondag was team camp geplanned: 3 dagen trainen in Bend, OR. Ik had toch maar besloten om mee te gaan ookal wist ik al dat ik daar niet zou kunnen hardlopen. Dan maar fietsen had ik bedacht. Zondagochtend ging m'n hele team een lange duurloop doen, zodat ze dat bij aankomst niet meer hoefden te doen. Ik besloot een lang stuk te gaan fietsen. Het was een prachtige dag, strakblauwe lucht en zon. 70 minuten lang racede ik door het mooie Portland en langs Smith & Bybee Lake, een natuurgebied. Ik kwam weer uit op Portsmouth, 5 minuten van mijn huis. Ik besloot toch maar nog een half uurtje door te fietsen en sloeg linksaf i.p.v. rechtdoor te gaan op weg naar huis. Dat had ik beter niet kunnen doen..Even verderop op een weg die zowel voor fietsers als wandelaars bedoeld is, naderde ik een vrouw met hond, aan de lijn. Zoals altijd riep ik netjes "On your left!!" zodat ze zou horen dat ik eraan kwam. Ik minderde mijn snelheid, zij trok aan de riem om de hond aan de kant te dwingen. Alleen toen verloor ze controle over de riem en stormde de hond op my af, om m'n fiets te bespringen. Ik moest zo hard remmen dat ik over het stuur ben geklapt. Toen ik op de grond lag voelde ik een hele intense pijn in beide armen. Ik was met uitgestrekte armen terecht gekomen. De vrouw was erg geschrokken en ging hulp halen. Ze vroeg of ik dacht dat ik iets had gebroken. Ik zei nee, vooral omdat ik nog nooit iets gebroken had en niet wist hoe dat voelde. Ze heeft me naar huis gebracht, en ik wilde nog steeds niet geloven dat er echt iets mis met me was. Ik dacht dat ik misschien wat banden en spieren had verrekt. Maar toen ik na een uur nog niet mn armen kon bewegen, ben ik door een jongen van het team (mijn teamgenoten moesten naar kamp en konden niet bij me bijven) naar de Emergency Room gebracht. Daar zijn rontgenfoto's gemaakt van beide armen en daaruit bleek dat ik in beide ellebogen fracturen had opgelopen. Mijn reactie was een mix van lachen en janken. Lachen omdat ik dacht dat ik in een slechte soap zat, huilen omdat ik de consequenties kende: twee onbruikbare armen. Dag school, dag hardlopen, dag onafhankelijkheid,dag Portland. Suf van de morfine werd ik door m'n coach naar huis gebracht. Ik wilde me niet laten opnemen, dus moest ik mensen regelen die me konden helpen tot m'n vader in Portland zou aankomen (de donderdag daarop) om me mee naar huis te nemen. 4 dagen lang hebben vrienden me moeten helpen met aankleden, wassen, eten, alles. Het was even pijnlijk en frustrerend als hartverwarmend. Ik heb lieve vrienden en kan van geluk spreken dat er zoveel mensen voor me klaar stonden.

Na een moeilijke vlucht ben ik nu dus terug in Nederland. Ik ga hier rustig herstellen. Ik ga elke dag met sprongen vooruit, maar desondanks heb ik dus wel definitief besloten om dit semester op school over te slaan. Ik begin nu pas in januari met mn Master opleiding. Het zou teveel stress opleveren om een paar weken school te missen en geconfronteerd te worden met het feit dat ik na een semester te hebben gemist door achilles problemen nu ook het cross seizoen moet missen. Ik heb zo onwaarschijnlijk veel pech gehad dit jaar, ik kan het bijna niet geloven. Het is niet eerlijk, maar ik moet me er maar bij neerleggen. Hopelijk kan ik over een aantal weken wel terug naar Portland om bij m'n vrienden te zijn en het hardlopen weer een beetje op te pakken langzaamaan, maar dat moet nog maar blijken. Ik mis het enorm.

Ik sta dus pas weer in Januari op z'n vroegst op de startlijn. What a year, what a year.

Even the biggest failure beats the hell out of never trying.

Ik ben alweer 2,5 maand geleden afgestudeerd. Het is ongelooflijk hoe snel de tijd voorbij gaat deze zomer. Er is veel gebeurd sinds m'n laatste blog post. Er waren weken bij waar ik elke avond feestjes had. Ik ging feestjes afzeggen omdat ik moest herstellen van het vorige feestje. Om vervolgens de feestjes te hervatten. Er waren weken bij dat ik zo veel moest werken dat ik vrijdagavond de bank niet meer af kon komen. Er waren dagen dat ik dacht dat ik nooit meer van m'n blessure zou herstellen en dagen dat ik er zeker van was dat alles goed zou komen.

Inmiddels is alles in een wat rustiger vaarwater gekomen. Ik werk gelukkig wat minder, maar feest helaas ook wat minder. Daar staat tegenover dat ik ik veel meer hardloop, fiets, en zwem dan twee maanden geleden. Het hardlopen gaat redelijk. Ik voel me super, ontzettend gezond en fris, maar maak me constant zorgen dat m'n blessure ieder moment terug kan komen. De plantar fasciitis is helaas terug, maar de achillespees is onder controle. Ik loop ongeveer 75 kilometer per week, een stuk minder dan de 90-100 waar ik nu graag op zou zitten, maar dat zit er niet meer in dit jaar. Ik loop alles op een stevig tempo, en doe daarnaast veel alternatieve training. "Stay smart" vertel ik mezelf elke dag. Het is niet ideaal om maar 5 dagen per week hard te lopen, maar het is beter dan nog een seizoen missen. Ik denk dat het wel goed gaat komen dit seizoen. Ik ben gezond, uitgerust, en het aantal kilometers hoeft in principe niets te betekenen. De Amerikaanse prof atlete Lauren Fleshman haalde de olympische trials met slechts 11 mile/17 kilometer per week. Ze was al sinds oktober geblesseerd maar door veel alternatieve training en veel snelheid lukte het haar alsnog om goed te presteren. Ik heb geen specifieke doelen. Eerst maar eens de eerste baan/snelheidstrainingen doorkomen en dan kijken we wel weer verder. 

Ik ben inmiddels ook officieel toegelaten tot de Master "Management Communication." Ik heb er zin in! Ik hoop echt dat het een verschil is met de voorafgaande jaren. Ik heb na vier jaar wel behoefte aan verandering. Als het goed is heb ik dit jaar ook wat meer tijd om me op sport te richten. Ik ga positief het nieuwe jaar in. Ik mag dan wel een seizoen lang aan de kant hebben gestaan, maar ik ben terug, en kan nog steeds heel hard lopen. 12 augustus gaan we naar het mooie Bend, Oregon voor team camp. Kamp is niet mijn favoriete bezigheid  (van mijn sociale vaardigheden blijft na een paar dagen in een groep van 20 meiden niets over), maar zoals elk jaar sla ik me er wel doorheen met een boek van 900 bladzijdes;) Daarna hervatten we de teamtrainingen in Portland ook weer volledig. Kan niet wachten om weer op de baan te staan en het gras om te ploegen in m'n spikes! Ik ga er voor want "even the biggest failure beats the hell out of never trying."

There's Hope in the Universe

Na een hele lange stilte ga ik weer verder met m'n blog. Na het zwaarste (school)jaar tot nu toe, ben ik eindelijk afgestudeerd. Toen ik m'n laatste bericht schreef ging het nog steeds slecht met m'n achilles blessure. Ik ben daarna ook weer volledig gestopt met hardlopen. Zelfs geen kleine stukjes meer. Alleen maar eeuwige trainingen in het zwembad. Ik had me er bij neergelegd. Ik ging inzien dat het geen zin had om gefrustreerd te raken. Het is wat het is, en er zijn nog meer dingen in het leven. Nouja, meer dingen in het leven? M'n sociaal leven stond op een erg laat pitje vanwege de drukte en omdat ik niet meer op de trainingen kwam. Daarnaast gebeurden er nog andere minder leuke dingen waar ik geen controle over had. Ik heb maar een ding over dit jaar te zeggen: Murphy's Law. "If anything can go wrong, it will."

Ik was aan het einde van m'n Latijn toen eindelijk m'n ouders en beste vriendin hier in Portland aankwamen om me te zien afstuderen. Het was een prachtig weekend en een hele bijzondere ervaring. Het dringt nu pas tot me door dat ik gewoon klaar ben met m'n Bachelor, na zoveel jaren hard werken. Het laatste semester heb ik afgesloten met een 4.0. Het hoogst mogelijke cijfer. Ik heb geen idee hoe ik het voor elkaar heb gekregen. De rest van de week hebben we een hele mooie reis door Oregon gemaakt. Van de sneeuw naar de "high desert". Als ik ergens van kan genieten is het wel natuur. Toen we in Bend waren, in Central Oregon, heb ik een racefiets gehuurd en ben ik om 7 uur 's ochtends de deur uit gegaan om het zeer heuvelachtige Bend te verkennen. Na 2 uur ploeteren kwam ik weer terug bij het hotel. Ik was kapot, uitgeput, maar voor mij is er niets mooiers dan stilte, natuur, en grenzen verleggen. Ik was dan ook super gelukkig toen m'n ouders me een fiets lieten uitzoeken als graduation cadeau. De vrijheid die ik nu heb om de hele zomer lang door het prachtige Portland te crossen vind ik helemaal geweldig.

Ik heb dus uiteindelijk besloten om de hele zomer in Portland te blijven. Ik loop stage bij Central City Concern, een organisatie die behandeling en huisvesting aanbiedt voor daklozen, en dan vooral verslaafde daklozen. Ik werk in de media department. Ik heb het erg naar m'n zin en voel me er erg op m'n plaats. Ze doen ontzettend goed werk en ik ben blij dat ik dat straks op mn CV heb staan. Ik schrijf ook artikels voor ForceChange.com, een social activism website. Ik ben een nerd als het gaat om politiek, dus ik kan me er helemaal in uitleven. Ik ben ook vanaf nu een nanny voor een ongelooflijk schattig meisje van 4 maanden oud. Ik hou mezelf dus wel bezig!

Sinds dat ik afgestuurd ben en aan dit nieuwe leventje ben begonnen gaat het een stuk beter met me. Ik ben zelfs weer helemaal vrolijk. Ik woon in een nieuw, ontzettend fijn huis met hele leuke mensen, terwijl ik het in m'n oude huis helemaal niet meer naar m'n zin had. M'n baantjes bevallen supergoed. Verder hou ik me bezig met eindeloos boeken lezen in het zonnetje. Het kan slechter. En wat ook niet geheel onbelangrijk is: ik loop weer!!! Ik moet nog voorzichtig zijn, dat geef ik toe. Maar ik kan weer 1 uur non-stop lopen een paar keer per week, met dagen vrij tussendoor. Het gaat de goede kant op, alleen moet ik dus ontzettend oppassen.

Ik hoop ontzettend dat alles vanaf nu weer goed zal gaan. Ik heb er wel vertrouwen in. Ik ga volgend jaar (ik ga dus een Master doen volgend jaar) alles eruit halen wat er in zit. Ik heb nog maar 1 jaar hier. Ik zou wel gek zijn om iets of iemand dit jaar voor me te laten verpesten, zoals ik dat dit jaar heb laten gebeuren. Geen tegenslagen meer, alleen maar gelukkig zijn en keihard lopen. Zoals mijn fysiotherapeut hier altijd zegt: "There's hope in the universe!" Yes there is.

Hobby joggen en nagelbijten. 7 weeks til graduation.

Ik heb al een hele tijd niets geschreven, ik hoop dat er nog af en toe mensen even komen kijken op mn blog! Er is helaas niet veel veranderd sinds mn laatste bericht. Ik ben nog steeds geblesseerd. Er waren ups and downs en het leek er even op dat ik alsnog wedstrijden zou kunnnen lopen dit seizoen, maar achteraf mochten mijn talloze busritjes naar chiropractors en fysiotherapeuten niet baten en word ik elke ochtend nog steeds wakker met een pijnlijke achillespees. Ik loop een klein beetje hier en daar, omdat volledige rust ook niet altijd verstandig is omdat de pees dan ook niet los kan komen, maar ik van de buitenkant lijkt ik tegenwoordig meer op een hobby jogger dan een atleet (qua snelheid dan he, ik train me nog altijd de vinketering op de fiets en de cross trainer en ik heb buikspieren als nooit tevoren. je moet toch wat). Van binnen is dat zeker niet het geval. De eerste weken was ik zo kwaad en gefrustreerd. Nu, ruim 9 weken verder, kan ik wel boos blijven maar dat heeft weinig nut.

Dus in plaats van me constant zorgen te maken ga ik me richten op school. Ik heb het, in mijn ogen, onmenselijk druk gehad de laatste 2 maanden. Het was echt vreselijk, gewoon niet meer leuk. Mn cijfers zijn achteruit gegaan maar niet omdat ik minder mn best doe, maar gewoon omdat het te veel is en ik zo veel moet doen dat ik details op een examen gewoon kwijt ben. Het valt niet meer te onthouden. Ik ben net terug van een geweldige week in Florida met mn vader die me kwam redden van deze niet zo leuke periode. Als je niet met het team mee traint, terwijl dat juist de tijden zijn dat je je vrienden kan zien, en verder alleen maar in de boeken zit, kan ik je garanderen dat je het na een paar maanden ook niet meer ziet zitten. Ik heb gelukkig weer wat energie na deze heerlijke week. Als ik tijd heb (tsja..) zal ik snel foto's op mn blog zetten. Over 7 weken is het dan zo ver. Dan neem ik mn diploma BA Communication Studies en BA Sociology in handen, en dan doen we allemaal tegelijk het kwastje van onze caps van links naar rechts en dan zijn we naar 4 jaar lang ploeteren eindelijk AFGESTUDEERD. En ookal kan ik weinig voldoening uit het hardlopen halen, ik haal wel voldoening uit het feit dat ik Magna Cum Laude afstudeer. De cijfers van dit semester tellen niet meer mee voor je "honors title". Ik ben hier supertrots op. Ik moet nog even geduld hebben en hard werken aan mn senior thesis zodat ik ook daadwerkelijk kan afstuderen, maar de gedachte aan 6 mei maakt me erg blij.

What's next? Tsja, geen idee eigenlijk. Nu ik geen wedstrijden loop, kan ik ook niet op de kosten van school een maand langer in mn apartement blijven. Er is een goede kans dat ik deze zomer in Washington DC werk maar als ik pas in juni begin maar hier al 7 mei mn kamer uit moet, is dat toch wel een probleem. Ik weet ook niet wanneer ik weer normaal kan trainen. Ook heb ik me nog niet officieel voor mn master in Portland ingeschreven. Dat is het plan voor dit weekend, maar dat maakt het hele visum gedoe weer zo ingewikkeld. Ik moet of werken, of ingeschreven staan op de universiteit om mn visum te verlengen, dus daar moet ik ook nog rekening mee houden. Een hoop onzekerheid dus. Ik heb wel mn toelatings test scores terug. Ik heb het op het verbale onderdeel beter gedaan dan 84% van de deelnemers. Ik vind het wel grappig dat mijn woordenschat over het algemeen veel beter is dan van de gemiddelde Amerikaan. Mocht mn blessure nog de hele zomer duren, ga ik ook niet terug naar Portland. Het enige wat me ervan weerhoudt om hier weg te gaan is hardlopen. Oh en mijn 3 hele goede vriendinnen hier, waarvan een helaas Oregon sowieso gaat verlaten en de andere gaat trouwen! (en ik ben bruidsmeisje, Kansas here I come!!!) Wat ik wel ga doen als ik niet terug ga? I have no idea. Yay for being an adult.

Nou ik ga mezelf 48 uur lang opsluiten in mn kamer om mijn huiswerk achterstand die ik tijdens de vakantie (echt, Amerikanen weten niet van ophouden) heb opgelopen weg te werken. De eerstvolgende keer dat iik schrijf heb ik mn twee bachelor diploma's binnen!!!!!!!!

Achillespees blessure = dag indoor seizoen

Helaas heb ik de afgelopen 2 wedstrijden in Seattle moeten missen. Een achillesblessure die ik al sinds oktober heb is plotseling volledig uit de hand gelopen. Ik kon na 4 dagen trainen in Portland zelfs niet meer wandelen van de pijn. Ik dacht dat het vanzelf wel weg zou gaan, maar het vele lopen op het asfalt in Nederland heeft het van een onschuldige blessure tot misschien wel iets chronisch gemaakt. Ik loop al bijna 3 weken niet meer. In plaats daarvan zit ik weer op de fiets om toch nog een beetje mn conditie te behouden. De motivatie wordt wel steeds minder omdat er nauwelijks verbetering in zit. Het doet nog steeds erg veel pijn en er wordt me dan ook aangeraden om helemaal niets te doen, zelfs niet fietsen omdat dat toch een klein beetje druk op de pees zet. Afgelopen donderdag mocht ik voor het eerst weer op die speciale anti-gravity loopband lopen. Dat ging ontzettend goed, totdat ik weer een tijdje stil zat en weer begon te lopen. De spier raakte meteen weer geirriteerd en het hinken kon weer beginnen. Ik heb het weekend daarom dan ook helemaal niets gedaan. Vandaag mocht ik weer op de anti-gravity loopband, maar dan met een lager gewichtspercentage (75%). Dat ging weer perfect tijdens het lopen. Ook voelde ik niets de eerste paar uur na het lopen. Had echt even een Eureka momentje, totdat ik weer pijn kreeg op weg naar mn college. En niet zo maar, het heeft zich verspreid naar mn hiel en de zijkant van mn voet. Echt geen idee wat er nu aan de hand is, maar ik word hier echt moedeloos van. Morgen weer naar de sportarts. Ik heb echt geen zin in plantar fascitis (Google is your friend) of nog een andere slepende blessure. Ik hoop dat het meevalt, maar echt positief ben ik niet. Als je na 3 weken niet hardlopen nog steeds zo veel pijn hebt, dan is er echt iets mis. Gelukkig heb ik nog 10 weken tot de eerste outdoor wedstrijd. In principe is dat veel tijd, maar dan moet het wel gaan verbeteren. Ik denk dat als ik nu normaal ga hardlopen, op de weg of op de baan, ik binnen de kortste keren weer niet kan lopen van de pijn. Hopelijk heeft de sportarts me iets gezelligers te vertellen morgen en kan ik toch weer snel mn trainingen hervatten. Ik word hier echt niet vrolijk van.

Oh hello last semester of senior year!!!

Op dit moment zit ik in Sea-Tac airport te wachten op m'n vlucht naar Portland. Helaas was er geen directe vlucht beschikbaar dus zit ik 5 uur lang in Seattle te koekebakken na al een hele lange vlucht, maar goed, daar ga je niet dood van! En het geeft me even de tijd om een update te schrijven.

Het is een heerlijke vakantie geweest. Ik heb van alles gedaan en ben eigenlijk te moe omdat allemaal te samenvatten! Dus dan maar vooruit blikken. Verwacht niet te veel van deze blog. Ik ging net bij de Starbucks koffie bestellen. Ik ben zo kapot, ik kreeg "Can I have a '16-ounce non-fat iced latte', please" amper uit m'n bek. Ik wil gewoon koffie!

Zaterdag loop ik m'n eerste indoor wedstrijd hier in Seattle. Tot die tijd trainen we met een deel van het team in Portland. Het wordt een saaie week aangezien nog niemand van mijn huisgenoten terug is in Portland. Dus ik ga me bezighouden met serieuze dingen zoals solliciaties voorbereiden voor stages en dat soort dingen. Back to the grind! De lol is voorbij, weer hard aan het werk om in mei m'n 2 bachelor diploma's te mogen ontvangen.

Ik verwacht niet al te veel van zaterdag. Ik ga gewoon lekker lopen. Ik heb zin om weer een wedstrijdje te doen en om te kijken waar ik sta. Ik ben ziek geweest afgelopen week dus m'n training was een beetje rommelig, maar het dwong me wel om mn achilles blessure tijd te geven om te genezen. Hopelijk kan ik dus vol energie en blessurevrij aan het seizoen beginnen. De rest van de vakantie ging het lopen helemaal super. Ik denk dat ik klaar ben voor een heel goed seizoen. Ik hou van de baan! Ik kan niet wachten om weer een 3km in Seattle te lopen en later in het outdoor seizoen weer PR's neer te zetten in Stanford. En hopelijk kwalificeer ik me uiteindelijk voor Regionals die dit jaar in Texas gehouden worden. Ik heb er zin in! En dat was een paar weken geleden wel anders. Re-energized and ready to go:)

Ik heb me voorgenomen om niet al te veel na te denken meer over de toekomst. Ik ga genieten van m'n laatste semester met al de andere vierdejaars. Ik ben nu eindelijk 21 dus ik mag het Amerikaanse nachtleven in en daar gaan we ook goed gebruik van maken! Nee hoor, geen gekke dingen, maar ik kan niet wachten om te gaan salsa dansen op vrijdagavond met Bethany. Dat zijn echt de dingen waar ik al zo lang naar uit kijk en in Amerika pas kunnen als je 21 bent. Onzinning, maar goed! Verder wordt het bikkelen. Vijf zware vakken, een toelatings examen voor m'n master, veel trainen, veel wedstrijden, en op zoek naar een zomer baan of stage in Portland!

Ik ga keiharde techno opzetten en nog meer koffie halen. Nog 5 uur en ik ben weer lekker in mn kamertje. Snel weer 'n update!