zaterdag 25 april 2009
5000m Eugene, mixed feelings
Gisteren liep ik de 5000m in Eugene. Wat dé wedstrijd van het seizoen had moeten zijn liep uiteindelijk uit op een teleurstelling. Vorig week had ik nog een reeks van perfecte trainingen. Ik liep 4 x 1000m achter elkaar met korte rust in respectievelijk 3:27, 3:27, 3:20 en 3:20, wat geen enkel probleem was. Donderdag vloog ik door Forest Park heen. Ik voelde me super. Zaterdagochtend stond er een tempo run van 3 mile (4.8km) op het programma. Het kostte me erg veel moeite om het tempo van 6:10 per mijl aan te houden. Ik had er eigenlijk geen verklaring voor. Tot dat 's middags de hoestbuien begonnen. Daarbij kwam ook nog mn hooikoorts. Ik had goede hoop dat ik me op vrijdag wel weer goed zou voelen, maar de hoestbuien en de hooikoorts werden alleen maar erger. Dinsdag had ik tijdens de training een minuut nodig na elke 200m op mn ademhaling weer onder controle te krijgen. Mn keel en mn neus zaten volledig dicht. Ik probeerde een ander hooikoorts medicijn maar dat mocht niet baten. Het werd eerder erger dan minder. Vrijdagochtend stond ik dan ook op zonder enkele verwachtingen. Het plan was voor ik ziek werd rond de 17:10 te lopen. Het nieuwe plan: lopen en zien waar we eindigen. Iedereen in mijn serie ging keihard van start. Ik wist dat als ik mee zou gaan ik helemaal kapot zou gaan vroeg in de wedstrijd. Helaas was de andere optie nou ook niet optimaal: ik liep vrijwel de hele wedstrijd alleen. Met 5 ronden te gaan werd het ademen erg moeilijk. Ik haalde nog wel erg veel mensen in omdat die allemaal te hard van start waren gegaan. De laatste ronde probeerde ik er nog alles uit te halen en uiteindelijk kwam ik over de finish in 17:33. 3 seconden van mn PR af. Natuurlijk niet heel slecht na n week ziek te zijn geweest, maar wel teleurstellend als ik me bedenk dat ik zoveel harder kan maar daar misschien dit seizoen niet meer de kans voor krijg. Ach ja, nog altijd 1 minuut en 16 seconden sneller dan vorig jaar in april. Gek eigenlijk hoe snel je je doelen bij kan stellen. Dat komt natuurlijk ook doordat een tijd van 17:33 hier niet zo bijzonder is en in Nederland juist erg goed. Hoewel ik niet moet vergeten hoeveel ik ben vooruit gegaan, helpt de enorm sterke competitie hier me wel om gemotiveerd te blijven. Ik ben er nog lang niet, maar dat komt nog wel!
maandag 13 april 2009
Easter Break in Washington (het begint er nu echt op te lijken alsof ik nooit op school zit)
Terug van een lang Paasweekend in Washington! Ja, dat is correct, weer vrij! Net als vorig week dinsdag omdat het Founder's Day was ofzoiets. En wat een geluk, het was die dag 23 graden. Hup, handdoek naar buiten en zonnen op het gras! Net als iedereen op de universiteit, de campus leek wel een camping. Er was muziek, beach volleybal, honkbal en frisbee. Foto's volgen! Maar goed, een (iets te lang) overzichtje van dit weekend:
Vrijdag: Met mn teamgenootje Lyndy vertrok ik voor n paar dagen naar haar huis in Snohomish, vlakbij Seattle. Toen we de straat in kwamen rijden kon ik mn ogen niet geloven: wat n huizen! Lyndy's huis is prachtig. 3 badkamers, 3 auto's, enorme jacuzzi, en het zwembad delen ze met de buren.'s Avonds hebben we pannenkoeken gebakken, volgens Nederlands recept! Was erg lekker. Ik moet het recept voor ze gaan vertalen haha.
Zaterdag: De volgende dag zijn we eerst met haar hele (extreem actieve) familie gaan hardlopen in het heuveligste park dat ik ooit heb gezien. Na 50 minuten heuvels was het tijd voor het strand! 3e keer in 5 weken, ik mag niet klagen! 's Avonds ben ik met haar familie voor het eerst in heel (héél) veel jaren naar de kerk geweest. Ik verwachtte een typische kerk, maar liep tot mijn grote verbazing een zaal met podium, drumstel, keyboard, microfoons, discolichten en rookmachine in! Op de enorme LCD schermen begon er een countdown. Bij 0 ging het licht uit, discolichten aan, kwam er een enorme man met lang haar het podium op, begon de band te spelen (bassgitaar, elektrische gitaar) en begon het 'christelijke rockconcert'. Ik vond de tekst niet echt een aanleiding om te gaan dansen, maar het was moeilijk om stil te staan haha. Liedje na liedje na liedje ging dit door. Na een tijdje begon de 'sermon'. Een enorm hippe pastoor kwam het podium op. Ik denk niet dat het mogelijk is om de bijbelverzen in een moderner jasje te steken. Ik dacht bij mezelf: dit kan niet veel gekker worden. Maar ik was even vergeten dat dit Amerika is. Ik heb 15 mensen gedoopt zien worden in een jacuzzi. Hoe vind je dat? Elke keer als iemand weer boven water kwam ging zo er een luid gejuich door de 'kerk'. Na nog wat "Oh happy day, you washed my sins away", was de dienst afgelopen. Met een piep in mn oren ben ik gaan slapen.
Zondag: We stonden vroeg op om naar Oost-Washington, Wenatchee te gaan. Het was een prachtige rit van 2,5 uur over de berpassen. Ik heb nog nooit zoveel sneeuw gezien! In Wenatchee was het gelukkig redelijk warm en zonning. We gingen eerst met zn allen weer hardlopen. We begonnen onderaan de berg, zouden dan via n smal pad tot ongeveer halverwege de top gaan lopen en dan weer terug naar beneden. Lyndy en ik gingen samen. Lyndy dacht de weg te weten. Ehh nou niet dus. De eerste 10 minuten waren heerlijk. Het leek wel of ik in n schilderij liep, zo mooi! Maar we hebben blijkbaar het verkeerde pad genomen. Na 50 minuten steil omhoog te hebben hardgelopen kon ik mn benen niet meer op tillen en was ik buiten adem. Letterlijk buiten adem, tegen het hyperventileren aan. En daar sta je dan, op de top van de berg en je moet ook nog helemaal terug. Gelukkig vond de vader van Lyndy ons (hoera voor mobiele telefoons). We zijn van de paden afgeweken om sneller terug te gaan. Hardlopen ging niet,daar was het te steil voor. Een hoogtepuntje: we kwamen tientallen herten tegen, slechts zo'n 100 meter van ons vandaan. Prachtig gezicht. Lyndy moest over een slang springen en eerder hadden we vanuit de auto en prairiewolf gezien. Na 1 uur en 40 minuten waren we weer beneden. Ein-de-lijk. Gelukkig was de rest van de dag heerlijk. Bij haar oom en tante hebben we heerlijk gegeten. Ontzettend gastvrije mensen, erg gezellig! 's Avonds de jacuzzi ingedoken, dat hadden we wel verdiend.
Maandag: een relaxte duurloop gedaan.Daarna weer terug naar de campus. Nog maar 3 weken school te gaan, waarvan 1 week examens. Wat gaat het snel! Nog even hard werken en hard trainen en dan zit het erop. 24 april loop ik in Eugene de 5000m. Mn coach verwacht vrij veel van me, ik ben benieuwd.
Vrijdag: Met mn teamgenootje Lyndy vertrok ik voor n paar dagen naar haar huis in Snohomish, vlakbij Seattle. Toen we de straat in kwamen rijden kon ik mn ogen niet geloven: wat n huizen! Lyndy's huis is prachtig. 3 badkamers, 3 auto's, enorme jacuzzi, en het zwembad delen ze met de buren.'s Avonds hebben we pannenkoeken gebakken, volgens Nederlands recept! Was erg lekker. Ik moet het recept voor ze gaan vertalen haha.
Zaterdag: De volgende dag zijn we eerst met haar hele (extreem actieve) familie gaan hardlopen in het heuveligste park dat ik ooit heb gezien. Na 50 minuten heuvels was het tijd voor het strand! 3e keer in 5 weken, ik mag niet klagen! 's Avonds ben ik met haar familie voor het eerst in heel (héél) veel jaren naar de kerk geweest. Ik verwachtte een typische kerk, maar liep tot mijn grote verbazing een zaal met podium, drumstel, keyboard, microfoons, discolichten en rookmachine in! Op de enorme LCD schermen begon er een countdown. Bij 0 ging het licht uit, discolichten aan, kwam er een enorme man met lang haar het podium op, begon de band te spelen (bassgitaar, elektrische gitaar) en begon het 'christelijke rockconcert'. Ik vond de tekst niet echt een aanleiding om te gaan dansen, maar het was moeilijk om stil te staan haha. Liedje na liedje na liedje ging dit door. Na een tijdje begon de 'sermon'. Een enorm hippe pastoor kwam het podium op. Ik denk niet dat het mogelijk is om de bijbelverzen in een moderner jasje te steken. Ik dacht bij mezelf: dit kan niet veel gekker worden. Maar ik was even vergeten dat dit Amerika is. Ik heb 15 mensen gedoopt zien worden in een jacuzzi. Hoe vind je dat? Elke keer als iemand weer boven water kwam ging zo er een luid gejuich door de 'kerk'. Na nog wat "Oh happy day, you washed my sins away", was de dienst afgelopen. Met een piep in mn oren ben ik gaan slapen.
Zondag: We stonden vroeg op om naar Oost-Washington, Wenatchee te gaan. Het was een prachtige rit van 2,5 uur over de berpassen. Ik heb nog nooit zoveel sneeuw gezien! In Wenatchee was het gelukkig redelijk warm en zonning. We gingen eerst met zn allen weer hardlopen. We begonnen onderaan de berg, zouden dan via n smal pad tot ongeveer halverwege de top gaan lopen en dan weer terug naar beneden. Lyndy en ik gingen samen. Lyndy dacht de weg te weten. Ehh nou niet dus. De eerste 10 minuten waren heerlijk. Het leek wel of ik in n schilderij liep, zo mooi! Maar we hebben blijkbaar het verkeerde pad genomen. Na 50 minuten steil omhoog te hebben hardgelopen kon ik mn benen niet meer op tillen en was ik buiten adem. Letterlijk buiten adem, tegen het hyperventileren aan. En daar sta je dan, op de top van de berg en je moet ook nog helemaal terug. Gelukkig vond de vader van Lyndy ons (hoera voor mobiele telefoons). We zijn van de paden afgeweken om sneller terug te gaan. Hardlopen ging niet,daar was het te steil voor. Een hoogtepuntje: we kwamen tientallen herten tegen, slechts zo'n 100 meter van ons vandaan. Prachtig gezicht. Lyndy moest over een slang springen en eerder hadden we vanuit de auto en prairiewolf gezien. Na 1 uur en 40 minuten waren we weer beneden. Ein-de-lijk. Gelukkig was de rest van de dag heerlijk. Bij haar oom en tante hebben we heerlijk gegeten. Ontzettend gastvrije mensen, erg gezellig! 's Avonds de jacuzzi ingedoken, dat hadden we wel verdiend.
Maandag: een relaxte duurloop gedaan.Daarna weer terug naar de campus. Nog maar 3 weken school te gaan, waarvan 1 week examens. Wat gaat het snel! Nog even hard werken en hard trainen en dan zit het erop. 24 april loop ik in Eugene de 5000m. Mn coach verwacht vrij veel van me, ik ben benieuwd.
Abonneren op:
Posts (Atom)
