Onze volgepropte auto.

Wat je moet doen als je een beer tegenkomt..

Een avontuur aan de kust - can life get any better?

Wind, regen, modder. Klinkt niet echt aantrekkelijk, maar het maakt allemaal niet meer uit als je met 5 geweldige mensen aan de kust van de pacific ocean gaat kamperen. Binnen 4 dagen hadden we dit avontuur gepland en vanwege het gebrek aan tijd om voorbereidingen te treffen werd het dan ook heerlijk primitief kamperen. Vrijdagmiddag om 3 uur hebben we de hele auto volgepropt met onze overlevingspakketten die bestonden uit niet meer dan 5 truien, 2 paar schoenen en sokken en 2 tentjes + alle dekens die we konden vinden. Onderweg nog even wat rotsen beklommen en rond 5 uur kwamen we aan in Cape Lookout, aan de kust van Oregon. Nadat we onze tenten hadden opgezet zijn we maar gelijk de zee in gerend. Nouja niet helemaal, tot de knieen want het was ijs en ijskoud. Daarna zijn we langs de lange kuststrook gaan wandelen. Het was mistig waardoor je de Cape (enorme rots) niet perfect kon zien, maar het zag er spookachtig mooi uit. Na de wandeling voelden we allemaal onze voeten en handen niet meer dus hebben we een kampvuur gemaakt. Het was perfect! Marshmallows, gitaar, zingen en sterren. Het slapen werd een uitdaging: de tenten die we hadden waren nou niet echt van goede kwaliteit en daardoor moesten we de helft van de dekens sowieso al gebruiken om te zorgen dat de ondergrond niet nat was. Lindsay en ik gingen alvast slapen. Ik had 2 dekens meegenomen, had 4 jassen aan en had het nog niet erg warm. Elizabeth kwam later de tent in en dacht blijkbaar dat 1 deken wel genoeg was en 'leende' er een van me. Ik werd ijskoud wakker, maar ik wilde ook weer niet mn deken terugjatten. Elizabeth volgende dag: "Thanks for letting me borrow your blanket, well...I didn't really ask you." Oh echt? Maargoed! Het kon erger want de andere tent was blijkbaar niet erg waterdicht waardoor de jongens en hun spullen zeiknat waren. Ach ja, tijdens het afbreken van de tenten waren we allemaal weer zeiknat geworden dus dat verschil was snel weer gelijk getrokken. En wat doe je als je het koud hebt, je geen droge kleding meer hebt en je ontbijt ergens in n tas onder 20 andere dingen ligt in de achterbak? Je gaat 8km wandelen naar de top van de rots over blubber paden. Op je slippers want je schoenen liggen ook ergens onderin. Maar het was het helemaal waard! Na een lange wandeling door de bossen omhoog kwamen we aan op het uiteinde van de rots. Hoog boven het water konden we de golven tegen de rotswanden zien opknallen. We konden tegen de wind in hangen zo sterk. Achter ons wilde natuur en alles wat je hoorde was de wind en het geruis van de zee. Hoe koud het ook was, het was fantastisch. Een avontuur om nooit meer te vergeten!

Fotoreportage!

Op weg naar de start!

Toen waren we nog vrolijk.

Hier voelde ik me nog super!

En hierrrr...wat minder!

Oregon Preview, Eugene

Gisteren liep ik mn eerste wedstrijd outdoor. We gingen naar de beroemde baan van the University of Oregon in Eugene. In dit stadion, Hayward Field, liep Steve Prefontaine vele records in de jaren 70, waarvan sommigen nog altijd niet zijn verbroken. Vorig jaar werden er de Olympische trials, de kwalificatiewedstrijd voor Amerikaanse atleten, gehouden en vele topatleten hebben er gelopen. Erg tof om zelf daar te mogen lopen!

Ik liep de 3000m, de enige 3000m van het seizoen. De omstandigheden waren prima, het stadion was voor zo'n "kleine" wedstrijd behoorlijk gevuld met klappende mensen die betalen om naar de wedstrijd te komen kijken. Ik had er zin in! Het startschot ging en ik voelde me prima. Ik kwam de eerste kilometer door in 3:17, dus 9:51 schema, mn PR (indoor). Maar al snel zakte ik in en zat er nog amper kracht in mn benen. Ik ben maar achter mn teamgenootje Lyndy gaan hangen en omdat ik zo graag bij haar wilde blijven liep ik alsnog 10:03. Het was een hele moeizame 3km. Als ik er over nadenk is dat nog altijd 20 seconden sneller dan mn PR van vorig seizoen en als ik die 9:51 niet had gelopen was ik er wel blij mee geweest. Ik heb het er met mn trainer over gehad en de conclusie was: "all the hard training is catching up with you". En dat is ook zo. Na 8 weken hard trainen begin ik de vermoeidheid te voelen, ookal gaat het opzich nog prima. Ik loop dan ook pas over 5 weken weer n wedstrijd. Aangezien ik redshirt dit seizoen, dus niet voor het team loop, is dat denk ik n verstandig besluit. In de tussentijd ga ik wat minder kilometers maken, en ietsjes meer aan mn snelheid werken. 24/25 april staat mn eerste 5000m outdoor op het programma, weer in Eugene en het plan is rond de 17:10 te lopen als ik me goed voel. Ik heb er wel vertrouwen in dat ik over n paar weekjes er weer volledig tegenaan kan!

UW Last Chance Meet

AAAAAAAAAAAAAAAAAAH,4 examens + 1 paper in de week na de voorjaarsvakantie. Het is niet eerlijk! Na uren leren kan ik nu echt niet meer nadenken. Nouja, nog net genoeg om een blog te schrijven. Het is ook alweer even geleden! Vorige week zaterdag liep ik mn laatste indoorwedstrijd, opnieuw in Seattle. Ik liep voor de allereerste keer de mijl (1609 meter). Ik voelde me goed en ging vrij hard van start. Alleen was het al een tijd geleden dat ik zo'n "korte" afstand had gelopen en ik was niet meer gewend aan de snelheid. De laatste ronde was dan ook behoorlijk zwaar en helaas kon ik het tempo niet vasthouden. Maar ach, toch nog 5:04 gelopen, was niet slecht is denk ik. 3 uur later stond nog de 3000m op het programma maar die zou ik alleen hazen voor mn teamgenootje Lyndy. Het plan was om zo lang mogelijk 10:08 tempo aan te houden en dan halverwege/na 2 km uit te stappen. Lyndy voelde zich goed en we liepen dan ook sneller, 10:00 tempo. Eigenljk had ik best nog wel door kunnen lopen. Ach mij maakte het toch niet echt meer uit na mn PR van 9:51 en we hadden ons doel bereikt want Lyndy liep 10:04, een verbetering van haar PR met 17 seconden. T was n superleuke dag! Mn ouders en broer waren de dag ervoor naar Portland gekomen en de volgende ochtend naar Seattle afgereisd om mn wedstrijd te zien. Aanmoedigingen in het Nederlands dus!

Na de wedstrijd kon spring break beginnen! T was n erg gezellige week met mn ouders en broer en t ging veel te snel voorbj! Nu is het weer back to reality: huiswerk, véééél huiswerk. Aanstaande zaterdag loop ik ook weer mn eerste baanwedstrijd outdoor. We reizen af naar Eugene, in Oregon, naar het beroemde Hayward Field. Het is de enige 3000m outdoor van het seizoen en ik heb er ontzettend veel zin in!