Ik voelde me al vanaf het startschot super en de rondjes 80 gingen me ontzettend gemakkelijk af. Helaas kwam ik steeds aan de buitenkant van de baan of zelfs in baan 2 terecht omdat heel veel meiden dit schema wilde aanhouden. Mentaal was het wel heel prettig om in zo'n grote groep te lopen en alleen maar te hoeven volgen. De rondes vlogen voorbij en ik passeerde de 3km in 9:57. Ik voelde me super en had nog heel veel energie over. De groep viel langzaam uit elkaar wat mij de kans gaf om naar voren te gaan. Met 800m te gaan nam ik de leiding en even dacht ik dat ik zou gaan winnen. Het werd wel zwaarder maar de aanmoedigingen waren overweldigend en ik bleef maar tegen mezelf zeggen: "This is it." Met 600m liep ik tweede en die positie kon ik nog 400m aanhouden, waarna ik de man met de hamer tegenkwam en ontzettend stuk ging. De laatste meters waren lood en loodzwaar maar ik wist dat ik een supertijd zou gaan klokken en die gedachte sloeg me er doorheen. Ookal werd ik in de laatste 50m door 5 meiden ingehaald, ik was door het dolle heen toen ik te horen kreeg dat ik 16:32 had gelopen, een PR van 17 seconden! Ik heb als een tiener staan gillen van blijdschap, ik kon het niet geloven. Ik had dit niet meer durven dromen na al dat blessureleed en de moeilijke start van het baanseizoen. Ik had nooit gedacht ooit weer in zo'n goede vorm te zijn. Ik voelde me zo ontzettend sterk en heb genoten van elke seconde van de wedstrijd. Het is een persoonlijke overwinning, betere motivatie bestaat er niet. Daarnaast heb ik me weten te plaatsen voor de NCAA West Regionals in Austin Texas eind mei, wat ik eerlijk gezegd ook niet had verwacht. Ik hoop dat ik deze vorm nog even kan behouden en een mooie tijd kan lopen op de 1500m en 10km de komende twee weken! Jaja, een 10km op de baan. Het wordt mijn eerste en waarschijnlijk ook de laatste, maar ik wil het proberen voordat mijn laatste baanseizoen voor de University of Portland erop zit!
Naast het hardlopen ben ik het semester aan het afronden. Veel rust krijg ik niet, na 1 week vakantie begint mijn zomersemester alweer. Gelukkig heb ik ontzettend veel dingen om naar uit te kijken. Over een week vlieg ik naar Washington DC waar m'n vader op me staat te wachten. We gaan gezellig 4 dagen lang de stad verkennen. Ik kan niet wachten om m'n vader weer te zien, ookal vind ik het jammer dat ik m'n lieve mams en broer nog tot december moet missen. Verder geniet ik van de tijd dat m'n vriend hier is, aangezien hij de de helft van de tijd in het buitenland werkt. Alles gaat hier perfect en ik ben al maanden ontzettend gelukkig, wat nogal een verschil is ten opzichte van 2012!!
Tot snel, hopelijk met meer PR updates!
Tot snel, hopelijk met meer PR updates!
