Achillespees blessure = dag indoor seizoen

Helaas heb ik de afgelopen 2 wedstrijden in Seattle moeten missen. Een achillesblessure die ik al sinds oktober heb is plotseling volledig uit de hand gelopen. Ik kon na 4 dagen trainen in Portland zelfs niet meer wandelen van de pijn. Ik dacht dat het vanzelf wel weg zou gaan, maar het vele lopen op het asfalt in Nederland heeft het van een onschuldige blessure tot misschien wel iets chronisch gemaakt. Ik loop al bijna 3 weken niet meer. In plaats daarvan zit ik weer op de fiets om toch nog een beetje mn conditie te behouden. De motivatie wordt wel steeds minder omdat er nauwelijks verbetering in zit. Het doet nog steeds erg veel pijn en er wordt me dan ook aangeraden om helemaal niets te doen, zelfs niet fietsen omdat dat toch een klein beetje druk op de pees zet. Afgelopen donderdag mocht ik voor het eerst weer op die speciale anti-gravity loopband lopen. Dat ging ontzettend goed, totdat ik weer een tijdje stil zat en weer begon te lopen. De spier raakte meteen weer geirriteerd en het hinken kon weer beginnen. Ik heb het weekend daarom dan ook helemaal niets gedaan. Vandaag mocht ik weer op de anti-gravity loopband, maar dan met een lager gewichtspercentage (75%). Dat ging weer perfect tijdens het lopen. Ook voelde ik niets de eerste paar uur na het lopen. Had echt even een Eureka momentje, totdat ik weer pijn kreeg op weg naar mn college. En niet zo maar, het heeft zich verspreid naar mn hiel en de zijkant van mn voet. Echt geen idee wat er nu aan de hand is, maar ik word hier echt moedeloos van. Morgen weer naar de sportarts. Ik heb echt geen zin in plantar fascitis (Google is your friend) of nog een andere slepende blessure. Ik hoop dat het meevalt, maar echt positief ben ik niet. Als je na 3 weken niet hardlopen nog steeds zo veel pijn hebt, dan is er echt iets mis. Gelukkig heb ik nog 10 weken tot de eerste outdoor wedstrijd. In principe is dat veel tijd, maar dan moet het wel gaan verbeteren. Ik denk dat als ik nu normaal ga hardlopen, op de weg of op de baan, ik binnen de kortste keren weer niet kan lopen van de pijn. Hopelijk heeft de sportarts me iets gezelligers te vertellen morgen en kan ik toch weer snel mn trainingen hervatten. Ik word hier echt niet vrolijk van.

Oh hello last semester of senior year!!!

Op dit moment zit ik in Sea-Tac airport te wachten op m'n vlucht naar Portland. Helaas was er geen directe vlucht beschikbaar dus zit ik 5 uur lang in Seattle te koekebakken na al een hele lange vlucht, maar goed, daar ga je niet dood van! En het geeft me even de tijd om een update te schrijven.

Het is een heerlijke vakantie geweest. Ik heb van alles gedaan en ben eigenlijk te moe omdat allemaal te samenvatten! Dus dan maar vooruit blikken. Verwacht niet te veel van deze blog. Ik ging net bij de Starbucks koffie bestellen. Ik ben zo kapot, ik kreeg "Can I have a '16-ounce non-fat iced latte', please" amper uit m'n bek. Ik wil gewoon koffie!

Zaterdag loop ik m'n eerste indoor wedstrijd hier in Seattle. Tot die tijd trainen we met een deel van het team in Portland. Het wordt een saaie week aangezien nog niemand van mijn huisgenoten terug is in Portland. Dus ik ga me bezighouden met serieuze dingen zoals solliciaties voorbereiden voor stages en dat soort dingen. Back to the grind! De lol is voorbij, weer hard aan het werk om in mei m'n 2 bachelor diploma's te mogen ontvangen.

Ik verwacht niet al te veel van zaterdag. Ik ga gewoon lekker lopen. Ik heb zin om weer een wedstrijdje te doen en om te kijken waar ik sta. Ik ben ziek geweest afgelopen week dus m'n training was een beetje rommelig, maar het dwong me wel om mn achilles blessure tijd te geven om te genezen. Hopelijk kan ik dus vol energie en blessurevrij aan het seizoen beginnen. De rest van de vakantie ging het lopen helemaal super. Ik denk dat ik klaar ben voor een heel goed seizoen. Ik hou van de baan! Ik kan niet wachten om weer een 3km in Seattle te lopen en later in het outdoor seizoen weer PR's neer te zetten in Stanford. En hopelijk kwalificeer ik me uiteindelijk voor Regionals die dit jaar in Texas gehouden worden. Ik heb er zin in! En dat was een paar weken geleden wel anders. Re-energized and ready to go:)

Ik heb me voorgenomen om niet al te veel na te denken meer over de toekomst. Ik ga genieten van m'n laatste semester met al de andere vierdejaars. Ik ben nu eindelijk 21 dus ik mag het Amerikaanse nachtleven in en daar gaan we ook goed gebruik van maken! Nee hoor, geen gekke dingen, maar ik kan niet wachten om te gaan salsa dansen op vrijdagavond met Bethany. Dat zijn echt de dingen waar ik al zo lang naar uit kijk en in Amerika pas kunnen als je 21 bent. Onzinning, maar goed! Verder wordt het bikkelen. Vijf zware vakken, een toelatings examen voor m'n master, veel trainen, veel wedstrijden, en op zoek naar een zomer baan of stage in Portland!

Ik ga keiharde techno opzetten en nog meer koffie halen. Nog 5 uur en ik ben weer lekker in mn kamertje. Snel weer 'n update!