Teleurstelling

Zoals ik in mn vorige bericht al had geschreven, ging het hardlopen even wat minder. Mn benen voelden vermoeid. De afgelopen 2 weken is het beter gegaan. Zeker nog niet zo goed als ik zou willen, maar ik had goede hoop dat ik met de rest van de top 8 van t team naar Wisconsin zou mogen dit weekend. Elke training liep ik of in de snelste groep mee, of in de 2e groep. Tijdens de trainingen zat ik dus altijd bij de top 8.

Toch zit ik er niet bij.

Mn coach denkt dat het beter voor me is als ik dit weekend een kleinere wedstrijd loop, omdat het nog onduidelijk is in wat voor vorm ik precies ben. Ik ben het er volledig mee oneens. Ik heb n grote wedstrijd die wel ergens over gaat nodig om mn motivatie te behouden. Ik train niet om wedstrijden in Salem, Oregon te lopen met "de rest" van t team, hoe lullig dat ook klinkt. Feit is dat ons team gewoon ontzettend goed is dit jaar en dat het niet meer zo vanzelfsprekend is om bij de top 8 te zitten. Desondanks vind ik dat ik dat mn coach me het voordeel van de twijfel had moeten geven.

Hoe ik de motivatie ga opbrengen voor de wedstrijd in Salem aanstaande zaterdag weet ik nog niet, zeker aangezien ik pas sinds vandaag weet dat ik niet naar Wisconsin ga. Ongelooflijke tegenvaller dus. Ik ga proberen er wat van te maken en laat nog wel weten hoe het is gegaan.

Oh en daar komt nog bij dat ik vanmiddag met mn slipper achter de stoep bleef haken. Daarbij werd er n behoorlijk stuk huid van mn grote teen afgerukt, en ik kan je zeggen, dat maakt hardlopen behoorlijk pijnlijk. De foto's zal ik achterwege laten.

Fingers crossed

Ik ben alweer bijna 3 weken in Portland. School is vorige week maandag begonnen en mn rooster bevalt ontzettend goed. Bijna al mn vakken zijn interessant en de werkdruk zou moeten meevallen dit semester. Ookal moet ik wel 2 pittige research papers schrijven waar ik een klein beetje tegenop zie, maar dat overleven we ook wel weer! Ik ben weer helemaal in mn Amerikaanse ritme, ookal ging dat niet vanzelf.

De eerste week ging het trainen ontzettend goed. Ik had weinig last van mn jetlag en zelfs heuvels oprennen in 33 graden viel me reuze mee. Maar helaas ging het na de eerste week wat minder. Ik voelde me opeens ontzettend moe. Opzich ging de 2e heuveltraining goed, maar mn tempo run twee dagen later in het bos moest ik staken om vervolgens heel traag terug naar de bus te zwoegen. Ik was helemaal verrot en had daarna zelfs geen energie om naar de cafeteria te lopen voor t avondeten. Nu bijna een week later voel ik me weer wat beter. Mn workout gisteren ging redelijk (4x1600 op t gras/modderpaden: 6:06 - 6:09 - 6:12 - 6:09) en ik hoop dat ik weer een stijgende lijn te pakken heb. Mn coach heeft besloten dat ik vrijdag geen wedstrijd loop. Het is de enige thuiswedstrijd van het jaar en het veld is niet erg sterk. Het was een leuke voorbereiding geweest, maar hij wil eerst dat ik me beter ga voelen. Wisconsin op 2 oktober wordt dus (hopelijk) mn eerste wedstrijd. Gelijk n behoorlijk grote, best wel eng!

Fingers crossed dus dat ik dit seizoen gezond blijf en niet zo blijf kwakkelen zoals vorig jaar deze tijd! Het zou wel zo fijn zijn als die vele trainingsuren deze zomer zich uit zouden betalen!



"Mar" in action!