Teleurstelling

Zoals ik in mn vorige bericht al had geschreven, ging het hardlopen even wat minder. Mn benen voelden vermoeid. De afgelopen 2 weken is het beter gegaan. Zeker nog niet zo goed als ik zou willen, maar ik had goede hoop dat ik met de rest van de top 8 van t team naar Wisconsin zou mogen dit weekend. Elke training liep ik of in de snelste groep mee, of in de 2e groep. Tijdens de trainingen zat ik dus altijd bij de top 8.

Toch zit ik er niet bij.

Mn coach denkt dat het beter voor me is als ik dit weekend een kleinere wedstrijd loop, omdat het nog onduidelijk is in wat voor vorm ik precies ben. Ik ben het er volledig mee oneens. Ik heb n grote wedstrijd die wel ergens over gaat nodig om mn motivatie te behouden. Ik train niet om wedstrijden in Salem, Oregon te lopen met "de rest" van t team, hoe lullig dat ook klinkt. Feit is dat ons team gewoon ontzettend goed is dit jaar en dat het niet meer zo vanzelfsprekend is om bij de top 8 te zitten. Desondanks vind ik dat ik dat mn coach me het voordeel van de twijfel had moeten geven.

Hoe ik de motivatie ga opbrengen voor de wedstrijd in Salem aanstaande zaterdag weet ik nog niet, zeker aangezien ik pas sinds vandaag weet dat ik niet naar Wisconsin ga. Ongelooflijke tegenvaller dus. Ik ga proberen er wat van te maken en laat nog wel weten hoe het is gegaan.

Oh en daar komt nog bij dat ik vanmiddag met mn slipper achter de stoep bleef haken. Daarbij werd er n behoorlijk stuk huid van mn grote teen afgerukt, en ik kan je zeggen, dat maakt hardlopen behoorlijk pijnlijk. De foto's zal ik achterwege laten.