Portland life in the meantime...

Dump dinner!!!


Christmas team party...ik kreeg n paar oude hardloopschoenen als cadeau van teamgenootje Theresa...altijd leuk.



Voor het uitgaan....awesome night!

Regionals

NCAA D1 West Regionals

Ons team heeft gisteren de 9de plaats behaald in de West Region! 30 teams uit heel West Amerika deden mee en ons doel was 6e of 7e plaats. Dat is dus niet gelukt helaas, maar desondanks zijn we erg tevreden. Het hele team heeft ongelooflijk zn best gedaan, iedereen heeft echt alles gegeven. Een aantal teams hebben erg verrast. We hoopten 6e achter San Fransisco te worden, maar San Fransisco werd geen 5e, maar 7e! Santa Barbara daarentegen deed het ongelooflijk goed, net als California. We zaten maar 13 punten achter Cal Poly, wat ergens wel zuur is, maar meer dan je best kun je niet doen en er is niemand iets te verwijten!

Individueel ben ik ook tevreden. Aan de ene kant is het jammer dat ik mn doel (30ste-50ste plaats) niet heb gehaald, maar ik heb het geprobeerd. Volledig volgens plan liep ik samen met teamgenoot Dana Morgan na 1 mijl rond de 30ste plaats, maar daarna ging het tempo nog meer omhoog en moest ik afhaken. 4 hele zware kilometers volgden. Het parkoers werd met elke ronde modderiger en zwaarder. De laatste kleine ronde (1200m) was afzien. Maar een heel leger van University of Portland fans was naar Eugene afgereisd en die hebben me er doorheen gesleept! Helaas verloor ik in laatste kleine ronde 10 plaatsen, en dat is vet balen, maar n eindsprint zat er niet meer in. Ik kwam als 65ste (3e van mn team) over de streep in 21:28, n goede tijd voor slechte omstandigheden. Overigens was ik vorig jaar nog 125ste! N behoorlijke verbetering dus.


Beetje jammer dat we allemaal naar n andere camera kijken haha.


Het was niet alleen n goede wedstrijd, het was ook een ontzettend leuk weekend. Vrijdagavond voor de wedstrijd zijn we met alle meiden uit eten geweest. Ik kan me niet herinneren dat ik zo hard heb gelachen. De sfeer was top! Vanavond gaan we het nog even vieren, we gaan met het hele team lekker samen eten.

De rustperiode van 2 weken is nu aangebroken. De eerste week hou ik volledig rust. De tweede week doe ik misschien wat alternatieve training. Na Thanksgiving, wat ik overigens in Salt Lake City ga beleven!, gaat het pas weer echt beginnen. Dan pakken we de duurlopen weer op en tijdens de kerstvakantie begin ik weer met tempo-runs. Welverdiende rust, want we lopen misschien niet zo veel wedstrijden, maar we trainen ongelooflijk hard!

Misschien nog een berichtje na Thanksgiving, maar misschien pas weer vanuit Nederland, want 18 december sta ik weer op Nederlandse bodem, woohoo!

One week til Regionals!!

De laatste zware cross training zit erop en vanaf vandaag begint het taperen! Oftewel, de komende dagen bouwen we onze trainingen af zodat we goed uitgerust zijn voor Regionals volgende week zaterdag. De laatste paar weken zijn de trainingen geweldig gegaan. Het was zwaar, maar iedereen voelt zich super. Afgelopen vrijdag zag onze training er zo uit: 1000m in 3:04 (!!), 3200 in 11:26, 800 in 2:24, 400 in 68, en 3 x 200 op techniek. Onze coach wilde dat we op de 1000m onder de 3:20 zouden lopen, dus 3:04 geeft wel aan hoe goed we in vorm zijn! 600m daarvan waren ook nog eens op t gras. Na de training vertelde onze coach dat dit de beste training was die hij ooit heeft gezien als coach van de University of Portland. Erg mooi compliment dus!

Ik heb ontzettend veel vertrouwen in volgende week. Mn coach heeft voor mij als doel ergens tussen 30ste en 50ste plaats (van de meer dan 200 deelneemsters). Vorig jaar was ik ergens achterin de 100 dus dat zou n geweldige verbetering zijn. De komende dagen zit ik elk dag tot mn middel in n ijskoud bad, want ja dat schijnt goed voor je spieren te zijn, en ga ik elke avond netjes om 10 uur naar bed. Vrijdagochtend vertrekken we naar Eugene, zaterdagochtend rond 9 of 10 uur gaat t startschot. Ons team gaat voor n 6e of 7e plek, en ik denk dat het ons gaat lukken. Zoals mn vader zou zeggen: "loop t snot voor je ogen en de kalk uit je nagels" haha. Ik heb er zin in en ik ga er voor!

Beaver Classic, solo naar de 1ste plaats, 21:17

Begin deze week hadden mn coach en ik besloten dat ik de Conference wedstrijd volgende week oversla. Het is n erg heuvelig parcours en we willen ons vanaf nu volledig richten op de Regionals over 3 weken. In plaats van Conference liep ik daarom n kleine wedstrijd in Corvallis, Oregon, ongeveer 2 uur rijden hier vandaan. Het is meestal een vrij kleine wedstrijd met een niet erg sterk deelnemersveld. Ik wist dus wel dat ik in ieder geval in de kopgroep zou lopen. Maar dat het zo zou gaan!


Ik wilde hard starten want ik wil op de Regionals ook hard van start zodat ik n goede positie kan veroveren. Ik sprint dus weg bij het startschot, maar na 200m kijk ik over mn schouder en niemand volgt me. Ik had echt zoiets van: eeeeh? huh? Dus ik kijk verbaasd naar mn coach, terwijl ik heel relaxt mn 3:30 tempo vervolg. Na 2km kwam er eindelijk n meisje bij me lopen en n grotere groep zat daar weer 10 meter achter. Maar aan t gehijg te horen ging ze dat niet lang volhouden. Direct nadat ze weer achter me ging lopen ben ik er vandoor gegaan en ik heb niemand meer gezien in de wedstrijd! Wel erg bizar na vorige week, toen ik me helemaal kapot liep en alsnog 94ste was. Het was ergens best zwaar, want ik wilde mezelf dwingen hard te gaan omdat me dat gaat helpen over 3 weken, maar dat is best lastig als mensen roepen: no worries, there's no one behind you. Uiteindelijk wel in n dik 6km PR gefinisht: 21:17, en daar ben ik erg blij mee! Mooi constant tempo gelopen, mn laatste kilometer zag er n stuk charmanter uit dan die van de Prenationals haha.



De komende 3 weken hard trainen en dan Regionals! We gaan proberen n plekje in de Nationals te veroveren. De kans dat dat lukt is klein, maar we gaan er voor! Ik heb er super super veel zin in. De laatste 3 wedstrijden zijn goed gegaan en ik zit vol zelfvertrouwen.En wie wil er nou niet 2 keer per seizoen in de lelijkste stad van Amerika, Terre Haute, Indiana lopen en de laatste 400 meter helemaal dood gaan?

Pre-Nationals, Terre Haute IN. 6km: 21:38.

Ik ben weer terug uit Terre Haute, Indiana! Vanochtend ging om 4:30 Eastern Time de wekker, wat 1:30 Portland time is, oftewel ik ben al ruim 12 uur wakker en de dag is nog lang niet voorbij. Na totaal 5 uur vliegen ben ik behoorlijk gaar, maar hierbij toch n verslagje!

Donderdagochtend vroeg zijn we naar Indiana vertrokken. We moesten overstappen in Minneapolis, maar dat ging allemaal vrij vlot. Aangekomen in Indianapolis zijn we eerst naar een park gereden om los te lopen. Daarna weer in de auto gesprongen om vervolgens nog 1,5 uur naar het hotel in Terre Haute te rijden. Ik had mn eigen kamer, wat wel ongelooflijk relaxt is na n lange dag reizen. We konden heerlijk uitslapen want voor vrijdag stond er weinig op het programma. 's Middags zijn we naar het wedstrijd parcours gereden. Het was erg gaaf om het wedstrijdterein nu eindelijk van dichtbij te zien. Hier worden elk jaar de pre-nationals en de nationals gehouden, maar ik had het alleen nog maar op tv gezien. We zijn met zn allen het parcours gaan verkennen. De start is erg indrukwekkend. De startlijn is enorm breed, plaats genoeg voor 300 mensen, en vanaf daar gaat het meer dan 800m recht vooruit de verte in. De eerste 400 meter gaan licht heuvelop en daarna gaat het weer wat naar beneden. De rest van t parcours bestaat uit kleine ronden over n glooiend en heuvelig terrein. De heuvels zijn niet steil, maar erg lang. De laatste 400 meter is weer recht vooruit.

Mijn nederige stulpje afgelopen weekend


De rest van de dag heerlijk niets gedaan, languit op mn kingsize bed TV gekeken! 's Avonds uit eten geweest met het team bij n Italiaans restaurant. Toen vroeg naar bed om 's ochtens om 9 uur naar de start te vertrekken. Ik was stik zenuwachtig, en dat werd nog n stukje erger toen 280 meiden zich op de startlijn opstelden. De start ging keihard! T was n zootje want een van mn teamgenoten die voor me liep stapte op de schoen van n andere teamgenoot, kwam ten val en trok mij bijna mee. De schoen van die andere teamgenoot viel bijna uit elkaar door de scheur die de spikes hadden veroorzaakt (+ er zit n gat van 1 cm in dr voet). Ze probeerde zich na de val weer terug te knokken, waarbij ze mij per ongeluk met n elleboogstoot van het parcours af duwde. Ik kwam na 1km (die overigens nog altijd in 3:20 ging) maar rond de 200ste plaats door dus er was n hele hoop inhaalwerk te doen. Na 2km serieus het tempo opgepakt en vanaf toen bleef ik hele groepen meisjes inhalen. Ik voelde me ontzettend sterk. Maar toen kwam de laatste kilometer en die ging wat minder soepel. De laatste 400 waren dodelijk, want je ziet de finish voor je, maar hij komt maar niet dichterbij. Helaas nog door zo'n 10 meisjes ingehaald op dat stuk, en uiteindelijk kwam ik zwaar dood als 94ste van de 280 de finish over in een tijd van 21:38, veel en veel sneller dan ik ooit op n 6km cross heb gelopen, terwijl dit een pittig parcours was. Ik was de nummer 2 van mn team, terwijl ik 2 weken geleden nog niet eens tot de top 8 van het team werd gerekend. Helaas viel de uiteindelijke teamscore tegen, er is zeker nog werk aan de winkel.

De start van de mannen, zo ziet n startlijn met 280 deelnemers er dus uit


Nu is het herfstvakantie. Klinkt leuk maar ik heb bizar veel huiswerk. Elke dag wordt serieus zwoegen. Maar dat begint morgen, ik ben nu te slaperig! En snotverkouden, ook dat. Over 2 weken is Conference, n grote wedstrijd. Ik doe misschien niet mee omdat het hele parcours uit steile heuvels bestaat, en dat is niet bepaald mijn sterkste kant. Mn coach twijfelt nog. Zo niet, dan loop ik aanstaande zaterdag de Beaver Classic, n 6km cross die ik ook mn freshman year heb gelopen. Ik loop wel sowieso over n maand de Regionals in Eugene, onze belangrijkste wedstrijd van t seizoen. Het is een vlak parcours en vorig jaar liep ik daar in de 23 minuten (oke oke ik had net nieronsteking gehad). Nu loop ik op n zwaar parcours 21 half. Ik kan niet wachten om mn spikes weer aan te trekken!

Ons team na de wedstrijd

Off to Terre Haute, Indiana!!

NCAA Pre-Nationals
Morgenochtend om 7 uur vertrekken we naar Indiana! Ik mag dus mee met de top 7 en daar ben ik superblij mee. Ik voel me goed en ben er klaar voor. Zaterdag om 11 uur Eastern Time loop ik mn wedstrijd. Het is n 6km in n veld van 280 meisjes van teams uit heel Amerika. Wish me luck!

Charles Bowles Invitational 02/10 - Eind goed al goed!

Na de teleurstelling dat ik niet mee mocht naar Wisconsin is het me toch gelukt om een goed resultaat neer te zetten in Salem! Ik probeerde positief te blijven en beschouwde deze wedstrijd als een goede kans om mn coach te laten zien dat ik echt bij de top 8 hoor.

Toen ik mn versnellingen aan het doen was voor de wedstrijd merkte ik al dat er een snelle tijd in zat. Net voor de wedstrijd wenkte de assistent coach (de vrouw van onze headcoach) dat ik even naar dr toe moest komen. Ze vertelde me dat ze net over de telefoon had gehoord dat het team het niet erg goed had gedaan in Wisconsin en dat ze me dit seizoen nodig zullen hebben. Dat gaf me nog wat extra motivatie!

Er deden ongeveer 250 meisjes mee. De startlijn zelf was ontzettend breed, maar na ongeveer 200 meter kwam je in een trechter terecht en was het pad nog maar zo'n 7 meter breed. Ik bleef nog maar net overeind tussen al dat gedrang, was wel een matrix move voor nodig maar goed. Ik wilde snel voorin n plekje veroveren en daar moest je wel behoorlijk voor vechten. Uiteindelijk kwam ik ongeveer in de top 25 terecht en dat was n mooie uitgangspositie voor de rest van de wedstrijd. Ik bleef mensen inhalen (zelfs op de enorme heuvel!) en voelde me super! Met nog n kilometer te gaan weer versneld en uiteindelijk kwam ik als 7e over de streep in 17:44, 20 seconden sneller dan dat ik ooit op een 5km cross heb gelopen.

Ik ben er superblij mee! Had niet verwacht dat ik zo hard zou lopen. Ik heb nog niet met mn coach gesproken want ze zijn pas net terug uit Wisconsin, maar ik heb gehoord dat hij erg verrast was door mn tijd. Als t goed is loop ik gewoon over 2 weken de prenationals in Indiana!!!

Teleurstelling

Zoals ik in mn vorige bericht al had geschreven, ging het hardlopen even wat minder. Mn benen voelden vermoeid. De afgelopen 2 weken is het beter gegaan. Zeker nog niet zo goed als ik zou willen, maar ik had goede hoop dat ik met de rest van de top 8 van t team naar Wisconsin zou mogen dit weekend. Elke training liep ik of in de snelste groep mee, of in de 2e groep. Tijdens de trainingen zat ik dus altijd bij de top 8.

Toch zit ik er niet bij.

Mn coach denkt dat het beter voor me is als ik dit weekend een kleinere wedstrijd loop, omdat het nog onduidelijk is in wat voor vorm ik precies ben. Ik ben het er volledig mee oneens. Ik heb n grote wedstrijd die wel ergens over gaat nodig om mn motivatie te behouden. Ik train niet om wedstrijden in Salem, Oregon te lopen met "de rest" van t team, hoe lullig dat ook klinkt. Feit is dat ons team gewoon ontzettend goed is dit jaar en dat het niet meer zo vanzelfsprekend is om bij de top 8 te zitten. Desondanks vind ik dat ik dat mn coach me het voordeel van de twijfel had moeten geven.

Hoe ik de motivatie ga opbrengen voor de wedstrijd in Salem aanstaande zaterdag weet ik nog niet, zeker aangezien ik pas sinds vandaag weet dat ik niet naar Wisconsin ga. Ongelooflijke tegenvaller dus. Ik ga proberen er wat van te maken en laat nog wel weten hoe het is gegaan.

Oh en daar komt nog bij dat ik vanmiddag met mn slipper achter de stoep bleef haken. Daarbij werd er n behoorlijk stuk huid van mn grote teen afgerukt, en ik kan je zeggen, dat maakt hardlopen behoorlijk pijnlijk. De foto's zal ik achterwege laten.

Fingers crossed

Ik ben alweer bijna 3 weken in Portland. School is vorige week maandag begonnen en mn rooster bevalt ontzettend goed. Bijna al mn vakken zijn interessant en de werkdruk zou moeten meevallen dit semester. Ookal moet ik wel 2 pittige research papers schrijven waar ik een klein beetje tegenop zie, maar dat overleven we ook wel weer! Ik ben weer helemaal in mn Amerikaanse ritme, ookal ging dat niet vanzelf.

De eerste week ging het trainen ontzettend goed. Ik had weinig last van mn jetlag en zelfs heuvels oprennen in 33 graden viel me reuze mee. Maar helaas ging het na de eerste week wat minder. Ik voelde me opeens ontzettend moe. Opzich ging de 2e heuveltraining goed, maar mn tempo run twee dagen later in het bos moest ik staken om vervolgens heel traag terug naar de bus te zwoegen. Ik was helemaal verrot en had daarna zelfs geen energie om naar de cafeteria te lopen voor t avondeten. Nu bijna een week later voel ik me weer wat beter. Mn workout gisteren ging redelijk (4x1600 op t gras/modderpaden: 6:06 - 6:09 - 6:12 - 6:09) en ik hoop dat ik weer een stijgende lijn te pakken heb. Mn coach heeft besloten dat ik vrijdag geen wedstrijd loop. Het is de enige thuiswedstrijd van het jaar en het veld is niet erg sterk. Het was een leuke voorbereiding geweest, maar hij wil eerst dat ik me beter ga voelen. Wisconsin op 2 oktober wordt dus (hopelijk) mn eerste wedstrijd. Gelijk n behoorlijk grote, best wel eng!

Fingers crossed dus dat ik dit seizoen gezond blijf en niet zo blijf kwakkelen zoals vorig jaar deze tijd! Het zou wel zo fijn zijn als die vele trainingsuren deze zomer zich uit zouden betalen!



"Mar" in action!

Goede eerste week gehad! Veel kilometers gemaakt en de heuveltraining goed doorstaan. Nog even werken aan de snelheid!




Ik en al mn geweldige teamgenootjes bij Hagg Lake, zondagochtend na 20km hardlopen

U of P round 3

Morgen vertrek ik weer naar Portland voor mn 3e jaar, het "junior year"! Ik ben ontzettend blij dat ik nog maar 1 keer in mn eentje hoef te trainen. Het is een leuke, maar hele lange zomer geweest. Ik heb ontelbare keren hetzelfde rondje door IJsselmonde en omstreken gerend en ik word toch wel n beetje gek. Gelukkig voel ik me goed en ben ik klaar voor de teamtrainingen die aanstaande maandag beginnen.

Ik vlieg morgen via Chicago naar Portland, een reis van bijna 20 uur, en kom zaterdagavond op de campus aan. Zondag zal ik vooral teamgenootjes gaan opzoeken en verwelkomen en uitrusten. Maandag mag ik mijn prachtige nieuwe appartement in! Na 2 jaar heb ik eindellijk mijn eigen kamer in een 6-persoons appartement. Met 3 teamgenootjes en 2 andere meisjes deel ik een prachtige keuken, 2 badkamers, en...een wasmachine en droger. Wat geweldig is na 2 jaar lang 5 wasmachines met 250 mensen delen. Nooit meer met je overvolle wasmand met kleding van 3 weken naar de kelder en erachter komen dat alles bezet is. Jaja, waar je al blij mee kan zijn.

Maandag beginnen we met de medische checks en een rustige training in de buurt van de school. De rest van de week gaan we elke dag naar locaties waar we nog nooit zijn geweest. Sowieso gaan we een of andere berg op (ik ben nu al zenuwachtig), en naar enkele natuurgebieden. Ik ben erg benieuwd! De maandag erop beginnen mn colleges. Mn schema is verre van ideaal. Woensdagen worden echt verschrikkelijk, met 4 lange en waarschijnlijk saaie colleges. Maar donderdag ben ik na 1 uurtje weer zo vrij als n vogel dus het is nog wel te doen. Mn eerste wedstrijd is denk ik 2 september in Pier Park, vlakbij de school. Het is een 6km cross in n heuvelig park wat vooral bedoeld is als voorbereiding op de belangrijke wedstrijden. Tis wel op de een of andere manier altijd 34 graden op die dag, dus ergens hoop ik dat ik niet hoef haha.

Tot 19 december iedereen!!!!!!!!!!!!!!

PR van 10 seconden op de 1500m - op naar het cross seizoen

Ik ben weer lekker thuis! Heb nu 2 weken vrij van hardlopen en opzich bevalt dat wel goed. Nouja ik heb stiekem 2 keer ongeveer 10km hardgelopen, maar das voor mij erg weinig. Ik geniet nog steeds na van de afgelopen wedstrijden. Het is zo'n goed en leuk seizoen geweest! Een PR op de 1500m was helemaal een mooie manier om het seizoen mee af te sluiten.

Ik was ingedeeld in een hele snelle serie, met de Amerikaanse toppers zoals Nicole Blood en Zoe Buckman. 19 meisjes in de serie en ik was als 18e geplaatst. Voor het startschot doe ik altijd een ritueeltje: 3 keer hardop tegen mezelf zeggen (gewoon in het Nederlands) "je kan het". Het helpt volgens mij echt haha. De eerste ronde ging in 70 seconden, wat errug hard is. Ik liep zoals afgesproken conservatief achteraan. Maar na ruim 2 ronden achteraan te hebben gelopen dacht ik: wat heb ik te verliezen? De motivatie om de "sympathy clap", oftewel het hele zachte applaus dat je krijgt als je als laatste finisht, te vermijden zorgde er ook voor dat ik nog n versnelling kon inzetten. Het verbaasde me dat ik met 300m te gaan nog steeds niet instortte en dat ik het gewoon tot de finish af kon maken. Ik had geen idee van mn tijd. Het was me alleen opgevallen dat mn trainer dit keer "Go MAR!!!!" riep, in plaats van "Let's Go Mar" waar wel degelijk n verschil in zit. Toen ik 4:32 op het scherm zag staan heb ik n vreugdedansje gedaan, gevolgd door wat high fives met 2 andere deelneemsters die blijkbaar blij voor me waren dat ik zo'n enorm PR had gelopen haha. Ik ging voor n tijd onder de 4:40 maar 4:32 had ik niet verwacht. Ik stapte dus tevreden het vliegtuig in de volgende dag!

Mn seizoen is nu afgelopen. Veel mensen vragen zich af waarom ik in Nederland geen baanwedstrijden ga lopen. Ik heb besloten me deze zomer volledig op het cross seizoen te richten dat eind augustus begint. Vorig jaar heb ik de hele zomer doorgetraind met als doel Nederlands kampioene te worden op de 3000m. Ik was na al die maanden pittige baantrainingen zo ontzettend moe en kreeg ook allerlei pijntjes dat ik uiteindelijk een bagger NK liep en 5e werd in een voor mij zeer slechte tijd. Daarnaast was ik niet op tijd hersteld voor het cross seizoen en raakte mn lichaam zo overbelast dat ik meerdere malen ziek werd. Volgend jaar zomer ga ik het misschien weer proberen bij het NK senioren 5000m. Ik wil eerst wat sterker worden zodat ik een lang seizoen wat makkelijker kan volhouden. Ik heb ontzettend veel zin in het cross seizoen. De motivatie is sky high. Ik kijk er naar uit me nu eindelijk sterk te voelen in de cross wedstrijden en me te kunnen focussen op met verslaan van zoveel mogelijk meisjes. Vorig jaar ging het meer om het uberhaupt overleven van 6km.

Zaterdag begint dus officieel mijn zomerschema. Dit is de bedoeling
Juni: 45 mile per week
Juli: 50 mile per week
Augustus: 55 mile per week
Ik bouw dus op naar bijna 90km per week. Gelukkig hoef ik niet oneindig rondjes door IJsselmonde en omstreken te rennen deze zomer. Over precies 4 weken vertrek ik voor 6,5 week naar Noorwegen, zoals ik al een keer eerder heb verteld. Backpack op en gaan! De laatste anderhalve week zit ik in Zweden. Overal waar ik heen ga zijn de trainingsomstandigheden als het goed is perfect: heuvels/bergen, mooie bossen en running trails. Daarnaast ga ik ook op boerderijen werken. Erg spannend want ik reis na de eerste week helemaal alleen, maar dat geeft ook wel zo'n lekker "into the wild" (als je de film niet hebt gezien, doen!) gevoel. De afloop van mijn reis wordt wel vrolijker dan de afloop van die film, wees gerust. Tot vanuit Noorwegen waarschijnlijk!



"Why should we wait for things we want in life when we can just go out and find them and stop dreaming our lives away" - Mic Christopher

Oregon Relays 5000m 17:04. PR

Het zijn kleine stapjes, maar ik kom steeds dichter bij magische grens van 17 minuten.Ik was in de snelle serie ingedeeld, nog net, en dat was dan ook wel ff n schok in het begin. De eerste 4 ronden gingen zo ontzettend hard. De eerste ronde ging in 76, en het plan was 82. Maarja je wil niet gelijk laatste lopen. Zo lang mogelijk probeerde ik er bij te blijven, maar ik moest het na 4 of 5 ronden toch echt laten gaan. Nou daar loop je dan achteraan haha. Maar ik wist dat er wel een paar zouden zijn die het tempo later ook niet meer aan zouden kunnen. In plaats van te denken: Oh god, dit wordt helemaal niets, kon ik positief blijven en ben ik gewoon mn eigen tempo gaan lopen de 2e mijl. Gewoon ronde voor ronde kijken hoe ik me voelde. Met 3 ronden te gaan ben ik weer gaan versnellen en heb ik nog 3 meisjes ingehaald. Ik had de hele tijd het vertrouwen dat ik alsnog een PR kon lopen en herinnerde mezelf aan het feit dat het tempo, ookal liep ik achteraan, hoger lag dan in Californie. En het is dus gelukt, weer een PR! En niet laatste, wat ook wel prettig is haha. Nu is t ff gedaan met de 5km's. 30 sec verbetered ten opzichte van vorig jaar, en volgend jaar gaan er gewoon weer 30 seconden af, daar geloof ik in. Zaterdag nog even knallen op de 1500m (onder de 4:40 is t doel) en dan vlieg ik zondag naar huis! Yes!

Ik ga nog even genieten van mn vrije tijd (op het trainen na dan) hier in Portland. Tot snel!

Giving it another shot

Vrijdag, Hayward Field Eugene, Oregon Relays: weer een 5km!

Normaal doe ik er niet zo veel achter elkaar. En dat heeft het voordeel dat ik steeds genoeg tijd heb om te vergeten hoe zwaar een 5km ook alweer is. Maar nee, de pijn van de verzuring zit nog stevig in mn geheugen. Ondanks dat ga ik er gewoon weer tegenaan. Regionals gaat niet meer gebeuren, heb mn ticket al omgeboekt en ik sta 10 mei weer op Schiphol. Maar wat is er mooier dan het jaar afsluiten met een tijd onder de 17:00? Ik ga het gewoon proberen. Ik voel me prima, mn examens zitten er morgen op, dus ik sta vrijdag uitgerust aan de start. Hopelijk in de snelle serie in de avond, maar dat hoor ik denk ik woensdag pas.

(gelukt, snelle serie :) )

Marit in actie

Ik moet zeggen dat ik er charmanter heb uitgezien in foto's, maar als je na 4km er nog mooi uitziet, loop je niet hard genoeg.

5000m Mt. Sac Relays, weer n PR!

Zo zit je in het zonnige Californie, en zo ren je weer in de regen van Portland! Het waren 4 superleuke dagen! Kingsize bed, palmbomen, bubbelbad, zwembad. Af en toe moest ik echt hardop tegen mezelf zeggen dat het geen vakantie was en dat ik daar zat voor n wedstrijd, niet om bruin te worden!

We kwamen woensdag aan en ik liep pas vrijdag. Donderdag nog een poging ondernomen om naar downtown LA te gaan, maar met de lange files (ondanks de 6 baans wegen) had het een eeuwigheid geduurd. Helaas! Fall break 2010 misschien?

Na heeeel lang wachten, liep ik om 22:25 eindelijk de 5km. Mn benen voelden goed, maar niet geweldig. Kan natuurlijk ook niet altijd. Na n beetje struikelen in het begin (40 meisjes in de serie), zat ik lekker in de grote groep in de binnenbaan. De eerste mijl (1600m, 4 rondjes) ging snel, maar het was nog goed te doen. De 2e mijl zakte ik in. Mn benen voelden opeens zwaar en het bord dat aangaf dat ik nog 8 rondes moest hielp ook niet echt haha. Na even hordenlopen over een meisje dat gewoon spontaan op dr gezicht ging, zonder struikelpartij of wat dan ook, het tempo toch weer opgepakt. De laatste mijl, en vooral mn laatste ronde, behoorlijk versneld en ik kwam met een eindsprint de finish over in 17:08. 2 weken geleden liep ik nog 17:20, dus weer een PR van 12 seconden. Al 25 seconden eraf dit seizoen. Ik ben tevreden. Ik had het niet beter kunnen doen. Het was alleen jammer dat mn benen niet super voelden, dan was ik de 2e mijl misschien iets minder ingezakt.

Over 2 en 3 weken loop ik weer in Eugene. Sowieso de 1500m een keer. Of ik nog een 5km loop ga ik nog met mn coach overleggen. De omstandigheden in Californie waren ideaal (perfecte temperatuur, geen wind, en zat meisjes om mee te lopen), en het heeft alleen zin als ik denk echt harder te kunnen lopen.

Omdat 17:08 waarschijnlijk niet genoeg is voor Regionals en het nog maar de vraag is of ik weer n kans krijg harder te lopen, ben ik misschien alweer rond 8 mei thuis! Bizar idee...Maar de kansen zijn nog niet verkeken:)

to be continued!


De avond valt in het stadion


Stadion was omringd door heuvels, supermooie omgeving


2010 Puma Mt. SAC Relays!:)

Bye bye Portland, hellooooooooooo Los Angeles

Blijkbaar ligt Walnut zo'n beetje naast LA, waar we ook landen / deels zullen verblijven.



Off to Sin City in two days! Woohoooooooo

5000m Charles Bowles Invitational, Salem OR

Lonely, cold, wet, and painful.

Zo kun je de wedstrijd van gisteravond wel samenvatten. En dat op Goede Vrijdag! Na 2 weken prachtig weer in Oregon, is de regen weer teruggekeerd. En hoe. Toen we aankwamen in Salem (Willamette University), was het 11 graden, regende het keihard, met een keiharde wind. Maar! Toen brak de zon door, kwam er een regenboog tevoorschijn, en ging de wind liggen. De warming up was in het zonnetje en iedereen was weer vrolijk! Om 20:20 zou het startschot klinken, en om 20:15 brak de hel weer los. Nog hardere regen dan daarvoor, keiharde wind, en de temperatuur was inmiddels gezakt naar 7 graden. En dan krijg je het sein: "Time to go Ladies!". Jas, trui, shirt, lange broek uit. Sta je dan te verkleumen in je ultra korte tight en topje.

Ik voelde al ruim voor de start dat mn lunch niet helemaal goed gevallen was, zwak uitgedrukt, ik zal de details achterwegen laten. Wat het was, geen idee, maar dat deed pijn! Na 2,5 ronde met mn teamgenootje Lyndy, moest ik het laten gaan. Helaas was er niemand in de buurt. De grote groep zat ruim 100m achter me. 10 hele eenzame ronden in dat vreselijke weer volgden. De baan stond in de bochten blank, dus dat was ook heerlijk. Het jammere is dat mn benen super voelden! Heel soepel, ookal waren ze na enkele ronden wel een beetje bevroren. Alleen mn maag en het weer werkten totaal niet mee. Ik moet wel zeggen dat ondanks alles, de wedstrijd voorbij vloog. De afstand zelf bevalt me heel goed. Uiteindelijk kwam ik de finish over in 17:20, wat alsnog en PR van 13 seconden is. Ik baalde als een stekker. Ik denk dat 17:00 er absoluut in zit, alleen was het daar niet de wedstrijd voor gisteravond. Mn coach was heel tevreden, zeker gezien de omstandigheden, en sprak me moed in. Want jaja: over 2 weken kan ik het weer proberen in....

CALIFORNIE!!

Mt. SAC om precies te zijn, wat in het zuiden van Californie (Walnut) ligt. Oftewel: zon en warm!

Na die wedstrijd weet ik ook of ik nog n maandje in Portland blijf om me voor te bereiden op Regionals, in Texas. Die kans is niet heel groot, maar het is niet onmogelijk. Als dat niet het geval is, kom ik over ongeveer een maand weer richting Nederland. Om vervolgens na 6 weken alweer te vertrekken richting Noorwegen en Zweden voor zo'n 6 weken waar ik op boerderijen ga werken! En heerlijk ga trainen in de bergen en bossen. Reizen is het leukste wat er is.

Tot over 2 weken!

Artikel website

http://www.portlandpilots.com/news/2010/3/23/WTRACK_0323101512.aspx

3000m Oregon Preview PR!!!

Jaaaaa! Eindelijk! Een PR! Het was ook wel weer ns tijd. Vandaag liep ik de 3000m in Eugene. Dinsdag had ik mn beste training tot nu toe, na n hele reeks goede trainingen, en ik had er erg veel vertrouwen in. Ik was wel erg zenuwachtig, want ik wilde eindelijk weer eens n echt goede wedstrijd lopen.

Het was n hele lange dag. Afgelopen nacht besloten mn bovenburen dat ze nog niet genoeg gefeest hadden deze week. Het was afgelopen woensdag St. Patrick's Day, n Ierse feestdag. Nou klopt het wel dat heel veel Amerikanen Ierse overgrootouders hebben, maar op St. Patrick's Day is iedereen opeens Iers. Slaat echt helemaal nergens op, excuus om heel dronken te worden. Nou dat was woensdag. Donderdag is studenten uitgaans/drink avond. En vrijdag wordt het weekend uiteraard gevierd. Om 2 uur 's nachts gaat de stereo dus hierboven aan de bass staat zo hard dat mn stem trilt als ik praat. Nou daar gingen heel wat uurtjes van mn slaap. Maargoed.

We kwamen om 11 uur aan in Eugene. Ik liep pas om 4 uur, dus dat was behoorlijk lang wachten. Het was n prachtige dag, maar de temperatuur liep dan ook op tot 25 graden. En das best warm voor maart! Bij het inlopen voelde ik al dat het n goede wedstrijd zou worden.

Ik had me als 7e geplaatst, maar de PR's lagen redelijk dicht bij elkaar dus ik besloot met mn coach of bij de Oregon State meisjes te blijven, of als het niet te hard zou gaan de University of Oregon atletes. De start was n goed tempo, niet te langzaam, niet te hard. Ik liep in t begin vooral met de Oregon State meisjes in een goede groep, die deels de vrij harde wind voor me vingen. Met 1200m te gaan voelde ik me zo goed dat ik er vandoor ben gegaan. Daarna hard doorgetrokken en opeens liep ik op de 3e plaats! Dat had ik niet verwacht. Ik was zwaar opgelucht toen ik op t hypermoderne scorebord direct mn tijd zag staan: 9.49!! Het is maar 2 seconden van mn PR af, maar gezien mn moeilijke cross seizoen en de niet optimale omstandigheden, ben ik er superblij mee!

Mn tussentijden (ongeveer, met de hand getimed):
77.4
79.4
81.4
81.5
80.0
78.4
111.8 voor de laatste 600m.

Ik had denk ik gewoon met de University of Oregon atleten mee moeten gaan in t begin, ookal liepen zij 9:30 tempo waar ik misschien later spijt van had gekregen (2 gingen kapot, t andere meisje hield het wel vol en won). Achteraf hadden mn 3e, 4e en 5e ronde iets sneller gekund, omdat ik me ietswat inhield in t groepje.

http://www.goducks.com/mediaPortal/player.dbml?&db_oem_id=500&id=698534&DB_MENU_ID=&SPSID=4367&SPID=243&DB_OEM_ID=500

Nu staat ie nog by live events, maar misschien dat het na het weekend bij rewatch games ofzo staat. Het is het verslag van de hele wedstrijd. Mijn wedstrijd begint ongeveer op 3:09. Ik blijf het leuk vinden hoe ze mn achternaam uitspreken.

Over 2 weken?? denk ik, loop ik de 5km. Nee weer geen Californie, maar ik heb er zin in! Tot dan

1500m Linfield

Het baanseizoen is weer begonnen! En wel vandaag, met de 1500m in McMinnville, Oregon (Linfield College). Het was een vrij kleine wedstrijd, dus het plan was gewoon lekker lopen en geen druk. Het trainen gaat de laatste tijd super en ik had er erg veel zin in. Er stonden maarliefst 19 meisjes aan de start. Veel te veel als je het mij vraagt, maar goed. Ik stond helemaal aan de binnenkant en ben dus hard van start gegaan om vooraan te komen, ook omdat ik wist dat ik kon winnen. Ik had met mn coach afgesproken om iemand anders te "dwingen" de leiding te nemen. Maar niemand wilde! Heb er flink de rem opgezet na een snelle eerste 300m in een poging iemand naar voren te dwingen. Het waaide erg hard dus dat was wel prettig geweest. Dat werkte, nouja, half. Een meisje ging voor me lopen, maar toen kwamen alle andere 17 meisjes ook vlak achter me lopen. Ik ben er maar weer voorbij gegaan en een paar meisjes volgden. Ik had nog zo veel energie over dat ik met 500 te gaan, zoals vooraf afgesproken, er vandoor ben gegaan. En hard. Ik weet niet precies wat uiteindelijk mn voorsprong om de nummer 2 was, maar er was niemand in de buurt toen ik over mn schouder keek. Het resultaat: 4:43, slechts 1 seconde boven mn PR. Ik was wel moe op t einde, maar niet kapot. Ik ben er erg blij mee! Het is n goed begin en als het trainen zo goed blijft gaan, moet er wel een PR aankomen in de 3 en 5km!

Ander nieuws: het is spring break!!!!!!!!! Ik heb keiveel huiswerk dus daar zal ik heel wat tijd aan besteden, MAAR:
- ik heb net uren lang in het zonnetje een boek gelezen.
- hoe dat kan: het is 17 graden hier!
- vanavond gaan we relaxen in het "salt water soaking pool" met het team
- morgen wordt het weer 17 graden
- dus ga ik naar de Saturday Market (die ook op zondag is overigens), en aan het water zitten
- ik ga schaatsen
- shoppen
- dansen
- en slapen!!!!!!!!!!!!!!!!!!
(-en hard trainen!)

Update over 2 weken, dan een 3km in Eugene, alhoewel ik ook iets hoorde over n wedstrijd in Stanford, Californie. Ik roep al 2 jaar dat ik misschien naar n wedstrijd ik Californie ga, dus laten we het hopen dat het dit keer doorgaat!

Nu ga ik een biologische turkey burger eten, daag:)

Cocktail Party 2010, want ik doe meer dan alleen rennen en studeren (soms)

van links naar rechts:
Lindsay, Hailey, ik, Sarah, en Lyndy

Oh en het trainen gaat super! Nog 2 weken tot mn eerste wedstrijd. Tot dan!

Back from away geweest

Het heeft ff geduurd, maar daar is ie dan: mn eerste blog van 2010. De vakantie was heeeeerlijk, relaxt (en koud!). Door die Nigeriaan die n bom in zn onderbroek had, had ik heel wat vertraging op Schiphol, maar ik ben wel veilig aangekomen! En ik snap het gezeur niet van die bodyscan. Wat nou inbreuk op je privacy. Je zou bijna aangifte doen als ze klaar zijn met je te fouilleren/betasten. Ik ga liever in n scan staan.

Ik ben inmiddels alweer ruim 3 weken terug. Ik heb het nu al extreem druk op school. Ik heb n wel heel ambitieus rooster dit semester. Ik breng in het weekend soms wel 6 uur op n dag door in de bibliotheek. Ik doe ook wel leuke dingen, maar soms moet ik zelfs op vrijdagavond met mn neus in de boeken om het bij te kunnen houden. Mn vakken zijn wel erg interessant dit semester dus dat houdt me wel gemotiveerd. Nouja, op een na dan: Biblical Traditions. Over anderhalve week moet ik in 12 pagina's een ieniemini passage uit de Bijbel hebben geanalyseerd. Nou, even op zn Amerikaans: Fuck my life. En dat drie keer dit semester. De leraar is op zn zwakst uitgedrukt excentriek. " I swear a lot, and if you don't like it, there's the fucking door!". Amerika, het land van de tegenstrijdigheden. Bij mn andere college, Rhetorical Theory and Criticism, moeten we op onze stoelen staan aan het begin van het college en herhalen: "I know it's raining (of iets dergelijks), but I don't care! Because I'm ready. I AM READY. Huwraaah! HUWRAAAAH". Nouja alleen aan het begin van colleges waar iedereen half in coma ligt. Ik moet zeggen, je bent gelijk wakker.

Nu terug naar het hardlopen, want tsja, daarom zit ik hier:
Nadat mn hechtingen uit mn been waren (niets bijzonders, talgklier laten verwijderen), kon ik weer beginnen met trainen. Nouja, ik was eigenwijs en begon al eerder en moest na n kilometer hardlopen constateren dat er wat hechtingen geknapt waren. Het begon niet echt lekker. Ik sliep erg slecht de eerste twee weken en had erg weinig energie tijdens de trainingen. Inmiddels slaap ik weer als een normaal persoon (nouja, wel met oordoppen en slaapmasker) en is het trainen enorm vooruit gegaan. Eerste temporun afgelopen dinsdag gehad en die ging super. Voel me nu ook tijdens lange trainingen van 16 kilometer prima, dus begin vertrouwen te krijgen! Het indoorseizoen sla ik over, dus ik sta pas half maart weer op de baan. Het begint te kriebelen. Wil erg graag weer wedstrijden lopen, maar ik ben ook blij dat ik tijd heb om in vorm te komen.

Verder heb ik niet heel veel meegemaakt in de afgelopen 3 weken. Mn stokoude laptop heeft het begeven. Ja jammer, maar ik typ nu op een prachtige, glanzende, nieuwe, fantastische laptop. Hoezeee! En ik ga nog even opscheppen, want dat mag.



Jaja, vanavond beklom ik het podium in Chiles Center, omdat ik tijdens mn eerste semester een gemiddelde van 4.0 wist te behalen, oftewel 'n A gemiddeld. Nu n jaar later is dat met 0.07 gezakt, och hede. Maar die award heb ik binnen!

Ik hou jullie op de hoogte van mn wedstrijden. Een mooie anekdote om af te sluiten, want ik kan het niet laten:

" I didn't know Vietnam was communist! "

Ik denk dat ik mn boek "Amerikanen zijn niet gek" van Charles Groenhuijsen er nog maar eens bij moet pakken.