Hahaha, het moment waarop iemand BIJNA mn schoen aftrapte. Op een wonderbaarlijke manier kreeg ik m weer aan. Grappig dat daar net een foto van is

10km ipv 5km at Mt. Sac over 3 weken?

Mijn coach kwam gisteren met de vraag: zou je geen 10km willen doen over 3 weken?
Ik keek m aan alsof ie gek geworden was, maar na een tijdje praten ben ik er toch serieus over na gaan denken. Ik weet zeker dat ik n goed resultaat zou kunnen neerzetten, maar 25 rondjes op de baan....Oh My God.
Ik heb wel eens de 10km op de weg gelopen voor de lol, en ik loop ook de 10km tijdens de Ladiesrun in Rotterdam in juni, maar dat is toch heel anders dan een 10km op de baan. Ik weet zeker dat ik over 2 weken nog niet de knoop heb doorgehakt en vandaar een poll! Let me know what you think. De poll staat aan de rechterkant van de website. Niet dat ik mn beslissing van de uitslag laat afhangen, maar ik ben wel benieuwd. Tevens ben ik ook benieuwd naar hoeveel mensen mn website eigenlijk bezoeken...

Overigens heb ik nog een kans voor de 5km na Mt. Sac, namelijk tijdens de Cardinal Invitational 2 of 3 weken later ook weer in Stanford (had geen idee dat ik daar heen zou gaan tot mn coach me dat gisteren vertelde, SWEEEET, weer richting de zon!). De 5 loop ik dus sowieso nog een keer!

Stanford Invitational, 25/03 PR van 15 sec --> 16:49.03!

Gisteren liep ik de 5000m in Palo Alto, California, op de baan van Stanford University. De Stanford Invitational is altijd een grote wedstrijd met vrij strenge limieten. Met mijn 17:04 was ik eigenlijk in de langzaamste serie (4 totaal) ingedeeld maar mn coach was het gelukt om de wedstrijdleiders te overtuigen dat ik, gezien mn snelle tijden indoor, in de snellere serie thuishoorde. Ik wist vantevoren dat ik niet voorin zou gaan lopen. De snelste tijd zou waarschijnlijk rond de 16:20 uitkomen en dat kan ik nog niet aan (watch my words: nog niet!). Ik wilde rondjes 80 lopen en daarmee loop je bijna helemaal achterin in zo'n snelle serie. Wel even wennen hoor, zoveel competitie! Lijkt cross country wel. Ik was voorzichtig van start gegaan. Ik was extreem zenuwachtig.. Ik ben altijd wel zenuwachtig, maar dit keer was het wel heel erg. Mn coach had totaal geen druk op me gezet. Ik had ook geen specifiek doel gesteld, behalve dus een enorm PR...En ik heb altijd een goede eerste wedstrijd nodig om weer zelfvertrouwen op te bouwen voor het outdoor seizoen. Ik hoopte dus zo erg dat het goed zou gaan, dat ik stijf stond van de stress! En dat voel je ook in je benen.

De eerste ronden gingen perfect in 80 seconden en het voelde erg makkelijk. Ik durfde niet harder te gaan uit angst om al veel te vroeg kapot te gaan. Achteraf had ik best 79 voor de eerste 1 a 2 kilometer kunnen lopen, aangezien jezelf inhouden misschien wel meer energie kost dan gewoon vrij uit te lopen. De 5000m is altijd verdeeld in 3 delen: de eerste makkelijke mijl, die altijd vanzelf gaat want je bent nog aan het settelen. De tweede mijl die mentaal erg zwaar is want het veld rekt uit, er wordt versneld, en je moet nog een heel eind. De laatste mijl is fysiek het zwaarst, maar mentaal makkelijker dan de tweede. Je ziet dat je nog maar 4 rondes hoeft, het doet heel erg pijn en je gaat bijna over je nek (ik althans), maar het einde is in zicht! Zo ging het deze keer dus ook weer. De tweede mijl was pittig. Ik voelde niet dat ik langzamer ging, maar de klok vertelde me dus echt dat ik in plaats van 80, 81 liep. En die secondes, die tellen langzaam op. Ik raakte daarnaast ook mn groepje kwijt dus liep ik n groot stuk alleen. En als je dan op het bord ziet staan dat je nog 7 rondes moet, a.k.a. bijna 10 minuten, dan vraag je je toch wel even af waar je mee bezig bent. Maar die gedachte is zo weer weg, want de Amerikanen zijn erg goed in aanmoedigen: ALLRIGHT NOW, YOU JUST GOTTA HAVE GUTS NOW, BE TOUGH! Ik probeerde nog in de laatste mijl die secondes weer in te halen, maar dat lukte me niet. Het waaide hard, het was vrij koud, en als je dan niet in een groep loopt is het simpelweg bikkelen naar de finish. Uiteindelijk was mn laatste ronde 79 en das n beetje triest voor de "bell-lap" haha, maar de eind tijd was toch nog mooi! 16:49, een PR van 15 seconden. Misschien niet de 16:40 waar ik stiekem op had gehoopt, maar het seizoen is nog lang en het kan nu alleen nog maar beter!

Volgende keer zal ik n stuk minder zenuwachtig zijn denk ik want ik heb mezelf weer bewezen dat ik het kan. Na de wat kortere afstanden tijdens het indoorseizoen is de 5km toch wel weer even spannend! Ook is 16:49 waarschijnlijk goed genoeg voor Regionals. Dat betekent dat ik niet 3 mei thuiskom maar pas begin juni. Regionals was vorig jaar in Texas, en nu in Eugene Oregon. Had toch wel graag weer in t vliegtuig gestapt, maar het is qua voorbereiding beter om maar 2 uur in de auto te hoeven zitten ipv 4 uur in het vliegtuig!

Ik heb volgens mij pas weer over 3 weken een wedstrijd. Weer in Californie maar dit keer op de baan van Mt. Sac, waar ik vorig jaar ook heb gelopen. Ik loop dan weer de 5km, en dan hopelijk in echte Californische omstandigheden. De wedstrijd is pas laat op de avond dus de omstandigheden zijn dan normaal gesproken perfect. Mijn doel is dus 16:40, dus weer rondjes 80 maar dan tot het eind. Ik heb nu even lekker de tijd om uit te rusten en hard te trainen! Heb vandaag alweer 90 minuten gelopen en ik voel me heerlijk. Ik herstel dus snel, gelukkig!

Verder maak ik bijna niets mee. Het is druk, heel druk op school. School en hardlopen eisen bijna al mn energie op. Gelukkig heb ik nog wel n soort van sociaal leven! Vanochtend toen ik terug kwam van mn lange duurloop stond er een champagne ontbijt klaar om mn PR te vieren! Zo lief van mn huisgenootje. Champagne op de lege maag na het hardlopen is niet echt n briljant idee, maar wat hebben we gelachen!

Mimosas (champagne+sinaasappelsap), fruit, en cinnamon rolls, yum!

Tot over 3 weken met n verslag van Mt. Sac!

Voorproefje Canada foto's...

Terug uit Canada!

Vorige week vrijdag begonnen we aan de lange reis door Canada. We gingen eerst naar Seattle, toen de grens over naar Vancouver, en daarna door richting Banff, wat in de Rocky Mountains ligt. Donderdag vloog ik terug vanuit Calgary. Het was een hele leuke week! Het weer zat niet mee in Seattle en Vancouver, maar we hebben prachtige dagen gehad in de Rocky Mountains. Wat is Canada toch prachtig, tenminste, het relatief kleine deel wat ik heb gezien. Banff is het leukste dorp waar ik ooit ben geweest. Er hangt een ongelooflijke relaxte sfeer en wordt omringd door n heel indrukwekkend landschap. We hebben genoten van de sneeuw en de prachtige omgeving. Ik wilde helemaal niet weg! Misschien verhuis ik ooit wel naar Banff! Nieuwe carriere als barista in n coffee bar en in het weekend in de sneeuw spelen? Ik vind het goed haha.

Hardlopen was wel erg lastig die week. Seattle is ontzettend heuvelig, en Vancouver te chaotisch. Ergens anders lag weer te veel sneeuw en een tijdzone verder was het nog te donker in de ochtend om buiten te lopen als je de omgeving niet kent. De loopband is dan wel een uitkomst, ookal was die in 1 hotel kapot en in de andere bezet. Ik weet het, dit is niet heel aardig, maar ik raak erg gefrustreerd als iemand met 4km per uur n uur lang de loopband bezet houdt.....De laatste dag ging mn telefoon kapot en had ik de hotel wekker niet goed gezet dus werd ik te laat wakker om nog voor we naar Calgary gingen te trainen. Ik was een beetje bezorgd dat ik me niet goed zou voelen voor de zware baantraining die me in Portland stond te wachten. Ik had immers meer gefietst (niets erger dan home trainers) dan hardgelopen. Maar ik denk juist dat die week me de hoognodige rust heeft gegeven om te knallen de rest van het seizoen. Ik voel me volledig uitgerust en de training gisteren ging dan ook helemaal geweldig. Ik vloog over de baan, ging veel harder dan eigenlijk de bedoeling was en liep achter mekaar hele snelle tijden zonder dat ik erg veel moeite moest doen. De 5e 1000m ging in 3:11, en ik had me ingehouden want na de eerste ronde in 68sec heb ik even de rem erop gezet omdat dat niet bepaald de bedoeling was.

Dit is n enorme confidence boost voor mn 5000m aanstaande vrijdag in Palo Alto, Californie. Mn coach heeft als richttijd 16:45 opgegeven, waarmee ik hopelijk in de avond serie mag lopen. 16:45 zou een pr van 19 seconden betekenen. Een hele hap, maar ik ga ervoor. Ik geniet van het trainen met mn teamgenootjes Lyndy, Cori en Dana. We dagen elkaar uit en dat hebben we nodig. We verrassen ons zelf elke week weer!

Ik zal snel wat foto's van Canada op mn blog zetten en ik laat natuurlijk weten hoe de wedstrijd is gegaan! Ik ga nog even genieten van mn laatste vrije dag morgen, die ik ga besteden in het winkelcentrum haha. Shoppen voor de lente! De stapel huiswerk naast me (ik zit in de bibliotheek mn research papers uit te stellen) kan nog wel 1 dagje wachten....denk ik..

UW Last Chance, PR in de mijl: 4:51!

Gisteren waren we voor de laatste keer dit seizoen in Seattle voor n indoorwedstrijd. Ik liep dit keer niet de 3000m, maar de mijl, oftewel 1609 meter. Mijn PR stond al een tijdje: 5:04 van twee jaar geleden. Vorig jaar had ik indoor overgeslagen en toen ik de mijl eerder dit seizoen liep was ik pas n paar dagen terug uit Nederland en nog niet in wedstrijdvorm. Ik wist dat ik onder de 5:00 kon lopen. De training afgelopen dinsdag was helemaal super gegaan en ik wist dat ik er klaar voor was.

Mn benen voelden weer niet echt goed voor de wedstrijd. Ik heb mn trainingen niet aangepast aan deze wedstrijd dus ik had al heel wat kilometers gemaakt in de dagen ervoor. Dat doen we expres aangezien outdoor belangrijker is dan indoor. Ik was eerst in de langzamere serie ingedeeld, maar mn coach had geregeld dat ik in de snelle mocht lopen. Ik was wel even geintimideerd door mn tegenstanders. Meisjes nog langer, nog dunner, en veel gespierder dan ik kwamen naast me staan. Onderling (ze lopen voor hetzelfde team) hadden ze afgesproken rond de 4:40 proberen te lopen. Eh ja, das hard. Ik wist dus dat ik achterin moest gaan lopen. Dat heb ik dan ook vrijwel de hele wedstrijd gedaan en dat bevalde prima! Niets zo makkelijk als de rest volgen! Uiteraard kon ik de kopgroep niet bijhouden, dat ging simpelweg te hard, maar met n goede laatste ronde van 70 sec kwam ik in 4:51 over de finish en daar ben ik ontzettend blij mee! Zo'n snelle tijd had ik niet verwacht. Ik dacht meer aan 4:55, waar ik ook al blij mee was geweest. Mezelf weer verrast dus!

De zon scheen zowaar in Seattle (serieus, dat gebeurt bijna nooit), dus ik ben na mn cooling down heerlijk aan het water gaan zitten. Ik had al n week lang geen zonnestraal gezien dus dat was wel even lekker. Daarna mn teamgenootjes aangemoedigd en toen begon de saaie reis terug naar Portland weer. Nouja, saai, de jongens zorgen altijd wel voor interessante gesprekken.

Nu zit ik in de bibliotheek op deze hele grijze, sombere zondag. Nog 1 weekje school en dan begint de voorjaarsvakantie! SPRING BREAK!!! Veel studenten gaan ergens illegaal zuipen, maar ik ga gezellig met mn vader naar Canada! Hij komt donderdag in Portland aan en vrijdag vertrekken we naar Seattle, om van daaruit door te gaan naar Vancouver en Calgary! Ik vlieg terug vanuit Calgary want aan het einde van spring break staat er gewoon weer n zware baantraining gepland, maar mn vader rijdt terug naar Portland via Montana en Idaho. Heeft ie dalijk nog meer staten gezien dan ik, ook niet eerlijk. Ik ga woensdag richting de stad om wandelschoenen te kopen en warme kleding, want het kan -20 worden in Calgary. Maar met n beetje geluk blijft het bij -5...Ach, het wordt hartstikke gaaf!

Over 3 weken ben ik weer in actie. In een iets warmere omgeving than Canada, namelijk Palo Alto CALIFORNIA!!! Waar het nu al bijna 20 graden is. Daar loop ik de 5000m. Ik stel mezelf geen doel, behalve dan een enorm PR;) Gewoon keihard lopen dus!

Tot de volgende keer, met hopelijk heel veel mooie foto's van Canada! Tenzij we vast komen te zitten in 3 meter sneeuw.