Blijkbaar stond ik op de reserve lijst voor Regionals en blijkbaar zijn er afmeldingen geweest, en nu...
MAG IK NAAR REGIONALS!!!!!!!!!!!!!!!!!
N uur geleden belde mn coach. Ik was aan het eten en had ff geen zin in telefoon, maar nam toch maar op. Zo ging t ongeveer:
Hi Mar, how are you? I have good news for you
What's the good news?
Well, what's the best news I could tell you?
I'm going to Regionals?
You are going to Regionals!
AAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAA
Gevolgd door een vreugde dansje!!!
Ik ben echt bizar, ongelooflijk, ontzettend blij! Ik heb vanochtend weer een toptraining gedraaid. Voel me super en ik ga knallen zaterdag!!!!!!!
dinsdag 24 mei 2011
zaterdag 21 mei 2011
Niet naar Regionals
Helaas, helaas, helaas. Ik heb de Regionals niet gehaald. Donderdag ochtend begonnen we aan onze laatste zware baantraining. 2x (800, 800, 400, 200, 150). 800 ging in gemiddeld 2:32, 400 in 70, 200 in 33.
Dit was mn allerbeste training van het jaar. Het voelde zo makkelijk. Ik vloog over de baan! Helaas kwam na de training het nieuws dat ik niet naar Regionals ga. In principe had ik dus de training voor niets gedaan want het seizoen is dan automatisch voorbij. Het was voor mij en voor mn coach een grote teleurstelling. Tijdens de training zei hij nog: "You look great, you deserve to go to Regionals"..en toen hij op zn telefoon het internet raadpleegde en zag dat ik er niet bij zat was er toch wel even een hele diepe zucht van teleurstelling. Ik kon wel janken. Had net mn cooling down achter de rug in het heerlijke zonnetje na een toptraining en dan hoor je dat je seizoen voorbij is. Ik had uiteindelijk 16:44 nodig gehad om mee te mogen doen. 5 seconden op een 5km is erg weinig. Maar ik heb mn best gedaan. Ik had tijdens de eerste wedstrijd in Stanford niet harder gekund. Ik lag al buiten adem half jankend op de baan na de finish, dus dat geeft wel aan dat ik alles had gegeven. En die 5km daarna zat het gewoon helemaal tegen. Ik heb dus geen "what if..?" schuld gedachten. Het is niet makkelijk om een balans te vinden tussen twee studies, hardlopen, en een sociaal leven, maar ik had het dit seizoen niet beter kunnen doen. 16:49 was het hoogst haalbare gezien alle andere bezigheden in mn leven dit semester. Blessures horen er ook bij, alleen is het wat ongunstig als het seizoen maar zo kort is en je eigenlijk geen training kan missen als je je wil kwalificeren.
Aangezien ik me geen zorgen om school hoef te maken nu en ik nog in topvorm ben heb ik besloten om 1 of 2 wedstrijden in Nederland te lopen. Ik wil simpelweg gewoon nog niet klaar zijn met mn seizoen. Helaas zijn er geen goede 5000 meters begin Juni. Ik wil mn seizoen ook niet te lang maken want ik moet in augustus weer crossen. Welke wedstrijden ik ga lopen weet ik nog niet. Waarschijnlijk een 3000m voor de competitie voor PAC op 5 juni. Hoef niet of nauwelijks onder de 10:00 om dat te winnen dus waarom niet. Ik wil ook graag de 1500m lopen op de Gouden Spike in Leiden op 11 juni. Tarletos heeft nog een 5km op 15 juni, maar daar moet ik nog even over nadenken.
Soms is het frustrerend om te weten dat je harder zou kunnen lopen (ik schat mezelf in op tenminste 16:38) als je het niet zo ongelooflijk druk had op school. Het kost onzettend veel energie en er is weinig tijd om uit te rusten van trainingen en wedstrijden. Maar aan de andere kant heb ik een super team om mee te trainen, woon ik in de ultieme hardloop stad en staat van Amerika (de meeste professionals wonen hier) en heb ik een heerlijk leven hier. En mn opleiding wordt voor me betaald!. In conclusie:
It's all good
Ik ga over 9 dagen heerlijk naar huis met een goed gevoel over het afgelopen seizoen en semester. Zodra ik weet welke wedstrijden ik ga lopen in Nederland laat ik dat natuurlijk weten!
Dit was mn allerbeste training van het jaar. Het voelde zo makkelijk. Ik vloog over de baan! Helaas kwam na de training het nieuws dat ik niet naar Regionals ga. In principe had ik dus de training voor niets gedaan want het seizoen is dan automatisch voorbij. Het was voor mij en voor mn coach een grote teleurstelling. Tijdens de training zei hij nog: "You look great, you deserve to go to Regionals"..en toen hij op zn telefoon het internet raadpleegde en zag dat ik er niet bij zat was er toch wel even een hele diepe zucht van teleurstelling. Ik kon wel janken. Had net mn cooling down achter de rug in het heerlijke zonnetje na een toptraining en dan hoor je dat je seizoen voorbij is. Ik had uiteindelijk 16:44 nodig gehad om mee te mogen doen. 5 seconden op een 5km is erg weinig. Maar ik heb mn best gedaan. Ik had tijdens de eerste wedstrijd in Stanford niet harder gekund. Ik lag al buiten adem half jankend op de baan na de finish, dus dat geeft wel aan dat ik alles had gegeven. En die 5km daarna zat het gewoon helemaal tegen. Ik heb dus geen "what if..?" schuld gedachten. Het is niet makkelijk om een balans te vinden tussen twee studies, hardlopen, en een sociaal leven, maar ik had het dit seizoen niet beter kunnen doen. 16:49 was het hoogst haalbare gezien alle andere bezigheden in mn leven dit semester. Blessures horen er ook bij, alleen is het wat ongunstig als het seizoen maar zo kort is en je eigenlijk geen training kan missen als je je wil kwalificeren.
Aangezien ik me geen zorgen om school hoef te maken nu en ik nog in topvorm ben heb ik besloten om 1 of 2 wedstrijden in Nederland te lopen. Ik wil simpelweg gewoon nog niet klaar zijn met mn seizoen. Helaas zijn er geen goede 5000 meters begin Juni. Ik wil mn seizoen ook niet te lang maken want ik moet in augustus weer crossen. Welke wedstrijden ik ga lopen weet ik nog niet. Waarschijnlijk een 3000m voor de competitie voor PAC op 5 juni. Hoef niet of nauwelijks onder de 10:00 om dat te winnen dus waarom niet. Ik wil ook graag de 1500m lopen op de Gouden Spike in Leiden op 11 juni. Tarletos heeft nog een 5km op 15 juni, maar daar moet ik nog even over nadenken.
Soms is het frustrerend om te weten dat je harder zou kunnen lopen (ik schat mezelf in op tenminste 16:38) als je het niet zo ongelooflijk druk had op school. Het kost onzettend veel energie en er is weinig tijd om uit te rusten van trainingen en wedstrijden. Maar aan de andere kant heb ik een super team om mee te trainen, woon ik in de ultieme hardloop stad en staat van Amerika (de meeste professionals wonen hier) en heb ik een heerlijk leven hier. En mn opleiding wordt voor me betaald!. In conclusie:
It's all good
Ik ga over 9 dagen heerlijk naar huis met een goed gevoel over het afgelopen seizoen en semester. Zodra ik weet welke wedstrijden ik ga lopen in Nederland laat ik dat natuurlijk weten!
maandag 16 mei 2011
Teleurstellingen en PR's..
Zoals de meesten inmiddels wel weten was mijn 5km in Stanford echt een drama. Ik voelde me vantevoren prima, maar ik had totaal geen energie en kracht zodra het startschot afging. Het was zo'n 25 graden, zelfs nog om 6 uur 's avonds, en daar was ik niet aan gewend. Het is hier in Portland al sinds oktober (niet overdreven) grijs, regenachtig, en fris. De zomer laat hier nog op zich wachten, en de overstap naar 25 graden is dan ook vrij groot. Zeker voor een 5km, wat normaal gesproken al zwaar genoeg is. De eerste ronde ging perfect in 78, de tweede in 80, en daarna stortte ik al helemaal in. Ja, met nog 10 rondes te gaan. Na 3km stond de klok op 10:24, echt afschuwelijk. Ik hoor rond 10:00 door te komen (vorige keer in Stanford kwam ik door in 10:03). Mn coach was er niet bij in Stanford door een probleem met vliegtickets. Ik denk dat als hij er bij was geweest, hij me had gezegd uit te stappen. Ik durfde het alleen niet uit angst dat hij het er niet mee eens zou zijn. Ik heb me dus door de rest van de wedstrijd heen gezwoegd terwijl ik achteraf gewoon had moeten uitstappen. Het was niet mijn dag. Het was heet en mn benen hadden er totaal geen zin in.
Die week daarna had ik examens en maakte ik erg lange dagen. We kwamen maandag middag om half 4 terug en om 4 uur had ik mn eerste examen. Donderdag begon de vakantie gelukkig maar de eerste 2 dagen was ik echt helemaal kapot. Enorm slaapgebrek, want als ik stress heb slaap ik niet.
Nu weer een week verder ben ik behoorlijk uitgerust en dat merk ik ook terug in het lopen. Ik liep afgelopen zaterdag een 1500m in Salem, hier in Oregon, voor de West Coast Conference wedstrijd. Het was een goed bezette wedstrijd. Mn benen voelden bagger tijdens de warmup, maar op de een of andere manier sloeg dat ook weer helemaal om zodra het startschot ging. Misschien kan ik me maar beter bagger voelen tijdens een warmup. Is meestal een beter voorteken dan wanneer ik me goed voel tijdens een warmup blijkbaar... Ik voelde me sterk en liep een hele goede laatste ronde. Ik kwam over de streep in 4:31, wat een PR van een seconde betekent. Das maar een kleine verbetering natuurlijk, maar ik ben er blij mee na de teleurstelling van mn 5km.
Nu is het afwachten tot de lijst voor Regionals wordt gepubliceerd. Het is inmiddels erg onzeker dat ik toch nog de Regionals loop over 2 weken. Er is erg hard gelopen op de 5km en je moet nu onder de 16:34 lopen om in de top 48 van de West Region (vrijwel de hele west kust plus aangrenzende staten) te komen. Maar er zijn altijd veel atleten die zich op meerdere afstanden plaatsten en besluiten de 5km niet te doen en atleten die besluiten helemaal niet aan de Regionals mee te doen. Met mijn tijd van 16:49 wordt het krap. Ik denk niet dat ik uiteindelijk mee mag en ik baal dat ik niet de energie had om in Stanford wat seconden van mn tijd af te halen. Zelfs maar een paar seconden zouden me veel meer zekerheid geven. Nu is het gissen en train ik gewoon alsof het al zeker is dat ik ga. Het is vakantie nu hier dus ik kan me volledig storten op hardlopen, en ik hoop daarom ook ontzettend dat ik mag. Maar donderdag hoor ik dus of ik ga of niet. Ik begin me eindelijk weer beter te voelen nu ik niet van 8 uur 's ochtends tot 10 uur 's avonds aan het rondrennen ben tussen college en training, en ik wil zo graag nog een keer laten zien wat ik kan!
Verder heb ik hiet hier nog wel erg naar mn zin, ondanks de afgelopen vermoeiende weken. Ik zit bijna elke dag in de coffee shops (waar ze echt koffie serveren!), ga lekker de stad in, loop langs de boulevard, lees boeken in het waterige zonnetje met uitzicht op de rivier...kortom, ik geniet nog van mijn laatste 2 weken hier! Ik heb natuurlijk wel weer zin om naar huis te gaan, maar ik kan wel zeggen dat na 3 jaar Portland echt mijn tweede thuis is geworden. Het is een hele vreemde gedachte dat ik alweer een 'senior' oftewel 4e jaars ben straks. De tijd vliegt, wat niet zo gek is als je het zo druk hebt.
Ik ga nu lekker de stad weer in om kaartjes op te halen voor de Portland Timbers tegen Ajax!! Jaja, het elftal van Portland neemt het volgende week op tegen onze landskampioen! Ik zit wel in het Timbers hooligan vak zo'n beetje dus ik moet maar even een groen shirt aanschaffen en net doen alsof ik een geboren Portlandse ben in plaats van een Dutchie. Mn Nederlandse vlag laat ik ook maar hier...
Tot snel met nieuws over Regionals!
Die week daarna had ik examens en maakte ik erg lange dagen. We kwamen maandag middag om half 4 terug en om 4 uur had ik mn eerste examen. Donderdag begon de vakantie gelukkig maar de eerste 2 dagen was ik echt helemaal kapot. Enorm slaapgebrek, want als ik stress heb slaap ik niet.
Nu weer een week verder ben ik behoorlijk uitgerust en dat merk ik ook terug in het lopen. Ik liep afgelopen zaterdag een 1500m in Salem, hier in Oregon, voor de West Coast Conference wedstrijd. Het was een goed bezette wedstrijd. Mn benen voelden bagger tijdens de warmup, maar op de een of andere manier sloeg dat ook weer helemaal om zodra het startschot ging. Misschien kan ik me maar beter bagger voelen tijdens een warmup. Is meestal een beter voorteken dan wanneer ik me goed voel tijdens een warmup blijkbaar... Ik voelde me sterk en liep een hele goede laatste ronde. Ik kwam over de streep in 4:31, wat een PR van een seconde betekent. Das maar een kleine verbetering natuurlijk, maar ik ben er blij mee na de teleurstelling van mn 5km.
Nu is het afwachten tot de lijst voor Regionals wordt gepubliceerd. Het is inmiddels erg onzeker dat ik toch nog de Regionals loop over 2 weken. Er is erg hard gelopen op de 5km en je moet nu onder de 16:34 lopen om in de top 48 van de West Region (vrijwel de hele west kust plus aangrenzende staten) te komen. Maar er zijn altijd veel atleten die zich op meerdere afstanden plaatsten en besluiten de 5km niet te doen en atleten die besluiten helemaal niet aan de Regionals mee te doen. Met mijn tijd van 16:49 wordt het krap. Ik denk niet dat ik uiteindelijk mee mag en ik baal dat ik niet de energie had om in Stanford wat seconden van mn tijd af te halen. Zelfs maar een paar seconden zouden me veel meer zekerheid geven. Nu is het gissen en train ik gewoon alsof het al zeker is dat ik ga. Het is vakantie nu hier dus ik kan me volledig storten op hardlopen, en ik hoop daarom ook ontzettend dat ik mag. Maar donderdag hoor ik dus of ik ga of niet. Ik begin me eindelijk weer beter te voelen nu ik niet van 8 uur 's ochtends tot 10 uur 's avonds aan het rondrennen ben tussen college en training, en ik wil zo graag nog een keer laten zien wat ik kan!
Verder heb ik hiet hier nog wel erg naar mn zin, ondanks de afgelopen vermoeiende weken. Ik zit bijna elke dag in de coffee shops (waar ze echt koffie serveren!), ga lekker de stad in, loop langs de boulevard, lees boeken in het waterige zonnetje met uitzicht op de rivier...kortom, ik geniet nog van mijn laatste 2 weken hier! Ik heb natuurlijk wel weer zin om naar huis te gaan, maar ik kan wel zeggen dat na 3 jaar Portland echt mijn tweede thuis is geworden. Het is een hele vreemde gedachte dat ik alweer een 'senior' oftewel 4e jaars ben straks. De tijd vliegt, wat niet zo gek is als je het zo druk hebt.
Ik ga nu lekker de stad weer in om kaartjes op te halen voor de Portland Timbers tegen Ajax!! Jaja, het elftal van Portland neemt het volgende week op tegen onze landskampioen! Ik zit wel in het Timbers hooligan vak zo'n beetje dus ik moet maar even een groen shirt aanschaffen en net doen alsof ik een geboren Portlandse ben in plaats van een Dutchie. Mn Nederlandse vlag laat ik ook maar hier...
Tot snel met nieuws over Regionals!
Abonneren op:
Posts (Atom)
