Ik ben weer terug uit Terre Haute, Indiana! Vanochtend ging om 4:30 Eastern Time de wekker, wat 1:30 Portland time is, oftewel ik ben al ruim 12 uur wakker en de dag is nog lang niet voorbij. Na totaal 5 uur vliegen ben ik behoorlijk gaar, maar hierbij toch n verslagje!
Donderdagochtend vroeg zijn we naar Indiana vertrokken. We moesten overstappen in Minneapolis, maar dat ging allemaal vrij vlot. Aangekomen in Indianapolis zijn we eerst naar een park gereden om los te lopen. Daarna weer in de auto gesprongen om vervolgens nog 1,5 uur naar het hotel in Terre Haute te rijden. Ik had mn eigen kamer, wat wel ongelooflijk relaxt is na n lange dag reizen. We konden heerlijk uitslapen want voor vrijdag stond er weinig op het programma. 's Middags zijn we naar het wedstrijd parcours gereden. Het was erg gaaf om het wedstrijdterein nu eindelijk van dichtbij te zien. Hier worden elk jaar de pre-nationals en de nationals gehouden, maar ik had het alleen nog maar op tv gezien. We zijn met zn allen het parcours gaan verkennen. De start is erg indrukwekkend. De startlijn is enorm breed, plaats genoeg voor 300 mensen, en vanaf daar gaat het meer dan 800m recht vooruit de verte in. De eerste 400 meter gaan licht heuvelop en daarna gaat het weer wat naar beneden. De rest van t parcours bestaat uit kleine ronden over n glooiend en heuvelig terrein. De heuvels zijn niet steil, maar erg lang. De laatste 400 meter is weer recht vooruit.
Mijn nederige stulpje afgelopen weekend
De rest van de dag heerlijk niets gedaan, languit op mn kingsize bed TV gekeken! 's Avonds uit eten geweest met het team bij n Italiaans restaurant. Toen vroeg naar bed om 's ochtens om 9 uur naar de start te vertrekken. Ik was stik zenuwachtig, en dat werd nog n stukje erger toen 280 meiden zich op de startlijn opstelden. De start ging keihard! T was n zootje want een van mn teamgenoten die voor me liep stapte op de schoen van n andere teamgenoot, kwam ten val en trok mij bijna mee. De schoen van die andere teamgenoot viel bijna uit elkaar door de scheur die de spikes hadden veroorzaakt (+ er zit n gat van 1 cm in dr voet). Ze probeerde zich na de val weer terug te knokken, waarbij ze mij per ongeluk met n elleboogstoot van het parcours af duwde. Ik kwam na 1km (die overigens nog altijd in 3:20 ging) maar rond de 200ste plaats door dus er was n hele hoop inhaalwerk te doen. Na 2km serieus het tempo opgepakt en vanaf toen bleef ik hele groepen meisjes inhalen. Ik voelde me ontzettend sterk. Maar toen kwam de laatste kilometer en die ging wat minder soepel. De laatste 400 waren dodelijk, want je ziet de finish voor je, maar hij komt maar niet dichterbij. Helaas nog door zo'n 10 meisjes ingehaald op dat stuk, en uiteindelijk kwam ik zwaar dood als 94ste van de 280 de finish over in een tijd van 21:38, veel en veel sneller dan ik ooit op n 6km cross heb gelopen, terwijl dit een pittig parcours was. Ik was de nummer 2 van mn team, terwijl ik 2 weken geleden nog niet eens tot de top 8 van het team werd gerekend. Helaas viel de uiteindelijke teamscore tegen, er is zeker nog werk aan de winkel.
De start van de mannen, zo ziet n startlijn met 280 deelnemers er dus uit 
Nu is het herfstvakantie. Klinkt leuk maar ik heb bizar veel huiswerk. Elke dag wordt serieus zwoegen. Maar dat begint morgen, ik ben nu te slaperig! En snotverkouden, ook dat. Over 2 weken is Conference, n grote wedstrijd. Ik doe misschien niet mee omdat het hele parcours uit steile heuvels bestaat, en dat is niet bepaald mijn sterkste kant. Mn coach twijfelt nog. Zo niet, dan loop ik aanstaande zaterdag de Beaver Classic, n 6km cross die ik ook mn freshman year heb gelopen. Ik loop wel sowieso over n maand de Regionals in Eugene, onze belangrijkste wedstrijd van t seizoen. Het is een vlak parcours en vorig jaar liep ik daar in de 23 minuten (oke oke ik had net nieronsteking gehad). Nu loop ik op n zwaar parcours 21 half. Ik kan niet wachten om mn spikes weer aan te trekken!
Ons team na de wedstrijd
