Beaver Classic, solo naar de 1ste plaats, 21:17

Begin deze week hadden mn coach en ik besloten dat ik de Conference wedstrijd volgende week oversla. Het is n erg heuvelig parcours en we willen ons vanaf nu volledig richten op de Regionals over 3 weken. In plaats van Conference liep ik daarom n kleine wedstrijd in Corvallis, Oregon, ongeveer 2 uur rijden hier vandaan. Het is meestal een vrij kleine wedstrijd met een niet erg sterk deelnemersveld. Ik wist dus wel dat ik in ieder geval in de kopgroep zou lopen. Maar dat het zo zou gaan!


Ik wilde hard starten want ik wil op de Regionals ook hard van start zodat ik n goede positie kan veroveren. Ik sprint dus weg bij het startschot, maar na 200m kijk ik over mn schouder en niemand volgt me. Ik had echt zoiets van: eeeeh? huh? Dus ik kijk verbaasd naar mn coach, terwijl ik heel relaxt mn 3:30 tempo vervolg. Na 2km kwam er eindelijk n meisje bij me lopen en n grotere groep zat daar weer 10 meter achter. Maar aan t gehijg te horen ging ze dat niet lang volhouden. Direct nadat ze weer achter me ging lopen ben ik er vandoor gegaan en ik heb niemand meer gezien in de wedstrijd! Wel erg bizar na vorige week, toen ik me helemaal kapot liep en alsnog 94ste was. Het was ergens best zwaar, want ik wilde mezelf dwingen hard te gaan omdat me dat gaat helpen over 3 weken, maar dat is best lastig als mensen roepen: no worries, there's no one behind you. Uiteindelijk wel in n dik 6km PR gefinisht: 21:17, en daar ben ik erg blij mee! Mooi constant tempo gelopen, mn laatste kilometer zag er n stuk charmanter uit dan die van de Prenationals haha.



De komende 3 weken hard trainen en dan Regionals! We gaan proberen n plekje in de Nationals te veroveren. De kans dat dat lukt is klein, maar we gaan er voor! Ik heb er super super veel zin in. De laatste 3 wedstrijden zijn goed gegaan en ik zit vol zelfvertrouwen.En wie wil er nou niet 2 keer per seizoen in de lelijkste stad van Amerika, Terre Haute, Indiana lopen en de laatste 400 meter helemaal dood gaan?