WCC Championships - Pure Masochism

Afgelopen zaterdag streden we tegen 8 andere teams in onze conference (competitie) voor de conference titel. Op papier zijn wij derde van onze erg sterke conference, maar we hoopten tenminste een team te verrassen. Zoals elk jaar werd de wedstrijd in Belmont, California gehouden, op het beruchte Crystal Springs Cross Country Course, het heuvelachtigste parcours wat ik ooit, ooit heb gezien. Heuvels zijn niet mijn specialiteit, maar ik had me al een tijd lang mentaal voorbereid op de circa 20 pijnlijkste minuten van mn hardloopleven. Ondanks het voor mij ongunstige parcours, had ik ontzettend veel zin in de wedstrijd. Mn benen voelen de laatste tijd steeds beter en ik was er klaar voor.

Team huddle en mijn pre-race motivational talk haha

Na een vreselijke nacht, waarin ik letterlijk, zonder enkele vorm van overdrijving, elk half uur wakker werd tussen 3 en 7 uur, gingen mn 3 wekkers. 3 wekkers? Ja want ik had mn eigen kamer en mn grootste nachtmerrie is dat ik niet op tijd wakker word. Totaal irrationeel maar ach. Ik had mn telefoon wekker gezet, de gewone hotelwekker, en een wake up call ingesteld. Alleen stond ik al in de douche toen ze alle 3 tegelijk afgingen. Uiteraard.

Go time

Ik wilde niet te hard van start gaan. Ten eerste was de eerste 800 vrij steil heuvelaf, wat niet makkelijk is met lange benen. Daarna was de rest van de eerste mijl belachelijk steil heuvelop. Ik had me voorgenomen dat na de eerste mijl mijn wedstrijd pas echt zou gaan beginnen, en dat ik de laatste ronde (2km) alles zou geven. Ik heb me hier perfect aangehouden en toen anderen moe werden, maakte ik gebruik van de geleidelijke stukken naar beneden waar ik veel snelheid kon maken en veel meisjes kon inhalen. Op de steile stukken omhoog probeerde ik de schade te beperken en vooral niet te veel energie te verspillen. Met 1 kilometer te gaan haalde ik 2 San Francisco meisjes in en 1 BYU atlete, onze grootste concurrenten. Alleen met zo'n 500 te gaan kwam er nog een heuvel, waar ik helemaal kapot ben gegaan. Ik werd helaas weer ingehaald waardoor ik van de 5e naar de 8ste plaats opschoof en de rest van de wedstrijd moest ik simpelweg overleven. Hijgend, kreunend en half jankend als een vrouw die ligt te bevallen legde ik de laatste 100 meter af. Gelukkig was het gat tussen mij en de volgende groot genoeg dat ik niet verder ben ingehaald. Na de finish riepen ze dat we moesten door blijven wandelen zodat ze onze chips in onze schoenen konden verzamelen. Maar ik kon niet meer staan, laat staan lopen, en twee van de sportartsen hebben me naar de verzorgingstent moeten dragen, waar ik 15 minuten op de behandeltafel heb gelegen voordat ik met hulp weer kon opstaan. Strompelend ben ik naar de rest van mn team gelopen, door onbekenden aangesproken met: 'Portland...do you need help, are you OK? De duizeligheid veranderde in knallende hoofdpijn die de rest van de dag bleef hangen, maar ik kon na een half uur gelukkig weer een beetje normaal functioneren.

Epic photo

Maar een 8ste plaats leverde me All Conference Honors op (top 10) en ik heb mezelf echt overtroffen. Ik heb altijd ontzettend veel moeite met heuvels, maar ik ben zo ontzettend diep gegaan en ik ben de strijd aangegaan met het stemmetje in mn hoofd wat zegt dat ik niet meer kan. Ik heb alles, maar dan ook alles gegeven, en ik ben supertrots op het resultaat. 6km ipv 5km, heuvels ipv een vlakke golfbaan, en een felle hete zon, en desondanks kwam ik als eerste van mn team over de finish. Ik heb nog nooit zo hard gevochten, en ik ga het gewoon weer doen over 2 weken. Dan lopen we de belangrijkste wedstrijd, Regionals, in Palo Alto, California, op de golfbaan van Stanford University. Het gaat weer warm worden en het is weer een 6km, maar het is vlak wat mij veel beter ligt. Ik heb heel veel spierpijn, maar ik barst van de energie en ik kan niet wachten tot ik weer aan de start sta.

De eerste steile heuvel op, conservatief in de tweede groep

Als team zijn we uiteindelijk inderdaad derde geworden, met helaas een wat teleurstellende score. Zodra het filmpje van de wedstrijd online is zal ik de link op mn blog zetten.

Santa Clara and thoughts on the future

Afgelopen zaterdag liepen we een 5km cross in Santa Clara, Californie. We gaan dit seizoen drie keer naar Californie en dit was de eerste. Ik had een onzettend zware week op school achter de rug. Ik had drie mid-term exams, een aantal opdrachten, en de Roosevelt High School interviews. Ik kon niet meer donderdag en vrijdagochtend om kwart over 6 opstaan om naar het vliegveld te gaan viel dan ook niet mee.

Gelukkig heerlijk geslapen vrijdagnacht in het hotel en ik stond zaterdag redelijk fit aan de start. Het doel was om snel te starten om na de eerste 500m, waar het parcours smaller wordt, voorin te zitten. Vorige keer kwam ik in de massa terecht en dat wilden we nu vermijden. Dit keer ging het gelukkig prima en ik zat goed voorin. De snelle start kostte me wel redelijk wat energie waardoor de tweede mijl niet heel soepel ging. Ik voelde me niet slecht, maar verre van geweldig. De laatste mijl voelde ik me gelukkig beter waardoor ik veel van de meisjes die mij in de tweede mijl hadden ingehaald, weer opnieuw kon inhalen. Uiteindelijk kwam ik in 17:26 over de finish. Een prima tijd/prestatie aangezien ik me niet super voelde. De felle zon hielp ook niet mee. Het was niet heel heet, maar de zon is zo fel dat het wel erg warm aanvoelt. Het is al een tijdje vrij koud in Oregon (behalve deze week toevallig) dus dat was wel even een overgang.

Na de wedstrijd hadden we nog veel tijd over voordat we weer naar het vliegveld moesten. M'n team wilde gaan shoppen. Als je me een beetje kent weet je dat ik shoppen haat. Zeker wanneer de wereldberoemde Stanford University aan de overkant van de winkelstraat ligt. A mall is a mall...Stanford University is nerd heaven. Ik ben dan ook los van het team over de enorme campus gaan wandelen. Het was een prachtige dag en de campus is ontzettend mooi. Er zijn meerdere bibliotheken en ik heb de grootste bezocht. Het is een prestigieuze school en dat straalt er ook vanaf. Na dit korte bezoekje weet ik ook dat ik me zeker ga aanmelden hier als ik m'n studie hier heb afgerond. Het is niet makkelijk om aangenomen te worden, maar het is het proberen waard. Ik was meteen verliefd op de campus!

Het is nu herfstvakantie, eindelijk! Ik heb het zo absurd druk gehad de laatste tijd dat ik echt even op adem moet komen. Ik heb alsnog veel te doen tijdens deze week aangezien ik een research paper van 15 pagina's moet inleveren de dinsdag na de vakantie, maar gelukkig heb ik ook iets om naar uit te kijken. Een vriend van me die in Canada studeert dit semester komt me opzoeken! Ik heb er ontzettend veel zin in. We gaan waarschijnlijk naar de kust en Mt. Hood. Ik kan niet wachten om lekker hele dagen buiten te zijn en even niet aan school te denken. Na die week wordt het weer stressen. Volgende week zaterdag lopen we Conference. Het gaat een zware wedstrijd worden. Het parcours is een en al heuvels en ik ben mentaal voorbereid op 22 pijnlijke minuten. Dus nu is de tijd om uit te slapen en te herstellen!

Nog een nieuwtje: ik denk er de laatste tijd over na om alleen het cross seizoen volgend jaar te blijven. Ik weet niet of ik hiet hier naar m'n zin ga hebben als straks Lindsay, Elizabeth, Bethany en Hailey afstuderen. Ik moet gaan uitzoeken waar ik uberhaupt ga wonen. Ik wil liever niet nog een jaar op de campus wonen en meer dan de helft van ons apartement studeert volgend jaar af of gaat in een huis wonen waardoor we het apartement niet kunnen behouden en ik maar geluk moet hebben dat ik in een vergelijkbaar apartement terecht kan. Dat zou betekenen dat ik in December 2012 weg ga uit Portland. Ik wil heel graag ook het baanseizoen lopen daarna, maar ik maak me zorgen dat het een beetje eenzaam wordt vanaf volgend jaar. Nog helemaal niets is zeker en ik ga er rustig over nadenken (en beslis misschien pas over een jaar) maar het kan zijn dat ik me voor masters ga inschrijven op andere universiteiten in Amerika.

Anyway! Meer nieuws na Conference!

Santa Clara, 12th place, 17:26, more to come!

Mar in Nerd Mode

There's one thing I love even more than running: being an absolute nerd.

Ik was mijn laatste paar blogs aan het doorlezen (en kwam een paar hele pijnlijke grammatica fouten tegen), en realiseerde me dat ik eigenlijk nog maar nauwelijks over iets anders dan hardlopen praat. Eigenlijk is dat vreemd, aangezien ik aan mijn studie meer dan een full-time baan heb. Daarom bedacht ik dat het misschien voor de verandering leuk zou zijn om te schrijven over wat ik doe als ik niet aan het trainen ben.

Aan het begin van het schooljaar heb ik een baantje aangeboden gekregen als research assistent voor Dr. Lovejoy, een journalism professor. Ik heb vorig jaar Writing and Reporting met haar gevolgd en ze was zo onder de indruk van m'n werk dat ze me graag als research assistent wilde hebben. Een mooi compliment en sindsdien help ik haar ongeveer vijf uur per week met het lezen van research papers en het schrijven van literature reviews. Het gaat me tot nu toe goed af en het is ook wel fijn om wat extra geld te hebben.

Verder werk ik aan m'n "senior thesis". We mogen zelf bepalen waar we over schrijven. Mijn onderwerp: een policy proposal om de morning after pill makkelijker verkrijgbaar te maken. Ik krijg veel reacties zoals: ehhhh, waarom schrijf je daar in godsnaam over (met de gedachte dat ik een persoonlijke ervaring met morning after pills heb)? Nee, dat is zeker niet de reden, maar het is erg interessant hoe de conservatieve Amerikanen na abortus nu ook de morning after pill aanvallen. Dat zou ook een vorm van abortus zijn, terwijl de wetenschap er al een tijdje achter is dat dat niet het geval is. Maar goed, God is veel betrouwbaarder als bron dan wetenschappelijk onderzoek natuurlijk. De thesis is ontzettend veel werk, maar het is interessant en stiekem vind ik het best leuk om te doen. Ondanks dat ik soms zo lang achter de computer zit dat ik bloed doorlopen ogen heb aan het einde....tsja.

Maar wat ik nog het leukste vind, is de serieuze journalist uithangen. Toen ik vanmiddag met m'n cappuccino aan tafel zat en bronnen aan het bellen was om interviews te plannen, voelde ik me stiekem best wel cool. Ik ga naar politieke bijeenkomsten en vergaderingen en volgende week interview ik de directeur van de slechtste school in heel Oregon en een van de vijf slechtste scholen in heel Amerika. Toevallig zit die een kilometer verderop. Vorig jaar kwam Obama hen redden met 7.7 miljoen dollar en ik ga uitzoeken hoe dat enorme geldbedrag besteed is en wordt. Slechts 40 procent van de studenten haalt de eindstreep, en het aantal tienerouders is schrikbarend. Ik ben benieuwd! Het is nogal ghetto dus ergens ben ik ook 'n beetje zenuwachtig haha.

Late Night Homework Session - Associate Press Stylebook, de Bijbel van iedere journalist.
En ja van huiswerk om 11 uur 's avonds op een vrijdag ga je raar kijken.

Dat is dus zo'n beetje waar ik me mee bezig houd op dit moment! Het is veel, heeeeeel veel werk, maar ik vind het leuk. En als ik te gestresst raak, is er gelukkig nog Asian Philosophy, een ander vak wat ik dit semester volg. Korte samenvatting: stress is een illusie, al je gevoelens zijn illusies, jij zelf als individueel bent een illusie, de wereld is een illusie, dus kortom: LET IT GO. Nouja, zo simpel is het niet, maar toch, ik denk dat ik Hindoe word.

Tot over een week met een verslag van Santa Clara!

Don't count me out just yet!

Ik kan geen fiets of zwembad meer zien. De afgelopen drie weken bracht ik gemiddeld drie uur per dag door in de sportschool. 's Ochtends om 7 uur lag ik in het zwembad om te aquajoggen. Nouja, joggen...aquasprinten. Het chloor gehalte in dat bad is zo hoog dat ik geen huid meer over heb en mn haar twee tinten lichter is. 's Middags van 3 tot 4 zat ik op de spinning fiets. Gelukkig had ik een maatje 's middags, Chase, die ook voor het team loopt en ook een stressfractuur had opgelopen. Onze sportschool is letterlijk meer dan 100 jaar oud en het ventilatiesysteem is daar ook naar (ik zal maar niet beginnen over de hoeveelheid asbest in die ruine). We waren een charmant team de afgelopen weken, ik en Chase op de fiets met een enorme plas zweet op de grond. Ook heb ik serieus geen billen meer over. Van 4 tot 5 sloofde ik me uit op de crosstrainer, ook zo'n feest. En dan was het nog tijd voor kracht oefeningen op de grond. Ik probeerde mn trainingen zo zwaar mogelijk te maken en mn hartslag zo hoog mogelijk te krijgen om niet uit vorm te raken. En toen ik eindelijk op de alter-G/anti gravity treadmill mocht lopen moest ik echt keihard lopen om het zelfde effect te krijgen, aangezien je deels gewichtloos bent en je een soort van zweeft.

Een week geleden mocht ik dan eindelijk proberen om op het gras te lopen. Gelukkig voelde ik helemaal geen pijn, waardoor ik de loopband mocht gaan afwisselen met lopen op het gras. Steeds maar 30 minuten, maar het is beter dan niets. Ik kon gelukkig een van de sportschool apparaten vervangen met lopen en dat was al een hele opluchting. Omdat ik geen pijn meer had besloten ik en mn coach dat ik zaterdag een wedstrijd zou lopen. Oftewel, 6 dagen nadat ik voor het eerst weer had hardgelopen. En op wat voor tempo...8 minuten per mijl terwijl je in een wedstrijd onder de 5:30 duikt. Dinsdag heb ik 8x400 gedaan op het gras en dat ging goed, dus we zagen geen reden om de wedstrijd niet te doen.

De wedstrijd was zaterdagochtend op de golfbaan in Eugene, een parcours wat ik al drie keer eerder had gelopen, meestal niet met heel veel succes. We waren de dag van tevoren al aangekomen, wat ik altijd wel prettig vind. Met het inlopen voelde ik me niet super en de versnellingen gingen ook behoorlijk stroef. Dat merkte ik ook bij de start. Ik kwam niet snel weg, waarschijnlijk omdat ik drie weken lang geen enkel sprintje had kunnen doen. Ik kwam daardoor in de massa terecht, wat juist niet de bedoeling was, ik wilde vooraan zitten. Pas na een hele kilometer kon ik er doorheen. Nouja, van links naar rechts naar links door het midden met een matrix move er omheen. Zooo frustrerend. Maar gelukkig kon ik daarna een mooi tempo aanhouden en veel mensen inhalen. Ook had ik nog redelijk wat over de laatste kilometer waardoor ik goed kon finishen. Helaas had die slechte start me redelijk wat tijd gekost (een een paar plaatsjes), maar ik mag niet klagen.

Uiteindelijk hebben we als team een prachtig, geweldig resultaat behaald! We zijn derde geworden achter Oregon (top 10 van Amerika) en Wisconsin. De teams waar wij altijd aan gewaagd zijn: Oregon State, Idaho, Southern Utah, Wichita) hebben we stuk voor stuk verslagen. We hebben precies gedaan wat we moesten doen. Iedereen heeft super gelopen. Ik ben uiteindelijk 21ste van de 95 geworden in 17:22. First race back, I'll take it!!

Ik was verrast dat ik nog zo hard kon lopen na drie weken alternatief trainen en een beetje joggen. Maar ik weet dat ik nog veel meer in me heb. Ik heb ontzettend veel energie en ik kan alleen nog maar sterker worden. Ook doet mn been geen pijn na de wedstrijd, een goed teken dus. Ik heb ontzettend veel zin in de wedstrijd in Californie over twee weken. Jaja, in de komende zeven weken reizen we drie keer af naar het zonnige Californie. Ik kan niet wachten om mn 'bounce' weer terug te krijgen en over het parcours te vliegen over twee weken!