Afgelopen zaterdag streden we tegen 8 andere teams in onze conference (competitie) voor de conference titel. Op papier zijn wij derde van onze erg sterke conference, maar we hoopten tenminste een team te verrassen. Zoals elk jaar werd de wedstrijd in Belmont, California gehouden, op het beruchte Crystal Springs Cross Country Course, het heuvelachtigste parcours wat ik ooit, ooit heb gezien. Heuvels zijn niet mijn specialiteit, maar ik had me al een tijd lang mentaal voorbereid op de circa 20 pijnlijkste minuten van mn hardloopleven. Ondanks het voor mij ongunstige parcours, had ik ontzettend veel zin in de wedstrijd. Mn benen voelen de laatste tijd steeds beter en ik was er klaar voor.
 |
| Team huddle en mijn pre-race motivational talk haha |
Na een vreselijke nacht, waarin ik letterlijk, zonder enkele vorm van overdrijving, elk half uur wakker werd tussen 3 en 7 uur, gingen mn 3 wekkers. 3 wekkers? Ja want ik had mn eigen kamer en mn grootste nachtmerrie is dat ik niet op tijd wakker word. Totaal irrationeel maar ach. Ik had mn telefoon wekker gezet, de gewone hotelwekker, en een wake up call ingesteld. Alleen stond ik al in de douche toen ze alle 3 tegelijk afgingen. Uiteraard.
 |
| Go time |
Ik wilde niet te hard van start gaan. Ten eerste was de eerste 800 vrij steil heuvelaf, wat niet makkelijk is met lange benen. Daarna was de rest van de eerste mijl belachelijk steil heuvelop. Ik had me voorgenomen dat na de eerste mijl mijn wedstrijd pas echt zou gaan beginnen, en dat ik de laatste ronde (2km) alles zou geven. Ik heb me hier perfect aangehouden en toen anderen moe werden, maakte ik gebruik van de geleidelijke stukken naar beneden waar ik veel snelheid kon maken en veel meisjes kon inhalen. Op de steile stukken omhoog probeerde ik de schade te beperken en vooral niet te veel energie te verspillen. Met 1 kilometer te gaan haalde ik 2 San Francisco meisjes in en 1 BYU atlete, onze grootste concurrenten. Alleen met zo'n 500 te gaan kwam er nog een heuvel, waar ik helemaal kapot ben gegaan. Ik werd helaas weer ingehaald waardoor ik van de 5e naar de 8ste plaats opschoof en de rest van de wedstrijd moest ik simpelweg overleven. Hijgend, kreunend en half jankend als een vrouw die ligt te bevallen legde ik de laatste 100 meter af. Gelukkig was het gat tussen mij en de volgende groot genoeg dat ik niet verder ben ingehaald. Na de finish riepen ze dat we moesten door blijven wandelen zodat ze onze chips in onze schoenen konden verzamelen. Maar ik kon niet meer staan, laat staan lopen, en twee van de sportartsen hebben me naar de verzorgingstent moeten dragen, waar ik 15 minuten op de behandeltafel heb gelegen voordat ik met hulp weer kon opstaan. Strompelend ben ik naar de rest van mn team gelopen, door onbekenden aangesproken met: 'Portland...do you need help, are you OK? De duizeligheid veranderde in knallende hoofdpijn die de rest van de dag bleef hangen, maar ik kon na een half uur gelukkig weer een beetje normaal functioneren.
 |
| Epic photo |
Maar een 8ste plaats leverde me All Conference Honors op (top 10) en ik heb mezelf echt overtroffen. Ik heb altijd ontzettend veel moeite met heuvels, maar ik ben zo ontzettend diep gegaan en ik ben de strijd aangegaan met het stemmetje in mn hoofd wat zegt dat ik niet meer kan. Ik heb alles, maar dan ook alles gegeven, en ik ben supertrots op het resultaat. 6km ipv 5km, heuvels ipv een vlakke golfbaan, en een felle hete zon, en desondanks kwam ik als eerste van mn team over de finish. Ik heb nog nooit zo hard gevochten, en ik ga het gewoon weer doen over 2 weken. Dan lopen we de belangrijkste wedstrijd, Regionals, in Palo Alto, California, op de golfbaan van Stanford University. Het gaat weer warm worden en het is weer een 6km, maar het is vlak wat mij veel beter ligt. Ik heb heel veel spierpijn, maar ik barst van de energie en ik kan niet wachten tot ik weer aan de start sta.
 |
| De eerste steile heuvel op, conservatief in de tweede groep |
Als team zijn we uiteindelijk inderdaad derde geworden, met helaas een wat teleurstellende score. Zodra het filmpje van de wedstrijd online is zal ik de link op mn blog zetten.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten