Ik kan geen fiets of zwembad meer zien. De afgelopen drie weken bracht ik gemiddeld drie uur per dag door in de sportschool. 's Ochtends om 7 uur lag ik in het zwembad om te aquajoggen. Nouja, joggen...aquasprinten. Het chloor gehalte in dat bad is zo hoog dat ik geen huid meer over heb en mn haar twee tinten lichter is. 's Middags van 3 tot 4 zat ik op de spinning fiets. Gelukkig had ik een maatje 's middags, Chase, die ook voor het team loopt en ook een stressfractuur had opgelopen. Onze sportschool is letterlijk meer dan 100 jaar oud en het ventilatiesysteem is daar ook naar (ik zal maar niet beginnen over de hoeveelheid asbest in die ruine). We waren een charmant team de afgelopen weken, ik en Chase op de fiets met een enorme plas zweet op de grond. Ook heb ik serieus geen billen meer over. Van 4 tot 5 sloofde ik me uit op de crosstrainer, ook zo'n feest. En dan was het nog tijd voor kracht oefeningen op de grond. Ik probeerde mn trainingen zo zwaar mogelijk te maken en mn hartslag zo hoog mogelijk te krijgen om niet uit vorm te raken. En toen ik eindelijk op de alter-G/anti gravity treadmill mocht lopen moest ik echt keihard lopen om het zelfde effect te krijgen, aangezien je deels gewichtloos bent en je een soort van zweeft.
Een week geleden mocht ik dan eindelijk proberen om op het gras te lopen. Gelukkig voelde ik helemaal geen pijn, waardoor ik de loopband mocht gaan afwisselen met lopen op het gras. Steeds maar 30 minuten, maar het is beter dan niets. Ik kon gelukkig een van de sportschool apparaten vervangen met lopen en dat was al een hele opluchting. Omdat ik geen pijn meer had besloten ik en mn coach dat ik zaterdag een wedstrijd zou lopen. Oftewel, 6 dagen nadat ik voor het eerst weer had hardgelopen. En op wat voor tempo...8 minuten per mijl terwijl je in een wedstrijd onder de 5:30 duikt. Dinsdag heb ik 8x400 gedaan op het gras en dat ging goed, dus we zagen geen reden om de wedstrijd niet te doen.
De wedstrijd was zaterdagochtend op de golfbaan in Eugene, een parcours wat ik al drie keer eerder had gelopen, meestal niet met heel veel succes. We waren de dag van tevoren al aangekomen, wat ik altijd wel prettig vind. Met het inlopen voelde ik me niet super en de versnellingen gingen ook behoorlijk stroef. Dat merkte ik ook bij de start. Ik kwam niet snel weg, waarschijnlijk omdat ik drie weken lang geen enkel sprintje had kunnen doen. Ik kwam daardoor in de massa terecht, wat juist niet de bedoeling was, ik wilde vooraan zitten. Pas na een hele kilometer kon ik er doorheen. Nouja, van links naar rechts naar links door het midden met een matrix move er omheen. Zooo frustrerend. Maar gelukkig kon ik daarna een mooi tempo aanhouden en veel mensen inhalen. Ook had ik nog redelijk wat over de laatste kilometer waardoor ik goed kon finishen. Helaas had die slechte start me redelijk wat tijd gekost (een een paar plaatsjes), maar ik mag niet klagen.
Uiteindelijk hebben we als team een prachtig, geweldig resultaat behaald! We zijn derde geworden achter Oregon (top 10 van Amerika) en Wisconsin. De teams waar wij altijd aan gewaagd zijn: Oregon State, Idaho, Southern Utah, Wichita) hebben we stuk voor stuk verslagen. We hebben precies gedaan wat we moesten doen. Iedereen heeft super gelopen. Ik ben uiteindelijk 21ste van de 95 geworden in 17:22. First race back, I'll take it!!
Ik was verrast dat ik nog zo hard kon lopen na drie weken alternatief trainen en een beetje joggen. Maar ik weet dat ik nog veel meer in me heb. Ik heb ontzettend veel energie en ik kan alleen nog maar sterker worden. Ook doet mn been geen pijn na de wedstrijd, een goed teken dus. Ik heb ontzettend veel zin in de wedstrijd in Californie over twee weken. Jaja, in de komende zeven weken reizen we drie keer af naar het zonnige Californie. Ik kan niet wachten om mn 'bounce' weer terug te krijgen en over het parcours te vliegen over twee weken!
Abonneren op:
Reacties posten (Atom)
Geen opmerkingen:
Een reactie posten