All good things come to an end

Na 5,5 jaar met enorm veel plezier voor de University of Portland te hebben gelopen zit het grote avontuur erop. Gisteren liep ik mijn laatste wedstrijd, de West Regionals, in Sacramento. Het resultaat was teleurstellend maar ik kan oprecht zeggen dat ik mijn laatste seizoen heb gevochten voor wat ik waard ben. Het was geen spectaculair seizoen en ik had er meer van verwacht, maar ik weet dat ik me tot de laatste meter 100 procent heb ingezet. Het is zo ontzettend druk geweest de afgelopen tijd dat ik niet op m'n blog heb kunnen schrijven. Ik volg veel meer vakken dan gebruikelijk is zodat ik in december kan afstuderen met m'n Master in Management Communication. Ik zou een boek kunnen schrijven over hoe veel stress ik heb, maar ik zal het laten bij het feit dat ik me niet heb verveeld de afgelopen 3 maanden.

Conference Championships in Malibu, CA

BYU Autumn Classic

Team photo 2013

Het is een hele bijzondere tijd geweest met veel ups en ook heel veel downs. Het is moeilijk te geloven dat ik hier 10 augustus 2008 als 'klein' 17 jarig meisje aankwam en dat ik over een maand m'n Master diploma in handen heb. Ik ben super dankbaar voor alle levenservaring die ik hier heb kunnen opdoen. Ik ga hier weg als een stuk zelfverzekerder en gelukkiger persoon, ondanks maar ook dankzij alle tegenslagen. Mijn mooiste hardloop herinnering zal altijd mijn 5000m afgelopen lente op de baan van Mt. SAC blijven. Na chronische achillespees problemen dacht ik nooit meer een baanwedstrijd te zullen lopen voor de University of Portland. Toen ik ook nog eens een scheur in het bindweefsel onder m'n voet kreeg, leek dat doel nog verder weg. En toen ik als klap op de vuurpijl beide ellebogen brak door een ongelukkige val van m'n fiets was het al helemaal moeilijk voor te stellen. Na heel veel slechte wedstrijden kwam alsnog de doorslag en liep ik 16:32, een PR van 17 seconden. M'n coach zei later dat hij me nog nooit zo gelukkig heeft gezien, en dat klopt wel zo'n beetje.

Augustus 2008 (datum foto klopt niet). Little Marit!! Net aangekomen in mijn kamertje

Ik had altijd de hoop om een hoog genoeg niveau te halen om op Europees niveau te kunnen lopen. Ik weet nu dat dat niet meer gaat gebeuren. Wie weet kan ik nog heel veel progressie boeken op de 5000m, maar na meer dan 5 jaar hard trainen wil ik nu me op andere dingen gaan richten. Ik kijk er heel erg naar uit om te gaan werken (ookal kom ik daar vast op terug) en andere sporten te proberen. Ik dacht altijd aan wielrennen maar na die val fiets ik net zo voorzichtig als een 80 jarige met een nieuwe heup dus ik weet niet of dat een goed idee is. Ik ga misschien de marathon van Rotterdam lopen in April, maar voor m'n plezier, niet voor een snelle tijd. Ik ga in februari m'n research presenteren in California waar ik heel trots op ben! Ik hoop het komende jaar naar de Galapagos eilanden te reizen met m'n geweldige vriend die daar ongeveer 10 weken per jaar expedities filmt. Maar eerst ga ik heerlijk 4 weken naar Nederland. Het valt tegen om een jaar lang weg te blijven. Ik kan niet wachten om m'n lieve ouders en broer weer te zien. Patrick komt ook voor 3 weken naar Nederland om Kerst en oud en nieuw te vieren en voor hopelijk een stedentripje ergens heen!

Crater Lake met de allerliefste

Ik ga in januari weer terug naar Portland. Het stond voor mij al heel lang vast dat ik hier wilde blijven en werk wilde gaan vinden. Ik hoop heel erg dat dat allemaal gaat lukken. Portland is echt mijn thuis geworden en hoe erg ik Nederland soms ook mis, ik moet er nog even niet aan denken om het mooie Portland te verlaten. Ik had nooit verwacht dat ik hier na 5 jaar nog zou zijn maar ik heb hier echt mijn plek gevonden. Dit is waarschijnlijk mijn allerlaatste blogpost. Bedankt aan alle trouwe lezers, als ik die nog heb na zo lang niet schrijven!!

De laatste ronde

Ik had na mijn wedstrijd op de baan van Mt. Sac niets meer van me laten horen. Dat kwam vooral omdat er weinig was om over naar huis te schrijven. Na Mt. SAC kreeg ik weer last van m'n achillespees. Het probleem zit nu niet bij de aanhechting met de hiel, maar iets hoger. Het is minder pijnlijk, maar nog moeilijker om vanaf te komen. Ik moest het na Mt. SAC rustiger aan doen om nog kans te hebben op een goede laatste wedstrijd, de West Regionals in Texas. In de tussentijd liep ik nog twee wedstrijden, en beide keren moest ik uitstappen. Niets voor mij, want dat had ik in mijn bijna 5 jaar in Portland nog nooit gedaan, maar ik wilde niet het risico lopen dat ik niet in Texas kon lopen. Een paar weken later vertrok ik met goede moed naar Texas, ookal maakte ik me wel zorgen over alle baantrainingen die ik had gemist. Ik voelde me niet erg snel en wedstrijd klaar, maar na 5 jaar laat je negatieve gedachten niet meer de overhand hebben, dus ik stond toch met zelfvertrouwen aan de start. Helaas was het een klein drama. Ik had helemaal geen kracht. Het hielp natuurlijk niet dat het 28 graden was en extreem benauwd (waar Texas berucht om is), maar ik was gewoon niet meer in wedstrijdvorm. Na 8 ronden heel hard worstelen ben ik weer uitgestapt. Het was compleet zinloos. Zelfs de uitspraak "Meedoen is belangrijker dan winnen," ging hier echt niet meer op. Er was weinig eer aan te behalen en snikkend heb ik de baan verlaten. Het is een pokkenend vliegen, maar dan heb je ook niets.

Regionals in Austin, TX. Nog overwegend
om dit drama voort te zetten. 

"Gelukkig," kon ik me bij thuiskomst weer volledig storten op m'n studie, want dat ging deze zomer gewoon door. Om in december af te studeren met m'n Master moet ik summer school volgen. Geloof of het niet, maar het was hele goede afleiding. Ik heb na de wedstrijd in Austin 2 weken vrij genomen van hardlopen. Dat was zowel mentaal als fysiek hard nodig. Inmiddels ben ik weer hard aan het trainen. Ik loop weer zo'n 80-90km per week en dat gaat me heel goed af. Ik heb nog wel wat achillesklachten maar ik hou het tot nu toe onder controle. Ik heb nog 3 maanden te gaan tot mijn aller aller aller laatste (!!!) wedstrijd voor de University of Portland. Ik ga me keihard inzetten om er, blessure-vrij, een topseizoen van te maken. Tegelijkertijd moet ik ook mijn studie afronden. Het gaat een ontzettend druk semester worden, met zoveel vakken dat ik er speciaal toestemming voor moest krijgen. En ik moet op zoek naar een baan. Ik mag na mijn studie wel in de VS blijven, maar dan moet ik wel binnen 90 dagen werk vinden. Genoeg te doen dus! Het is een gekke gedachte dat ik over 4 maanden geen student meer ben en aan het echte leven moet gaan beginnen. Ik heb er super veel zin in en ik ben benieuwd wat er allemaal op me staat te wachten.

Gelukkig heb ik lieve teamgenootjes!
Na de wedstrijd, een oprechte glimlach. 

Voordat ik het vergeet, het is niet alleen maar hard werken hier! Ik ben in de tussentijd 11 dagen op vakantie geweest naar South Carolina, met de familie van mijn (geweldige) vriend. Ze hadden een huisje aan het strand gehuurd en ze waren zo gastvrij dat ik daar van mee mocht genieten! Het was helemaal super, een van de leukste vakanties die ik ooit heb gehad. Dezelfde geweldige vriend zorgt er ook voor dat ik genoeg kan ontspannen naast het harde trainen en studeren, dus dat komt wel goed de komende 4 maanden.

Over 5 weken is waarschijnlijk mijn eerste crosswedstrijd, in Provo, Utah! Tot dan!

Beautiful Charleston, South Carolina

5000m PR - Mt. SAC Relays

Na een moeilijk jaar vol teleurstellingen, overtrof de wedstrijd van vorige week vrijdag alle verwachtingen. Eindelijk was het dan zo ver: de Mt. SAC Relays waren aangebroken en om 22:30 mocht ik van start in de 5000m. Het was mijn eerste 5000m van het seizoen en de zenuwen raasden al dagen door m'n lichaam. Ik voelde me al de hele week super en barstte van de energie, maar je hebt maar 1 kans om te laten zien waar je zo hard voor hebt getraind. Het doel was om 80 seconden per ronde aan te houden, wat neerkomt op 16:40. Mijn PR was tot dan toe 16:49 dus het was redelijk ambitieus, zeker na zoveel blessures. Om op schema te blijven moest ik de 3km passeren in 10:00, terwijl ik in 3km wedstrijden tot dan toe nog niet sneller had gelopen dan 9:56.

Ik voelde me al vanaf het startschot super en de rondjes 80 gingen me ontzettend gemakkelijk af. Helaas kwam ik steeds aan de buitenkant van de baan of zelfs in baan 2 terecht omdat heel veel meiden dit schema wilde aanhouden. Mentaal was het wel heel prettig om in zo'n grote groep te lopen en alleen maar te hoeven volgen. De rondes vlogen voorbij en ik passeerde de 3km in 9:57. Ik voelde me super en had nog heel veel energie over. De groep viel langzaam uit elkaar wat mij de kans gaf om naar voren te gaan. Met 800m te gaan nam ik de leiding en even dacht ik dat ik zou gaan winnen. Het werd wel zwaarder maar de aanmoedigingen waren overweldigend en ik bleef maar tegen mezelf zeggen: "This is it." Met 600m liep ik tweede en die positie kon ik nog 400m aanhouden, waarna ik de man met de hamer tegenkwam en ontzettend stuk ging. De laatste meters waren lood en loodzwaar maar ik wist dat ik een supertijd zou gaan klokken en die gedachte sloeg me er doorheen. Ookal werd ik in de laatste 50m door 5 meiden ingehaald, ik was door het dolle heen toen ik te horen kreeg dat ik 16:32 had gelopen, een PR van 17 seconden! Ik heb als een tiener staan gillen van blijdschap, ik kon het niet geloven. Ik had dit niet meer durven dromen na al dat blessureleed en de moeilijke start van het baanseizoen. Ik had nooit gedacht ooit weer in zo'n goede vorm te zijn. Ik voelde me zo ontzettend sterk en heb genoten van elke seconde van de wedstrijd. Het is een persoonlijke overwinning, betere motivatie bestaat er niet. Daarnaast heb ik me weten te plaatsen voor de NCAA West Regionals in Austin Texas eind mei, wat ik eerlijk gezegd ook niet had verwacht. Ik hoop dat ik deze vorm nog even kan behouden en een mooie tijd kan lopen op de 1500m en 10km de komende twee weken! Jaja, een 10km op de baan. Het wordt mijn eerste en waarschijnlijk ook de laatste, maar ik wil het proberen voordat mijn laatste baanseizoen voor de University of Portland erop zit!

Watch more video of 2013 Mt. Sac Relays on flotrack.org

Naast het hardlopen ben ik het semester aan het afronden. Veel rust krijg ik niet, na 1 week vakantie begint mijn zomersemester alweer. Gelukkig heb ik ontzettend veel dingen om naar uit te kijken. Over een week vlieg ik naar Washington DC waar m'n vader op me staat te wachten. We gaan gezellig 4 dagen lang de stad verkennen. Ik kan niet wachten om m'n vader weer te zien, ookal vind ik het jammer dat ik m'n lieve mams en broer nog tot december moet missen. Verder geniet ik van de tijd dat m'n vriend hier is, aangezien hij de de helft van de tijd in het buitenland werkt. Alles gaat hier perfect en ik ben al maanden ontzettend gelukkig, wat nogal een verschil is ten opzichte van 2012!!

Tot snel, hopelijk met meer PR updates!

Start van het outdoor seizoen

Het outdoor seizoen is losgebarsten in de VS!

Ik heb inmiddels twee wedstrijden achter de rug. De eerste was weer een 3000m, dit keer in Eugene, OR. De omstandigheden waren vrij slecht: koud en veel wind. Mijn doel was om niet op tijd te letten, maar te focusen op een goede tweede helft. Tijdens het indoorseizoen stortte ik steeds in na enkele rondes en dat wilde ik dit keer voorkomen. Ik ging redelijk conservatief van start en dat resulteerde in een snelle laatste 1200. Mijn eindtijd was niet bijzonder, maar sneller dan ik indoor had gelopen, terwijl Seattle indoor een snelle 310m baan heeft met uiteraard altijd perfecte omstandigheden. Ik was tevreden over hoe ik mentaal in de wedstrijd zat en het gaf me dus veel moed voor de komende wedstrijd.

De trainingen gingen daarna ook steeds beter. Ik heb echt heel veel plezier in de trainingen nu dat ik me weer bijna elke dag super voel. Ik had wel een kleine tegenslag vorige week. Het is hier een paar weken erg warm geweest en daardoor zijn de bomen in volle bloei. Een pollen explosie was het gevolg en ik heb behoorlijk heftige hooikoorts. Ik moest een baantraining onderbreken omdat ik zo moe was en zo moeilijk kon ademhalen, en ook de volgende ochtend lukte me het niet om meer dan 20 minuten te lopen. Ik heb me zelfs in het donker (overgevoelig voor licht) en met de ramen dicht in m'n kamer opgesloten, zodat ik me nog een beetje redelijk voelde.

Gelukkig ging het daarna weer plenzen, net op tijd voor m'n 1500m in Salem! Zaterdag liep ik daar de 1500m. Ik voelde me nog niet super, ook omdat ik heel slecht had geslapen de avond ervoor en de rest van de week ook geen succes was geweest. Toch ging het behoorlijk goed en liep ik 4:37! M'n PR staat op 4:31 dus daar zit ik nog wel vanaf, maar ik had harder gekund. Ik was vooral supertrots op m'n laaste 400m, waarin ik ontzettend ben versneld. Ik had dus weer een goede eindsprint. Nu nog een goede start (vooral een kwestie van zelfvertrouwen, aangezien ik nog steeds de angst had om in te storten) en goede eindsprint combineren en dan gaat het helemaal goedkomen!

Ik ben blij met de progressie die ik heb gemaakt. Het gaat geleidelijk steeds beter. Ik voel me steeds fitter en denk dat ik op het juiste moment ga pieken dit seizoen. Volgende week gaan we naar Mt. SAC in de buurt van Los Angeles voor een 3-daagse wedstrijd. Ik loop vrijdagavond de 5km, de eerste van het seizoen. Ik heb er enorm veel zin in en heb dankzij de afgelopen twee wedstrijden het zelfvertrouwen om er helemaal voor te gaan. Daarnaast ben ik nog altijd blessurevrij, wat nog wel het belangrijkste van alles is.

Paas brunch met het team. 24 graden!! 

Ik heb nog ongeveer 4 weken school te gaan en dan zit het jaar er hier weer op. Ik krijg helaas weinig rust en moet 1 week later alweer aan de bak om aan het zomer semester te beginnen. Ik kreeg vandaag het teleurstellende bericht dat ik daar geen beurs voor krijg, wat een behoorlijke financiele tegenvaller is, maar ik wil hoe dan ook m'n studie afmaken. Het wordt nog even stressen hoe we dat gaan regelen, maar hopelijk komt het goed. Ik had in vorige berichten niet verteld dat het tot 1 week geleden nog maar de vraag was of ik in de herfst kon blijven. Opeens bleek dat ik misschien geen recht meer had op nog 1 crossseizoen. Na 3 maanden in spanning te hebben gezeten, kwam gelukkig het verlossende woord dat ik mag blijven. Anders had ik mijn Master sowieso niet af kunnen maken en had ik ook nog eens terug naar Nederland gemoeten, aangezien mijn studentenvisum dan automatisch verloopt en je zonder diploma geen werkvisum kan krijgen. Er zijn heel wat hoofdpijn momenten geweest dit semester, maar ik hoop dat ik ze later kan zien als "minor bumps in the road" van wat tot nu toe een geweldig avontuur is geweest.

Tot na Mt. SAC!!

Eindelijk weer wedstrijden!

Er is heel veel gebeurd in de afgelopen maanden. Ten eerste ben ik na een heerlijke kerstvakantie aan m'n Master in Management Communication begonnen. Dat bevalt ontzettend goed en ik begin te wennen aan de drukte. Daarnaast heb ik me ook weer bij het team aangesloten! Eindelijk, na een heel jaar, kon ik weer met de teamtrainingen beginnen. Ookal was ik alweer een paar maanden aan het hardlopen, de echte zware baantrainingen vielen toch tegen. Ook de kracht oefeningen gingen ontzettend moeizaam. Ik kan echt merken dat ik enorm veel kracht heb verloren en dat ook m'n snelheid weer volledig terug moet komen. Desondanks liep ik een kleine indoorwedstrijd in Seattle na de eerste week. De serie was tactisch en langzaam, maar ik genoot ervan om weer aan de start te staan en het wedstrijdgevoel te hebben. Ik kan me niet herinneren dat ik zoveel plezier beleefde aan hardlopen. Twee weken later liep ik een 3km in 9:58, wat voor mij niet heel goed is (PR van 9:39) maar gezien de omstandigheden prima was. Daarna hield de progressie helaas op. De derde en vierde indoorwedstrijden gingen slecht. Ik deed ontzettend m'n best, maar m'n benen voelden beide keren heel zwaar en ik had totaal geen energie. Afgelopen vrijdag liep ik weer de 3km. Ik voelde me de eerste 3 ronden super en toen was alles opeens weg. Tussendoor heb ik wel een aantal goede trainingen gedraaid dus ik kan niet echt verklaren waardoor ik me in de wedstrijden niet sterk voel. Waarschijnlijk komt het toch door de enorme trainingsachterstand die ik vorig jaar heb opgelopen. Toch ga ik met goede moed straks het outdoor seizoen in. Hopelijk komt de doorbraak vanzelf.

Daarnaast heb ik het onzettend naar m'n zin weer in Portland. Het gaat ontzettend goed met me, ondanks de tegenstellende hardloopresultaten. Ik vermaak me prima en m'n weekenden zijn gevuld met leuke dingen. Dat komt vooral dankzij mijn ontzettend lieve vriendje. Over vijf dagen gaan we samen een road trip maken naar Redwood National Forest in het noorden van Californie. We hebben een super schattig huisje gehuurd en we gaan allerlei prachtige wandelingen maken. De walvissen zijn als het goed is begin maart te spotten vanaf de kust daar, dus hopelijk krijgen we die ook te zien!

Na de voorjaarsvakantie komen er dus weer outdoor wedstrijden aan. Hopelijk ben ik dit keer iets sneller met het bloggen! Veel liefs en tot dan!

Smith Rock State Park, Oregon. 4 uur 'wandelen' op m'n vrije dag ;)