| Anti Gravity Treadmill |
vrijdag 9 september 2011
Stress....fractuur
Oke, ik vermoedde het al een tijdje, maar ik zat in de ontkenningsfase. Ik had al wat langer een plekje op mn scheen dat pijn deed, maar ik dacht dat het niet ernstigs was. Alleen kreeg ik de laatste week steeds vaker pijn tijdens het lopen. Het ging ook niet meer halverwege weg. Terwijl de pijn tijdens het hardlopen wel mee valt en makkelijk te verdragen is, doet het veel pijn als ik met mn vingers op het bot druk. En dat kan maar een ding betekenen: een stress fractuur. Een stress fractuur is een onvolledige breuk in het bot, maar je kant het ook als een scheur zien. Het zijn kleine breukjes en ontstaan door overbelasting. Die van mij zit in mn tibia. En als ik nog eerlijker ben, zitten er waarschijnlijk twee in mn tibia. Ik ben er gelukkig vroeg bij. Ik voel het niet als ik wandel of tijdens de rust, en dat is een goed teken. Alleen als ik nu door blijf lopen, loop ik over een maand op krukken. Ik ben naar de trainer (sportarts heet bij ons trainer) gegaan. Ik durfde het mn coach nog niet te vertellen. De trainer voelde het bot en zei: "We both know what this is." We gaan geen bone scan laten maken, want daarvoor met je naar een dokter en als een dokter zegt dat ik 6 weken niet mag lopen (standaard rustperiode bij stressfractuur) dan mag ik van de sportorganisatie (NCAA) dus ook 6 weken echt geen wedstrijd lopen. In plaats daarvan hebben we ons eigen plan gemaakt: 10 dagen alleen maar alternatief trainen, dan op de anti-gravity loopband (NASA techniek, maakt je deels gewichtloos waardoor je botten veel minder worden belast) waarop ik gewoon intensief kan trainen en dus geen conditie verlies, en dan mag ik weer de weg op en het bos in. Nou het is geen 6 weken aan de kant zitten maar het is nog altijd gewoon ronduit kut. Ik heb het al vaker gezegd maar ik HAAT fietsen. Wat nog erger is? AQUAJOGGEN. Jaja, Marit "sprint" de komende 10 dagen door het zwembad. En ik mis de eerste wedstrijd. Het is een hele kleine wedstrijd en gaat helemaal nergens om, maar het is een thuiswedstrijd en ik had me erop verheugd. Hopelijk mag ik over 3 weken de Dellinger Invite in Eugene lopen. De trainer vindt dat niet heel verstandig, mn coach denkt daar anders over. Die gelooft in de super herstel powers van Mar (normaal duren mijn blessures nauwelijks een paar dagen) en denkt dat ik over een week weer n keertje met het team meetrainen kan. Maar de grote wedstrijden beginnen pas over 5 weken en dan sta ik er sowieso weer! Nouja, sta.. Dan rag ik door het gras naar de finish, sneller dan ooit tevoren. Deal?
Abonneren op:
Posts (Atom)
