Ik had na mijn wedstrijd op de baan van Mt. Sac niets meer van me laten horen. Dat kwam vooral omdat er weinig was om over naar huis te schrijven. Na Mt. SAC kreeg ik weer last van m'n achillespees. Het probleem zit nu niet bij de aanhechting met de hiel, maar iets hoger. Het is minder pijnlijk, maar nog moeilijker om vanaf te komen. Ik moest het na Mt. SAC rustiger aan doen om nog kans te hebben op een goede laatste wedstrijd, de West Regionals in Texas. In de tussentijd liep ik nog twee wedstrijden, en beide keren moest ik uitstappen. Niets voor mij, want dat had ik in mijn bijna 5 jaar in Portland nog nooit gedaan, maar ik wilde niet het risico lopen dat ik niet in Texas kon lopen. Een paar weken later vertrok ik met goede moed naar Texas, ookal maakte ik me wel zorgen over alle baantrainingen die ik had gemist. Ik voelde me niet erg snel en wedstrijd klaar, maar na 5 jaar laat je negatieve gedachten niet meer de overhand hebben, dus ik stond toch met zelfvertrouwen aan de start. Helaas was het een klein drama. Ik had helemaal geen kracht. Het hielp natuurlijk niet dat het 28 graden was en extreem benauwd (waar Texas berucht om is), maar ik was gewoon niet meer in wedstrijdvorm. Na 8 ronden heel hard worstelen ben ik weer uitgestapt. Het was compleet zinloos. Zelfs de uitspraak "Meedoen is belangrijker dan winnen," ging hier echt niet meer op. Er was weinig eer aan te behalen en snikkend heb ik de baan verlaten. Het is een pokkenend vliegen, maar dan heb je ook niets.
 |
Regionals in Austin, TX. Nog overwegend
om dit drama voort te zetten. |
"Gelukkig," kon ik me bij thuiskomst weer volledig storten op m'n studie, want dat ging deze zomer gewoon door. Om in december af te studeren met m'n Master moet ik summer school volgen. Geloof of het niet, maar het was hele goede afleiding. Ik heb na de wedstrijd in Austin 2 weken vrij genomen van hardlopen. Dat was zowel mentaal als fysiek hard nodig. Inmiddels ben ik weer hard aan het trainen. Ik loop weer zo'n 80-90km per week en dat gaat me heel goed af. Ik heb nog wel wat achillesklachten maar ik hou het tot nu toe onder controle. Ik heb nog 3 maanden te gaan tot mijn aller aller aller laatste (!!!) wedstrijd voor de University of Portland. Ik ga me keihard inzetten om er, blessure-vrij, een topseizoen van te maken. Tegelijkertijd moet ik ook mijn studie afronden. Het gaat een ontzettend druk semester worden, met zoveel vakken dat ik er speciaal toestemming voor moest krijgen. En ik moet op zoek naar een baan. Ik mag na mijn studie wel in de VS blijven, maar dan moet ik wel binnen 90 dagen werk vinden. Genoeg te doen dus! Het is een gekke gedachte dat ik over 4 maanden geen student meer ben en aan het echte leven moet gaan beginnen. Ik heb er super veel zin in en ik ben benieuwd wat er allemaal op me staat te wachten.
 |
Gelukkig heb ik lieve teamgenootjes!
Na de wedstrijd, een oprechte glimlach. |
Voordat ik het vergeet, het is niet alleen maar hard werken hier! Ik ben in de tussentijd 11 dagen op vakantie geweest naar South Carolina, met de familie van mijn (geweldige) vriend. Ze hadden een huisje aan het strand gehuurd en ze waren zo gastvrij dat ik daar van mee mocht genieten! Het was helemaal super, een van de leukste vakanties die ik ooit heb gehad. Dezelfde geweldige vriend zorgt er ook voor dat ik genoeg kan ontspannen naast het harde trainen en studeren, dus dat komt wel goed de komende 4 maanden.
Over 5 weken is waarschijnlijk mijn eerste crosswedstrijd, in Provo, Utah! Tot dan!
 |
| Beautiful Charleston, South Carolina |
