Ik heb weinig nieuws behalve dan dat ik geneigd ben mn hoofd tegen de muur aan te bonken. Ik word helemaal gek hier. Ik hoor nu op de atletiekbaan te staan maar in plaats daarvan zit ik in de bieb. Ik heb net, eindelijk, mijn laatste artikel afgerond. Ik heb geweldige mensen ontmoet tijdens het interview process. Van politiemannen tot aan Occupy demonstranten tot aan de Commissioner van de stad. Helaas kon ik niet al hun geweldige verhalen in een artikel van 1300 woorden kwijt. Ik ben trots op het resultaat en zou nog 10 andere artikels kunnen schrijven. Ik heb een stage aangeboden gekregen voor de Portland Business Alliance/Chamber of Commerce in hun public affairs afdeling. Ik ga hier zeker achteraan want ik wil deze zomer misschien in Portland blijven om te werken. Het is zo leuk geweest om dit verhaal te schrijven, maar ik ben blij dat het nu af is. Ik heb nog een miljoen andere dingen te doen voordat ik lekker naar huis kan. Volg deze link naar het artikel.
Ik ga weer verder hier in de bieb. Gelukkig heeft mn vader me een pakketje met Nederlands eten (speculaas, kruidnoten, stroopwafels, drop) opgestuurd. Dat slaat me hopelijk door de komene 7 dagen heen. Tot zaterdag 17 december. Dan ben ik er weer. De eerst komende dagen lig ik denk ik in een coma maar daarna ga ik mn lieve vrienden opzoeken!
woensdag 7 december 2011
dinsdag 15 november 2011
Something's gotta change
Ik wil het niet echt hebben over m'n wedstrijd afgelopen zaterdag. Het was de belangrijkste wedstrijd van het seizoen en ik keek er al heel lang naar uit. Helaas is het niet goed afgelopen. Een verschrikkelijke 91ste plaats, terwijl top 30 mijn doel was. Ik was in topvorm, maar alleen lichamelijk, niet mentaal.
Het is geen leuk semester voor mij geweest. M'n resultaten waren tot nu toe heel goed, maar uiteindelijk werd de stress me te veel. Ik heb het niet naar m'n zin in Portland op het moment. Eerst kon ik dat nog wel van me af zetten, maar tot 'n week geleden niet meer. Het team is erg veranderd en niet in mijn voordeel. Ik heb niets meer overeenkomstig met een groot deel van mn team. Dit komt doordat veel van de seniors en juniors zijn gestopt of niet meer in de top 7 lopen, de groep waar ik altijd mee train en mee naar wedstrijden reis. Het is zo anders, zo ontzettend kinderachtig, het past helemaal niet meer bij me. Ik kijk niet meer uit naar de trainingen of naar de (Californie) reisjes, terwijl ik hardlopen nog altijd heerlijk vind. Na 3 nachten nauwelijks te hebben geslapen stond ik zaterdag moe, letterlijk slaperig, aan de start en het resultaat was daar ook naar.
Nu heb ik 2 weken vrij van hardlopen en dus wat tijd om goed na te denken. Een vijfde jaar is nu heel erg onzeker wat mij betreft. Ik heb vandaag met m'n coach gesproken en hij is er van overtuigd dat we hier wel iets aan kunnen doen en hij blijft maar zeggen dat volgend jaar beter wordt. Er vanuitgaande dat ik dus blijf. Ik zal echt wel proberen hier iets aan te doen, maar er moet echt veel veranderen. Al mijn vrienden studeren straks af en de meesten gaan weg uit Portland, dus ik zie de situatie niet snel verbeteren. Ik had al eerder geschreven dat ik misschien alleen het cross seizoen zou blijven, maar dat is dus ook niet zeker meer. Maar goed, ik ga nu rustig een tijdje nadenken en m'n best doen er iets aan te doen.
Hopelijk snel een wat leukere update, ookal heb ik dus voorlopig geen wedstrijden. Ajuus, ik ga leuke dingen doen. Zoals wijn drinken. En films kijken. En nog wat rijlessen doen, nuchter uiteraard. En coffeeshops opzoeken. En dat soort dingen.
Het is geen leuk semester voor mij geweest. M'n resultaten waren tot nu toe heel goed, maar uiteindelijk werd de stress me te veel. Ik heb het niet naar m'n zin in Portland op het moment. Eerst kon ik dat nog wel van me af zetten, maar tot 'n week geleden niet meer. Het team is erg veranderd en niet in mijn voordeel. Ik heb niets meer overeenkomstig met een groot deel van mn team. Dit komt doordat veel van de seniors en juniors zijn gestopt of niet meer in de top 7 lopen, de groep waar ik altijd mee train en mee naar wedstrijden reis. Het is zo anders, zo ontzettend kinderachtig, het past helemaal niet meer bij me. Ik kijk niet meer uit naar de trainingen of naar de (Californie) reisjes, terwijl ik hardlopen nog altijd heerlijk vind. Na 3 nachten nauwelijks te hebben geslapen stond ik zaterdag moe, letterlijk slaperig, aan de start en het resultaat was daar ook naar.
Nu heb ik 2 weken vrij van hardlopen en dus wat tijd om goed na te denken. Een vijfde jaar is nu heel erg onzeker wat mij betreft. Ik heb vandaag met m'n coach gesproken en hij is er van overtuigd dat we hier wel iets aan kunnen doen en hij blijft maar zeggen dat volgend jaar beter wordt. Er vanuitgaande dat ik dus blijf. Ik zal echt wel proberen hier iets aan te doen, maar er moet echt veel veranderen. Al mijn vrienden studeren straks af en de meesten gaan weg uit Portland, dus ik zie de situatie niet snel verbeteren. Ik had al eerder geschreven dat ik misschien alleen het cross seizoen zou blijven, maar dat is dus ook niet zeker meer. Maar goed, ik ga nu rustig een tijdje nadenken en m'n best doen er iets aan te doen.
Hopelijk snel een wat leukere update, ookal heb ik dus voorlopig geen wedstrijden. Ajuus, ik ga leuke dingen doen. Zoals wijn drinken. En films kijken. En nog wat rijlessen doen, nuchter uiteraard. En coffeeshops opzoeken. En dat soort dingen.
dinsdag 1 november 2011
Voor wie geinteresseerd is in mijn journalistieke werk, op Freedom Outspoken staat een artikel wat ik heb geschreven over Roosevelt High School, een van de slechtste high schools van Amerika die vorig jaar 7.7 miljoen dollar van de overheid heeft gekregen om orde op zaken te stellen. Het onderwerp heeft niet heel veel te maken met het genre van de Freedom Outspoken blog, die ik een semester lang voor een vak heb bijgehouden, maar ik wil weer mijn werk online gaan publiceren zodat het niet alleen door een professor gelezen word! Uiteindelijk hoop ik een online CV te hebben van al mijn artikels zodat ik dat kan gebruiken om me aan te melden voor masters opleidingen elders in de VS.
maandag 31 oktober 2011
WCC Championships - Pure Masochism
Afgelopen zaterdag streden we tegen 8 andere teams in onze conference (competitie) voor de conference titel. Op papier zijn wij derde van onze erg sterke conference, maar we hoopten tenminste een team te verrassen. Zoals elk jaar werd de wedstrijd in Belmont, California gehouden, op het beruchte Crystal Springs Cross Country Course, het heuvelachtigste parcours wat ik ooit, ooit heb gezien. Heuvels zijn niet mijn specialiteit, maar ik had me al een tijd lang mentaal voorbereid op de circa 20 pijnlijkste minuten van mn hardloopleven. Ondanks het voor mij ongunstige parcours, had ik ontzettend veel zin in de wedstrijd. Mn benen voelen de laatste tijd steeds beter en ik was er klaar voor.
Na een vreselijke nacht, waarin ik letterlijk, zonder enkele vorm van overdrijving, elk half uur wakker werd tussen 3 en 7 uur, gingen mn 3 wekkers. 3 wekkers? Ja want ik had mn eigen kamer en mn grootste nachtmerrie is dat ik niet op tijd wakker word. Totaal irrationeel maar ach. Ik had mn telefoon wekker gezet, de gewone hotelwekker, en een wake up call ingesteld. Alleen stond ik al in de douche toen ze alle 3 tegelijk afgingen. Uiteraard.
Ik wilde niet te hard van start gaan. Ten eerste was de eerste 800 vrij steil heuvelaf, wat niet makkelijk is met lange benen. Daarna was de rest van de eerste mijl belachelijk steil heuvelop. Ik had me voorgenomen dat na de eerste mijl mijn wedstrijd pas echt zou gaan beginnen, en dat ik de laatste ronde (2km) alles zou geven. Ik heb me hier perfect aangehouden en toen anderen moe werden, maakte ik gebruik van de geleidelijke stukken naar beneden waar ik veel snelheid kon maken en veel meisjes kon inhalen. Op de steile stukken omhoog probeerde ik de schade te beperken en vooral niet te veel energie te verspillen. Met 1 kilometer te gaan haalde ik 2 San Francisco meisjes in en 1 BYU atlete, onze grootste concurrenten. Alleen met zo'n 500 te gaan kwam er nog een heuvel, waar ik helemaal kapot ben gegaan. Ik werd helaas weer ingehaald waardoor ik van de 5e naar de 8ste plaats opschoof en de rest van de wedstrijd moest ik simpelweg overleven. Hijgend, kreunend en half jankend als een vrouw die ligt te bevallen legde ik de laatste 100 meter af. Gelukkig was het gat tussen mij en de volgende groot genoeg dat ik niet verder ben ingehaald. Na de finish riepen ze dat we moesten door blijven wandelen zodat ze onze chips in onze schoenen konden verzamelen. Maar ik kon niet meer staan, laat staan lopen, en twee van de sportartsen hebben me naar de verzorgingstent moeten dragen, waar ik 15 minuten op de behandeltafel heb gelegen voordat ik met hulp weer kon opstaan. Strompelend ben ik naar de rest van mn team gelopen, door onbekenden aangesproken met: 'Portland...do you need help, are you OK? De duizeligheid veranderde in knallende hoofdpijn die de rest van de dag bleef hangen, maar ik kon na een half uur gelukkig weer een beetje normaal functioneren.
Maar een 8ste plaats leverde me All Conference Honors op (top 10) en ik heb mezelf echt overtroffen. Ik heb altijd ontzettend veel moeite met heuvels, maar ik ben zo ontzettend diep gegaan en ik ben de strijd aangegaan met het stemmetje in mn hoofd wat zegt dat ik niet meer kan. Ik heb alles, maar dan ook alles gegeven, en ik ben supertrots op het resultaat. 6km ipv 5km, heuvels ipv een vlakke golfbaan, en een felle hete zon, en desondanks kwam ik als eerste van mn team over de finish. Ik heb nog nooit zo hard gevochten, en ik ga het gewoon weer doen over 2 weken. Dan lopen we de belangrijkste wedstrijd, Regionals, in Palo Alto, California, op de golfbaan van Stanford University. Het gaat weer warm worden en het is weer een 6km, maar het is vlak wat mij veel beter ligt. Ik heb heel veel spierpijn, maar ik barst van de energie en ik kan niet wachten tot ik weer aan de start sta.
Als team zijn we uiteindelijk inderdaad derde geworden, met helaas een wat teleurstellende score. Zodra het filmpje van de wedstrijd online is zal ik de link op mn blog zetten.
 |
| Team huddle en mijn pre-race motivational talk haha |
Na een vreselijke nacht, waarin ik letterlijk, zonder enkele vorm van overdrijving, elk half uur wakker werd tussen 3 en 7 uur, gingen mn 3 wekkers. 3 wekkers? Ja want ik had mn eigen kamer en mn grootste nachtmerrie is dat ik niet op tijd wakker word. Totaal irrationeel maar ach. Ik had mn telefoon wekker gezet, de gewone hotelwekker, en een wake up call ingesteld. Alleen stond ik al in de douche toen ze alle 3 tegelijk afgingen. Uiteraard.
 |
| Go time |
 |
| Epic photo |
 |
| De eerste steile heuvel op, conservatief in de tweede groep |
dinsdag 18 oktober 2011
Santa Clara and thoughts on the future
Afgelopen zaterdag liepen we een 5km cross in Santa Clara, Californie. We gaan dit seizoen drie keer naar Californie en dit was de eerste. Ik had een onzettend zware week op school achter de rug. Ik had drie mid-term exams, een aantal opdrachten, en de Roosevelt High School interviews. Ik kon niet meer donderdag en vrijdagochtend om kwart over 6 opstaan om naar het vliegveld te gaan viel dan ook niet mee.
Gelukkig heerlijk geslapen vrijdagnacht in het hotel en ik stond zaterdag redelijk fit aan de start. Het doel was om snel te starten om na de eerste 500m, waar het parcours smaller wordt, voorin te zitten. Vorige keer kwam ik in de massa terecht en dat wilden we nu vermijden. Dit keer ging het gelukkig prima en ik zat goed voorin. De snelle start kostte me wel redelijk wat energie waardoor de tweede mijl niet heel soepel ging. Ik voelde me niet slecht, maar verre van geweldig. De laatste mijl voelde ik me gelukkig beter waardoor ik veel van de meisjes die mij in de tweede mijl hadden ingehaald, weer opnieuw kon inhalen. Uiteindelijk kwam ik in 17:26 over de finish. Een prima tijd/prestatie aangezien ik me niet super voelde. De felle zon hielp ook niet mee. Het was niet heel heet, maar de zon is zo fel dat het wel erg warm aanvoelt. Het is al een tijdje vrij koud in Oregon (behalve deze week toevallig) dus dat was wel even een overgang.
Na de wedstrijd hadden we nog veel tijd over voordat we weer naar het vliegveld moesten. M'n team wilde gaan shoppen. Als je me een beetje kent weet je dat ik shoppen haat. Zeker wanneer de wereldberoemde Stanford University aan de overkant van de winkelstraat ligt. A mall is a mall...Stanford University is nerd heaven. Ik ben dan ook los van het team over de enorme campus gaan wandelen. Het was een prachtige dag en de campus is ontzettend mooi. Er zijn meerdere bibliotheken en ik heb de grootste bezocht. Het is een prestigieuze school en dat straalt er ook vanaf. Na dit korte bezoekje weet ik ook dat ik me zeker ga aanmelden hier als ik m'n studie hier heb afgerond. Het is niet makkelijk om aangenomen te worden, maar het is het proberen waard. Ik was meteen verliefd op de campus!
Het is nu herfstvakantie, eindelijk! Ik heb het zo absurd druk gehad de laatste tijd dat ik echt even op adem moet komen. Ik heb alsnog veel te doen tijdens deze week aangezien ik een research paper van 15 pagina's moet inleveren de dinsdag na de vakantie, maar gelukkig heb ik ook iets om naar uit te kijken. Een vriend van me die in Canada studeert dit semester komt me opzoeken! Ik heb er ontzettend veel zin in. We gaan waarschijnlijk naar de kust en Mt. Hood. Ik kan niet wachten om lekker hele dagen buiten te zijn en even niet aan school te denken. Na die week wordt het weer stressen. Volgende week zaterdag lopen we Conference. Het gaat een zware wedstrijd worden. Het parcours is een en al heuvels en ik ben mentaal voorbereid op 22 pijnlijke minuten. Dus nu is de tijd om uit te slapen en te herstellen!
Nog een nieuwtje: ik denk er de laatste tijd over na om alleen het cross seizoen volgend jaar te blijven. Ik weet niet of ik hiet hier naar m'n zin ga hebben als straks Lindsay, Elizabeth, Bethany en Hailey afstuderen. Ik moet gaan uitzoeken waar ik uberhaupt ga wonen. Ik wil liever niet nog een jaar op de campus wonen en meer dan de helft van ons apartement studeert volgend jaar af of gaat in een huis wonen waardoor we het apartement niet kunnen behouden en ik maar geluk moet hebben dat ik in een vergelijkbaar apartement terecht kan. Dat zou betekenen dat ik in December 2012 weg ga uit Portland. Ik wil heel graag ook het baanseizoen lopen daarna, maar ik maak me zorgen dat het een beetje eenzaam wordt vanaf volgend jaar. Nog helemaal niets is zeker en ik ga er rustig over nadenken (en beslis misschien pas over een jaar) maar het kan zijn dat ik me voor masters ga inschrijven op andere universiteiten in Amerika.
Anyway! Meer nieuws na Conference!
Gelukkig heerlijk geslapen vrijdagnacht in het hotel en ik stond zaterdag redelijk fit aan de start. Het doel was om snel te starten om na de eerste 500m, waar het parcours smaller wordt, voorin te zitten. Vorige keer kwam ik in de massa terecht en dat wilden we nu vermijden. Dit keer ging het gelukkig prima en ik zat goed voorin. De snelle start kostte me wel redelijk wat energie waardoor de tweede mijl niet heel soepel ging. Ik voelde me niet slecht, maar verre van geweldig. De laatste mijl voelde ik me gelukkig beter waardoor ik veel van de meisjes die mij in de tweede mijl hadden ingehaald, weer opnieuw kon inhalen. Uiteindelijk kwam ik in 17:26 over de finish. Een prima tijd/prestatie aangezien ik me niet super voelde. De felle zon hielp ook niet mee. Het was niet heel heet, maar de zon is zo fel dat het wel erg warm aanvoelt. Het is al een tijdje vrij koud in Oregon (behalve deze week toevallig) dus dat was wel even een overgang.
Na de wedstrijd hadden we nog veel tijd over voordat we weer naar het vliegveld moesten. M'n team wilde gaan shoppen. Als je me een beetje kent weet je dat ik shoppen haat. Zeker wanneer de wereldberoemde Stanford University aan de overkant van de winkelstraat ligt. A mall is a mall...Stanford University is nerd heaven. Ik ben dan ook los van het team over de enorme campus gaan wandelen. Het was een prachtige dag en de campus is ontzettend mooi. Er zijn meerdere bibliotheken en ik heb de grootste bezocht. Het is een prestigieuze school en dat straalt er ook vanaf. Na dit korte bezoekje weet ik ook dat ik me zeker ga aanmelden hier als ik m'n studie hier heb afgerond. Het is niet makkelijk om aangenomen te worden, maar het is het proberen waard. Ik was meteen verliefd op de campus!
Het is nu herfstvakantie, eindelijk! Ik heb het zo absurd druk gehad de laatste tijd dat ik echt even op adem moet komen. Ik heb alsnog veel te doen tijdens deze week aangezien ik een research paper van 15 pagina's moet inleveren de dinsdag na de vakantie, maar gelukkig heb ik ook iets om naar uit te kijken. Een vriend van me die in Canada studeert dit semester komt me opzoeken! Ik heb er ontzettend veel zin in. We gaan waarschijnlijk naar de kust en Mt. Hood. Ik kan niet wachten om lekker hele dagen buiten te zijn en even niet aan school te denken. Na die week wordt het weer stressen. Volgende week zaterdag lopen we Conference. Het gaat een zware wedstrijd worden. Het parcours is een en al heuvels en ik ben mentaal voorbereid op 22 pijnlijke minuten. Dus nu is de tijd om uit te slapen en te herstellen!
Nog een nieuwtje: ik denk er de laatste tijd over na om alleen het cross seizoen volgend jaar te blijven. Ik weet niet of ik hiet hier naar m'n zin ga hebben als straks Lindsay, Elizabeth, Bethany en Hailey afstuderen. Ik moet gaan uitzoeken waar ik uberhaupt ga wonen. Ik wil liever niet nog een jaar op de campus wonen en meer dan de helft van ons apartement studeert volgend jaar af of gaat in een huis wonen waardoor we het apartement niet kunnen behouden en ik maar geluk moet hebben dat ik in een vergelijkbaar apartement terecht kan. Dat zou betekenen dat ik in December 2012 weg ga uit Portland. Ik wil heel graag ook het baanseizoen lopen daarna, maar ik maak me zorgen dat het een beetje eenzaam wordt vanaf volgend jaar. Nog helemaal niets is zeker en ik ga er rustig over nadenken (en beslis misschien pas over een jaar) maar het kan zijn dat ik me voor masters ga inschrijven op andere universiteiten in Amerika.
Anyway! Meer nieuws na Conference!
zondag 16 oktober 2011
vrijdag 7 oktober 2011
Mar in Nerd Mode
There's one thing I love even more than running: being an absolute nerd.
Ik was mijn laatste paar blogs aan het doorlezen (en kwam een paar hele pijnlijke grammatica fouten tegen), en realiseerde me dat ik eigenlijk nog maar nauwelijks over iets anders dan hardlopen praat. Eigenlijk is dat vreemd, aangezien ik aan mijn studie meer dan een full-time baan heb. Daarom bedacht ik dat het misschien voor de verandering leuk zou zijn om te schrijven over wat ik doe als ik niet aan het trainen ben.
Aan het begin van het schooljaar heb ik een baantje aangeboden gekregen als research assistent voor Dr. Lovejoy, een journalism professor. Ik heb vorig jaar Writing and Reporting met haar gevolgd en ze was zo onder de indruk van m'n werk dat ze me graag als research assistent wilde hebben. Een mooi compliment en sindsdien help ik haar ongeveer vijf uur per week met het lezen van research papers en het schrijven van literature reviews. Het gaat me tot nu toe goed af en het is ook wel fijn om wat extra geld te hebben.
Verder werk ik aan m'n "senior thesis". We mogen zelf bepalen waar we over schrijven. Mijn onderwerp: een policy proposal om de morning after pill makkelijker verkrijgbaar te maken. Ik krijg veel reacties zoals: ehhhh, waarom schrijf je daar in godsnaam over (met de gedachte dat ik een persoonlijke ervaring met morning after pills heb)? Nee, dat is zeker niet de reden, maar het is erg interessant hoe de conservatieve Amerikanen na abortus nu ook de morning after pill aanvallen. Dat zou ook een vorm van abortus zijn, terwijl de wetenschap er al een tijdje achter is dat dat niet het geval is. Maar goed, God is veel betrouwbaarder als bron dan wetenschappelijk onderzoek natuurlijk. De thesis is ontzettend veel werk, maar het is interessant en stiekem vind ik het best leuk om te doen. Ondanks dat ik soms zo lang achter de computer zit dat ik bloed doorlopen ogen heb aan het einde....tsja.
Maar wat ik nog het leukste vind, is de serieuze journalist uithangen. Toen ik vanmiddag met m'n cappuccino aan tafel zat en bronnen aan het bellen was om interviews te plannen, voelde ik me stiekem best wel cool. Ik ga naar politieke bijeenkomsten en vergaderingen en volgende week interview ik de directeur van de slechtste school in heel Oregon en een van de vijf slechtste scholen in heel Amerika. Toevallig zit die een kilometer verderop. Vorig jaar kwam Obama hen redden met 7.7 miljoen dollar en ik ga uitzoeken hoe dat enorme geldbedrag besteed is en wordt. Slechts 40 procent van de studenten haalt de eindstreep, en het aantal tienerouders is schrikbarend. Ik ben benieuwd! Het is nogal ghetto dus ergens ben ik ook 'n beetje zenuwachtig haha.
Dat is dus zo'n beetje waar ik me mee bezig houd op dit moment! Het is veel, heeeeeel veel werk, maar ik vind het leuk. En als ik te gestresst raak, is er gelukkig nog Asian Philosophy, een ander vak wat ik dit semester volg. Korte samenvatting: stress is een illusie, al je gevoelens zijn illusies, jij zelf als individueel bent een illusie, de wereld is een illusie, dus kortom: LET IT GO. Nouja, zo simpel is het niet, maar toch, ik denk dat ik Hindoe word.
Tot over een week met een verslag van Santa Clara!
Ik was mijn laatste paar blogs aan het doorlezen (en kwam een paar hele pijnlijke grammatica fouten tegen), en realiseerde me dat ik eigenlijk nog maar nauwelijks over iets anders dan hardlopen praat. Eigenlijk is dat vreemd, aangezien ik aan mijn studie meer dan een full-time baan heb. Daarom bedacht ik dat het misschien voor de verandering leuk zou zijn om te schrijven over wat ik doe als ik niet aan het trainen ben.
Aan het begin van het schooljaar heb ik een baantje aangeboden gekregen als research assistent voor Dr. Lovejoy, een journalism professor. Ik heb vorig jaar Writing and Reporting met haar gevolgd en ze was zo onder de indruk van m'n werk dat ze me graag als research assistent wilde hebben. Een mooi compliment en sindsdien help ik haar ongeveer vijf uur per week met het lezen van research papers en het schrijven van literature reviews. Het gaat me tot nu toe goed af en het is ook wel fijn om wat extra geld te hebben.
Verder werk ik aan m'n "senior thesis". We mogen zelf bepalen waar we over schrijven. Mijn onderwerp: een policy proposal om de morning after pill makkelijker verkrijgbaar te maken. Ik krijg veel reacties zoals: ehhhh, waarom schrijf je daar in godsnaam over (met de gedachte dat ik een persoonlijke ervaring met morning after pills heb)? Nee, dat is zeker niet de reden, maar het is erg interessant hoe de conservatieve Amerikanen na abortus nu ook de morning after pill aanvallen. Dat zou ook een vorm van abortus zijn, terwijl de wetenschap er al een tijdje achter is dat dat niet het geval is. Maar goed, God is veel betrouwbaarder als bron dan wetenschappelijk onderzoek natuurlijk. De thesis is ontzettend veel werk, maar het is interessant en stiekem vind ik het best leuk om te doen. Ondanks dat ik soms zo lang achter de computer zit dat ik bloed doorlopen ogen heb aan het einde....tsja.
Maar wat ik nog het leukste vind, is de serieuze journalist uithangen. Toen ik vanmiddag met m'n cappuccino aan tafel zat en bronnen aan het bellen was om interviews te plannen, voelde ik me stiekem best wel cool. Ik ga naar politieke bijeenkomsten en vergaderingen en volgende week interview ik de directeur van de slechtste school in heel Oregon en een van de vijf slechtste scholen in heel Amerika. Toevallig zit die een kilometer verderop. Vorig jaar kwam Obama hen redden met 7.7 miljoen dollar en ik ga uitzoeken hoe dat enorme geldbedrag besteed is en wordt. Slechts 40 procent van de studenten haalt de eindstreep, en het aantal tienerouders is schrikbarend. Ik ben benieuwd! Het is nogal ghetto dus ergens ben ik ook 'n beetje zenuwachtig haha.
 |
| Late Night Homework Session - Associate Press Stylebook, de Bijbel van iedere journalist. En ja van huiswerk om 11 uur 's avonds op een vrijdag ga je raar kijken. |
Dat is dus zo'n beetje waar ik me mee bezig houd op dit moment! Het is veel, heeeeeel veel werk, maar ik vind het leuk. En als ik te gestresst raak, is er gelukkig nog Asian Philosophy, een ander vak wat ik dit semester volg. Korte samenvatting: stress is een illusie, al je gevoelens zijn illusies, jij zelf als individueel bent een illusie, de wereld is een illusie, dus kortom: LET IT GO. Nouja, zo simpel is het niet, maar toch, ik denk dat ik Hindoe word.
Tot over een week met een verslag van Santa Clara!
zondag 2 oktober 2011
Don't count me out just yet!
Ik kan geen fiets of zwembad meer zien. De afgelopen drie weken bracht ik gemiddeld drie uur per dag door in de sportschool. 's Ochtends om 7 uur lag ik in het zwembad om te aquajoggen. Nouja, joggen...aquasprinten. Het chloor gehalte in dat bad is zo hoog dat ik geen huid meer over heb en mn haar twee tinten lichter is. 's Middags van 3 tot 4 zat ik op de spinning fiets. Gelukkig had ik een maatje 's middags, Chase, die ook voor het team loopt en ook een stressfractuur had opgelopen. Onze sportschool is letterlijk meer dan 100 jaar oud en het ventilatiesysteem is daar ook naar (ik zal maar niet beginnen over de hoeveelheid asbest in die ruine). We waren een charmant team de afgelopen weken, ik en Chase op de fiets met een enorme plas zweet op de grond. Ook heb ik serieus geen billen meer over. Van 4 tot 5 sloofde ik me uit op de crosstrainer, ook zo'n feest. En dan was het nog tijd voor kracht oefeningen op de grond. Ik probeerde mn trainingen zo zwaar mogelijk te maken en mn hartslag zo hoog mogelijk te krijgen om niet uit vorm te raken. En toen ik eindelijk op de alter-G/anti gravity treadmill mocht lopen moest ik echt keihard lopen om het zelfde effect te krijgen, aangezien je deels gewichtloos bent en je een soort van zweeft.
Een week geleden mocht ik dan eindelijk proberen om op het gras te lopen. Gelukkig voelde ik helemaal geen pijn, waardoor ik de loopband mocht gaan afwisselen met lopen op het gras. Steeds maar 30 minuten, maar het is beter dan niets. Ik kon gelukkig een van de sportschool apparaten vervangen met lopen en dat was al een hele opluchting. Omdat ik geen pijn meer had besloten ik en mn coach dat ik zaterdag een wedstrijd zou lopen. Oftewel, 6 dagen nadat ik voor het eerst weer had hardgelopen. En op wat voor tempo...8 minuten per mijl terwijl je in een wedstrijd onder de 5:30 duikt. Dinsdag heb ik 8x400 gedaan op het gras en dat ging goed, dus we zagen geen reden om de wedstrijd niet te doen.
De wedstrijd was zaterdagochtend op de golfbaan in Eugene, een parcours wat ik al drie keer eerder had gelopen, meestal niet met heel veel succes. We waren de dag van tevoren al aangekomen, wat ik altijd wel prettig vind. Met het inlopen voelde ik me niet super en de versnellingen gingen ook behoorlijk stroef. Dat merkte ik ook bij de start. Ik kwam niet snel weg, waarschijnlijk omdat ik drie weken lang geen enkel sprintje had kunnen doen. Ik kwam daardoor in de massa terecht, wat juist niet de bedoeling was, ik wilde vooraan zitten. Pas na een hele kilometer kon ik er doorheen. Nouja, van links naar rechts naar links door het midden met een matrix move er omheen. Zooo frustrerend. Maar gelukkig kon ik daarna een mooi tempo aanhouden en veel mensen inhalen. Ook had ik nog redelijk wat over de laatste kilometer waardoor ik goed kon finishen. Helaas had die slechte start me redelijk wat tijd gekost (een een paar plaatsjes), maar ik mag niet klagen.
Uiteindelijk hebben we als team een prachtig, geweldig resultaat behaald! We zijn derde geworden achter Oregon (top 10 van Amerika) en Wisconsin. De teams waar wij altijd aan gewaagd zijn: Oregon State, Idaho, Southern Utah, Wichita) hebben we stuk voor stuk verslagen. We hebben precies gedaan wat we moesten doen. Iedereen heeft super gelopen. Ik ben uiteindelijk 21ste van de 95 geworden in 17:22. First race back, I'll take it!!
Ik was verrast dat ik nog zo hard kon lopen na drie weken alternatief trainen en een beetje joggen. Maar ik weet dat ik nog veel meer in me heb. Ik heb ontzettend veel energie en ik kan alleen nog maar sterker worden. Ook doet mn been geen pijn na de wedstrijd, een goed teken dus. Ik heb ontzettend veel zin in de wedstrijd in Californie over twee weken. Jaja, in de komende zeven weken reizen we drie keer af naar het zonnige Californie. Ik kan niet wachten om mn 'bounce' weer terug te krijgen en over het parcours te vliegen over twee weken!
Een week geleden mocht ik dan eindelijk proberen om op het gras te lopen. Gelukkig voelde ik helemaal geen pijn, waardoor ik de loopband mocht gaan afwisselen met lopen op het gras. Steeds maar 30 minuten, maar het is beter dan niets. Ik kon gelukkig een van de sportschool apparaten vervangen met lopen en dat was al een hele opluchting. Omdat ik geen pijn meer had besloten ik en mn coach dat ik zaterdag een wedstrijd zou lopen. Oftewel, 6 dagen nadat ik voor het eerst weer had hardgelopen. En op wat voor tempo...8 minuten per mijl terwijl je in een wedstrijd onder de 5:30 duikt. Dinsdag heb ik 8x400 gedaan op het gras en dat ging goed, dus we zagen geen reden om de wedstrijd niet te doen.
De wedstrijd was zaterdagochtend op de golfbaan in Eugene, een parcours wat ik al drie keer eerder had gelopen, meestal niet met heel veel succes. We waren de dag van tevoren al aangekomen, wat ik altijd wel prettig vind. Met het inlopen voelde ik me niet super en de versnellingen gingen ook behoorlijk stroef. Dat merkte ik ook bij de start. Ik kwam niet snel weg, waarschijnlijk omdat ik drie weken lang geen enkel sprintje had kunnen doen. Ik kwam daardoor in de massa terecht, wat juist niet de bedoeling was, ik wilde vooraan zitten. Pas na een hele kilometer kon ik er doorheen. Nouja, van links naar rechts naar links door het midden met een matrix move er omheen. Zooo frustrerend. Maar gelukkig kon ik daarna een mooi tempo aanhouden en veel mensen inhalen. Ook had ik nog redelijk wat over de laatste kilometer waardoor ik goed kon finishen. Helaas had die slechte start me redelijk wat tijd gekost (een een paar plaatsjes), maar ik mag niet klagen.
Uiteindelijk hebben we als team een prachtig, geweldig resultaat behaald! We zijn derde geworden achter Oregon (top 10 van Amerika) en Wisconsin. De teams waar wij altijd aan gewaagd zijn: Oregon State, Idaho, Southern Utah, Wichita) hebben we stuk voor stuk verslagen. We hebben precies gedaan wat we moesten doen. Iedereen heeft super gelopen. Ik ben uiteindelijk 21ste van de 95 geworden in 17:22. First race back, I'll take it!!
Ik was verrast dat ik nog zo hard kon lopen na drie weken alternatief trainen en een beetje joggen. Maar ik weet dat ik nog veel meer in me heb. Ik heb ontzettend veel energie en ik kan alleen nog maar sterker worden. Ook doet mn been geen pijn na de wedstrijd, een goed teken dus. Ik heb ontzettend veel zin in de wedstrijd in Californie over twee weken. Jaja, in de komende zeven weken reizen we drie keer af naar het zonnige Californie. Ik kan niet wachten om mn 'bounce' weer terug te krijgen en over het parcours te vliegen over twee weken!
vrijdag 9 september 2011
Stress....fractuur
Oke, ik vermoedde het al een tijdje, maar ik zat in de ontkenningsfase. Ik had al wat langer een plekje op mn scheen dat pijn deed, maar ik dacht dat het niet ernstigs was. Alleen kreeg ik de laatste week steeds vaker pijn tijdens het lopen. Het ging ook niet meer halverwege weg. Terwijl de pijn tijdens het hardlopen wel mee valt en makkelijk te verdragen is, doet het veel pijn als ik met mn vingers op het bot druk. En dat kan maar een ding betekenen: een stress fractuur. Een stress fractuur is een onvolledige breuk in het bot, maar je kant het ook als een scheur zien. Het zijn kleine breukjes en ontstaan door overbelasting. Die van mij zit in mn tibia. En als ik nog eerlijker ben, zitten er waarschijnlijk twee in mn tibia. Ik ben er gelukkig vroeg bij. Ik voel het niet als ik wandel of tijdens de rust, en dat is een goed teken. Alleen als ik nu door blijf lopen, loop ik over een maand op krukken. Ik ben naar de trainer (sportarts heet bij ons trainer) gegaan. Ik durfde het mn coach nog niet te vertellen. De trainer voelde het bot en zei: "We both know what this is." We gaan geen bone scan laten maken, want daarvoor met je naar een dokter en als een dokter zegt dat ik 6 weken niet mag lopen (standaard rustperiode bij stressfractuur) dan mag ik van de sportorganisatie (NCAA) dus ook 6 weken echt geen wedstrijd lopen. In plaats daarvan hebben we ons eigen plan gemaakt: 10 dagen alleen maar alternatief trainen, dan op de anti-gravity loopband (NASA techniek, maakt je deels gewichtloos waardoor je botten veel minder worden belast) waarop ik gewoon intensief kan trainen en dus geen conditie verlies, en dan mag ik weer de weg op en het bos in. Nou het is geen 6 weken aan de kant zitten maar het is nog altijd gewoon ronduit kut. Ik heb het al vaker gezegd maar ik HAAT fietsen. Wat nog erger is? AQUAJOGGEN. Jaja, Marit "sprint" de komende 10 dagen door het zwembad. En ik mis de eerste wedstrijd. Het is een hele kleine wedstrijd en gaat helemaal nergens om, maar het is een thuiswedstrijd en ik had me erop verheugd. Hopelijk mag ik over 3 weken de Dellinger Invite in Eugene lopen. De trainer vindt dat niet heel verstandig, mn coach denkt daar anders over. Die gelooft in de super herstel powers van Mar (normaal duren mijn blessures nauwelijks een paar dagen) en denkt dat ik over een week weer n keertje met het team meetrainen kan. Maar de grote wedstrijden beginnen pas over 5 weken en dan sta ik er sowieso weer! Nouja, sta.. Dan rag ik door het gras naar de finish, sneller dan ooit tevoren. Deal?
 |
| Anti Gravity Treadmill |
maandag 22 augustus 2011
vrijdag 19 augustus 2011
Time's flying...."Mar" is a senior!!!
Jaja ik ga over 10 dagen aan mijn vierde, senior year beginnen! Aangezien ik 2,5 maand niets van me heb laten horen, zou ik hier een eindeloos verhaal kunnen typen, maar aangezien ik bijna omval van de slaap hou ik het bij een klein overzichtje:
- Mn baantje in Oxford was nou niet echt een groot succes. Als je in een kamer slaapt met 7 (!!!) jongens die elke ochtend in niet bepaald nuchtere toestand je kamer binnenlopen terwijl jij op het punt staat te gaan hardlopen, wordt je als diehard atleet nou niet echt vrolijk. Oxford zelf was echter fantastisch en ik baalde ervan dat het zo gelopen is.
- Ik ben naar de Golden League wedstrijd in Parijs geweest. Had gratis kaartjes gekregen via n Franse vriendin. Bij haar in de slechtste buitenwijk van Parijs geslapen. Het leek op de Bronx maar dan nog erger. Maar het was een top weekend en ik kon Usain Bolt nog net niet aanraken!
- Ik ben naar Pocatello Idaho afgereisd om mn beste vriendin Bethany op te zoeken. Ze woont in de middle of nowhere, maar haar hond had net 8 puppies ter wereld gezet dus we hadden het prima naar ons zin! Vervolgens naar Salt Lake City gegaan om Lindsay op te zoeken. We hebben rondgereden in een rode Mini Cooper convertible, we zijn met de scooter door de buurt gecrosst. We zijn wezen mountainbiken in de bergen. We hebben in haar enorme jacuzzi gezeten. We hebben om middernacht n halve marathon gelopen. Oftewel, it was awesome!!!!
- We zijn met het team gaan kamperen ergens waar je mobiele telefoon het niet doet, oftewel midden in een enorm bos ergens in Oregon (ehh...Where are we??). Geen toiletten, geen douches, alleen tentjes en een kampvuur. En een rivier van 10 graden waar ik mn haar in heb gewassen want ik hield t niet meer na 4 dagen. Het was...interesting.
- Oh en voor ik het vergeet, ik heb me helemaal de vinketering getraind deze zomer.
Nu ben ik weer heerlijk terug in mn apartement. Vandaag hadden we de eerste officiele training. Het is erg heet hier, en het was behoorlijk pittig! Maar ik ben klaar voor t seizoen. Heb meer gelopen deze zomer dan ooit tevoren en ik hoop dat het zich uitbetaalt! Verder heb ik gewoon ontzettend zin in het nieuwe jaar. Het wordt steeds moeilijker om lang uit Portland weg te zijn. Ik heb hier echt mn plek gevonden! So many memories made, and so many more to be made. Ik ben benieuwd wat dit nieuwe schooljaar me allemaal gaat brengen. Ik ga lekker trainen en van de laatste vrije week genieten en zodra ik weer (hardloop)nieuws heb, is dat uiteraard hier weer te lezen. Overigens ga ik ook een team blog bijhouden op www.portlandpilots.com . De eerste update is denk ik over een week of 2/3 op deze site te vinden!
- Mn baantje in Oxford was nou niet echt een groot succes. Als je in een kamer slaapt met 7 (!!!) jongens die elke ochtend in niet bepaald nuchtere toestand je kamer binnenlopen terwijl jij op het punt staat te gaan hardlopen, wordt je als diehard atleet nou niet echt vrolijk. Oxford zelf was echter fantastisch en ik baalde ervan dat het zo gelopen is.
- Ik ben naar de Golden League wedstrijd in Parijs geweest. Had gratis kaartjes gekregen via n Franse vriendin. Bij haar in de slechtste buitenwijk van Parijs geslapen. Het leek op de Bronx maar dan nog erger. Maar het was een top weekend en ik kon Usain Bolt nog net niet aanraken!
- Ik ben naar Pocatello Idaho afgereisd om mn beste vriendin Bethany op te zoeken. Ze woont in de middle of nowhere, maar haar hond had net 8 puppies ter wereld gezet dus we hadden het prima naar ons zin! Vervolgens naar Salt Lake City gegaan om Lindsay op te zoeken. We hebben rondgereden in een rode Mini Cooper convertible, we zijn met de scooter door de buurt gecrosst. We zijn wezen mountainbiken in de bergen. We hebben in haar enorme jacuzzi gezeten. We hebben om middernacht n halve marathon gelopen. Oftewel, it was awesome!!!!
- We zijn met het team gaan kamperen ergens waar je mobiele telefoon het niet doet, oftewel midden in een enorm bos ergens in Oregon (ehh...Where are we??). Geen toiletten, geen douches, alleen tentjes en een kampvuur. En een rivier van 10 graden waar ik mn haar in heb gewassen want ik hield t niet meer na 4 dagen. Het was...interesting.
- Oh en voor ik het vergeet, ik heb me helemaal de vinketering getraind deze zomer.
Nu ben ik weer heerlijk terug in mn apartement. Vandaag hadden we de eerste officiele training. Het is erg heet hier, en het was behoorlijk pittig! Maar ik ben klaar voor t seizoen. Heb meer gelopen deze zomer dan ooit tevoren en ik hoop dat het zich uitbetaalt! Verder heb ik gewoon ontzettend zin in het nieuwe jaar. Het wordt steeds moeilijker om lang uit Portland weg te zijn. Ik heb hier echt mn plek gevonden! So many memories made, and so many more to be made. Ik ben benieuwd wat dit nieuwe schooljaar me allemaal gaat brengen. Ik ga lekker trainen en van de laatste vrije week genieten en zodra ik weer (hardloop)nieuws heb, is dat uiteraard hier weer te lezen. Overigens ga ik ook een team blog bijhouden op www.portlandpilots.com . De eerste update is denk ik over een week of 2/3 op deze site te vinden!
vrijdag 3 juni 2011
Spikes in de kast, beentjes omhoog
Helaas ging Regionals niet zoals ik had gehoopt. Ik voelde me vantevoren prima, zoals meestal, maar tijdens de wedstrijd was ik opnieuw niet mezelf. De snelheid is er nog want de eerste paar ronden waren enorm eenvoudig, maar de uithouding is weg. Blijkbaar zit er deep-down toch een vermoeidheid die niet weg zal gaan tenzij ik gewoon even pauze neem, en dat ga ik dus ook doen. Het is een lang seizoen geweest en helaas was mijn indoorseizoen indrukwekkender dan mijn outdoorseizoen. En zo hoort het natuurlijk niet. Een goede les voor volgend jaar, blijkbaar kan ik het niet allebei optimaal doen. Vorig jaar had ik geen indoor gelopen en voelde ik me aan het eind van het outdoorseizoen nog op en top fit, precies zoals ik me voelde aan het einde van het indoorseizoen dit jaar. Volgend jaar wil ik een geleidelijkere opbouw. Dat is de grootste les. Niet gelijk pieken indoor met tijden als 9:39, maar langzaam opbouwen, steeds iets harder lopen, en pieken op de belangrijke momenten. Ik weet dat ik nog veel harder kan dan dat en mijn tijd van 16:49 is niet representatief van mijn kunnen.
Ik ga me er verder niet meer druk om maken want daar veranderen de tijden achter mijn naam immers niet van. Ik heb mn best gedaan met de trainingsaanpak die ik en mijn trainer hadden gekozen. Het was alleen misschien niet de beste aanpak. Aanstaande zondag loop ik voor PAC nog een 3000m op de baan. Mn spikes liggen in een kast 8000 kilometer verderop dus ik loop gewoon op normale trainingsschoenen. Ik ga niet voor een toptijd, maar wil gewoon wat puntjes voor mn club binnen halen. Om 16:10, wanneer de 3000m erop zit, ben ik er dan echt helemaal klaar mee. Dat ben ik eigenlijk al. Ik vind het nog heerlijk om elke dag lekker te gaan lopen en 2 weken vrij nemen wordt echt heel moeilijk voor me straks, maar ik heb een rustperiode nodig! Even geen druk, geen verwachtingen.
Verder vertrek ik dinsdag naar Oxford voor mn baantje als receptioniste in het backpackers hostel. Ik heb er erg veel zin in! Ik ben dus weer een tijdje niet in Nederland. Niet dat ik Nederland nu alweer zat ben hoor, maar ik kon in Nederland geen leuke zomerbaantjes vinden. Ik had me voorgenomen nooit meer een baantje aan te nemen waar ik het minimumloon krijg om hersenloos werk te doen, en daar heb ik me aan gehouden. Maar ik kom nog een paar weekendjes en aan het eind nog 3 weken naar Nederland. I'll be back!
Ik ga me er verder niet meer druk om maken want daar veranderen de tijden achter mijn naam immers niet van. Ik heb mn best gedaan met de trainingsaanpak die ik en mijn trainer hadden gekozen. Het was alleen misschien niet de beste aanpak. Aanstaande zondag loop ik voor PAC nog een 3000m op de baan. Mn spikes liggen in een kast 8000 kilometer verderop dus ik loop gewoon op normale trainingsschoenen. Ik ga niet voor een toptijd, maar wil gewoon wat puntjes voor mn club binnen halen. Om 16:10, wanneer de 3000m erop zit, ben ik er dan echt helemaal klaar mee. Dat ben ik eigenlijk al. Ik vind het nog heerlijk om elke dag lekker te gaan lopen en 2 weken vrij nemen wordt echt heel moeilijk voor me straks, maar ik heb een rustperiode nodig! Even geen druk, geen verwachtingen.
Verder vertrek ik dinsdag naar Oxford voor mn baantje als receptioniste in het backpackers hostel. Ik heb er erg veel zin in! Ik ben dus weer een tijdje niet in Nederland. Niet dat ik Nederland nu alweer zat ben hoor, maar ik kon in Nederland geen leuke zomerbaantjes vinden. Ik had me voorgenomen nooit meer een baantje aan te nemen waar ik het minimumloon krijg om hersenloos werk te doen, en daar heb ik me aan gehouden. Maar ik kom nog een paar weekendjes en aan het eind nog 3 weken naar Nederland. I'll be back!
dinsdag 24 mei 2011
REGIONALS!!!!!!!!!!!!!!!!!
Blijkbaar stond ik op de reserve lijst voor Regionals en blijkbaar zijn er afmeldingen geweest, en nu...
MAG IK NAAR REGIONALS!!!!!!!!!!!!!!!!!
N uur geleden belde mn coach. Ik was aan het eten en had ff geen zin in telefoon, maar nam toch maar op. Zo ging t ongeveer:
Hi Mar, how are you? I have good news for you
What's the good news?
Well, what's the best news I could tell you?
I'm going to Regionals?
You are going to Regionals!
AAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAA
Gevolgd door een vreugde dansje!!!
Ik ben echt bizar, ongelooflijk, ontzettend blij! Ik heb vanochtend weer een toptraining gedraaid. Voel me super en ik ga knallen zaterdag!!!!!!!
MAG IK NAAR REGIONALS!!!!!!!!!!!!!!!!!
N uur geleden belde mn coach. Ik was aan het eten en had ff geen zin in telefoon, maar nam toch maar op. Zo ging t ongeveer:
Hi Mar, how are you? I have good news for you
What's the good news?
Well, what's the best news I could tell you?
I'm going to Regionals?
You are going to Regionals!
AAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAA
Gevolgd door een vreugde dansje!!!
Ik ben echt bizar, ongelooflijk, ontzettend blij! Ik heb vanochtend weer een toptraining gedraaid. Voel me super en ik ga knallen zaterdag!!!!!!!
zaterdag 21 mei 2011
Niet naar Regionals
Helaas, helaas, helaas. Ik heb de Regionals niet gehaald. Donderdag ochtend begonnen we aan onze laatste zware baantraining. 2x (800, 800, 400, 200, 150). 800 ging in gemiddeld 2:32, 400 in 70, 200 in 33.
Dit was mn allerbeste training van het jaar. Het voelde zo makkelijk. Ik vloog over de baan! Helaas kwam na de training het nieuws dat ik niet naar Regionals ga. In principe had ik dus de training voor niets gedaan want het seizoen is dan automatisch voorbij. Het was voor mij en voor mn coach een grote teleurstelling. Tijdens de training zei hij nog: "You look great, you deserve to go to Regionals"..en toen hij op zn telefoon het internet raadpleegde en zag dat ik er niet bij zat was er toch wel even een hele diepe zucht van teleurstelling. Ik kon wel janken. Had net mn cooling down achter de rug in het heerlijke zonnetje na een toptraining en dan hoor je dat je seizoen voorbij is. Ik had uiteindelijk 16:44 nodig gehad om mee te mogen doen. 5 seconden op een 5km is erg weinig. Maar ik heb mn best gedaan. Ik had tijdens de eerste wedstrijd in Stanford niet harder gekund. Ik lag al buiten adem half jankend op de baan na de finish, dus dat geeft wel aan dat ik alles had gegeven. En die 5km daarna zat het gewoon helemaal tegen. Ik heb dus geen "what if..?" schuld gedachten. Het is niet makkelijk om een balans te vinden tussen twee studies, hardlopen, en een sociaal leven, maar ik had het dit seizoen niet beter kunnen doen. 16:49 was het hoogst haalbare gezien alle andere bezigheden in mn leven dit semester. Blessures horen er ook bij, alleen is het wat ongunstig als het seizoen maar zo kort is en je eigenlijk geen training kan missen als je je wil kwalificeren.
Aangezien ik me geen zorgen om school hoef te maken nu en ik nog in topvorm ben heb ik besloten om 1 of 2 wedstrijden in Nederland te lopen. Ik wil simpelweg gewoon nog niet klaar zijn met mn seizoen. Helaas zijn er geen goede 5000 meters begin Juni. Ik wil mn seizoen ook niet te lang maken want ik moet in augustus weer crossen. Welke wedstrijden ik ga lopen weet ik nog niet. Waarschijnlijk een 3000m voor de competitie voor PAC op 5 juni. Hoef niet of nauwelijks onder de 10:00 om dat te winnen dus waarom niet. Ik wil ook graag de 1500m lopen op de Gouden Spike in Leiden op 11 juni. Tarletos heeft nog een 5km op 15 juni, maar daar moet ik nog even over nadenken.
Soms is het frustrerend om te weten dat je harder zou kunnen lopen (ik schat mezelf in op tenminste 16:38) als je het niet zo ongelooflijk druk had op school. Het kost onzettend veel energie en er is weinig tijd om uit te rusten van trainingen en wedstrijden. Maar aan de andere kant heb ik een super team om mee te trainen, woon ik in de ultieme hardloop stad en staat van Amerika (de meeste professionals wonen hier) en heb ik een heerlijk leven hier. En mn opleiding wordt voor me betaald!. In conclusie:
It's all good
Ik ga over 9 dagen heerlijk naar huis met een goed gevoel over het afgelopen seizoen en semester. Zodra ik weet welke wedstrijden ik ga lopen in Nederland laat ik dat natuurlijk weten!
Dit was mn allerbeste training van het jaar. Het voelde zo makkelijk. Ik vloog over de baan! Helaas kwam na de training het nieuws dat ik niet naar Regionals ga. In principe had ik dus de training voor niets gedaan want het seizoen is dan automatisch voorbij. Het was voor mij en voor mn coach een grote teleurstelling. Tijdens de training zei hij nog: "You look great, you deserve to go to Regionals"..en toen hij op zn telefoon het internet raadpleegde en zag dat ik er niet bij zat was er toch wel even een hele diepe zucht van teleurstelling. Ik kon wel janken. Had net mn cooling down achter de rug in het heerlijke zonnetje na een toptraining en dan hoor je dat je seizoen voorbij is. Ik had uiteindelijk 16:44 nodig gehad om mee te mogen doen. 5 seconden op een 5km is erg weinig. Maar ik heb mn best gedaan. Ik had tijdens de eerste wedstrijd in Stanford niet harder gekund. Ik lag al buiten adem half jankend op de baan na de finish, dus dat geeft wel aan dat ik alles had gegeven. En die 5km daarna zat het gewoon helemaal tegen. Ik heb dus geen "what if..?" schuld gedachten. Het is niet makkelijk om een balans te vinden tussen twee studies, hardlopen, en een sociaal leven, maar ik had het dit seizoen niet beter kunnen doen. 16:49 was het hoogst haalbare gezien alle andere bezigheden in mn leven dit semester. Blessures horen er ook bij, alleen is het wat ongunstig als het seizoen maar zo kort is en je eigenlijk geen training kan missen als je je wil kwalificeren.
Aangezien ik me geen zorgen om school hoef te maken nu en ik nog in topvorm ben heb ik besloten om 1 of 2 wedstrijden in Nederland te lopen. Ik wil simpelweg gewoon nog niet klaar zijn met mn seizoen. Helaas zijn er geen goede 5000 meters begin Juni. Ik wil mn seizoen ook niet te lang maken want ik moet in augustus weer crossen. Welke wedstrijden ik ga lopen weet ik nog niet. Waarschijnlijk een 3000m voor de competitie voor PAC op 5 juni. Hoef niet of nauwelijks onder de 10:00 om dat te winnen dus waarom niet. Ik wil ook graag de 1500m lopen op de Gouden Spike in Leiden op 11 juni. Tarletos heeft nog een 5km op 15 juni, maar daar moet ik nog even over nadenken.
Soms is het frustrerend om te weten dat je harder zou kunnen lopen (ik schat mezelf in op tenminste 16:38) als je het niet zo ongelooflijk druk had op school. Het kost onzettend veel energie en er is weinig tijd om uit te rusten van trainingen en wedstrijden. Maar aan de andere kant heb ik een super team om mee te trainen, woon ik in de ultieme hardloop stad en staat van Amerika (de meeste professionals wonen hier) en heb ik een heerlijk leven hier. En mn opleiding wordt voor me betaald!. In conclusie:
It's all good
Ik ga over 9 dagen heerlijk naar huis met een goed gevoel over het afgelopen seizoen en semester. Zodra ik weet welke wedstrijden ik ga lopen in Nederland laat ik dat natuurlijk weten!
maandag 16 mei 2011
Teleurstellingen en PR's..
Zoals de meesten inmiddels wel weten was mijn 5km in Stanford echt een drama. Ik voelde me vantevoren prima, maar ik had totaal geen energie en kracht zodra het startschot afging. Het was zo'n 25 graden, zelfs nog om 6 uur 's avonds, en daar was ik niet aan gewend. Het is hier in Portland al sinds oktober (niet overdreven) grijs, regenachtig, en fris. De zomer laat hier nog op zich wachten, en de overstap naar 25 graden is dan ook vrij groot. Zeker voor een 5km, wat normaal gesproken al zwaar genoeg is. De eerste ronde ging perfect in 78, de tweede in 80, en daarna stortte ik al helemaal in. Ja, met nog 10 rondes te gaan. Na 3km stond de klok op 10:24, echt afschuwelijk. Ik hoor rond 10:00 door te komen (vorige keer in Stanford kwam ik door in 10:03). Mn coach was er niet bij in Stanford door een probleem met vliegtickets. Ik denk dat als hij er bij was geweest, hij me had gezegd uit te stappen. Ik durfde het alleen niet uit angst dat hij het er niet mee eens zou zijn. Ik heb me dus door de rest van de wedstrijd heen gezwoegd terwijl ik achteraf gewoon had moeten uitstappen. Het was niet mijn dag. Het was heet en mn benen hadden er totaal geen zin in.
Die week daarna had ik examens en maakte ik erg lange dagen. We kwamen maandag middag om half 4 terug en om 4 uur had ik mn eerste examen. Donderdag begon de vakantie gelukkig maar de eerste 2 dagen was ik echt helemaal kapot. Enorm slaapgebrek, want als ik stress heb slaap ik niet.
Nu weer een week verder ben ik behoorlijk uitgerust en dat merk ik ook terug in het lopen. Ik liep afgelopen zaterdag een 1500m in Salem, hier in Oregon, voor de West Coast Conference wedstrijd. Het was een goed bezette wedstrijd. Mn benen voelden bagger tijdens de warmup, maar op de een of andere manier sloeg dat ook weer helemaal om zodra het startschot ging. Misschien kan ik me maar beter bagger voelen tijdens een warmup. Is meestal een beter voorteken dan wanneer ik me goed voel tijdens een warmup blijkbaar... Ik voelde me sterk en liep een hele goede laatste ronde. Ik kwam over de streep in 4:31, wat een PR van een seconde betekent. Das maar een kleine verbetering natuurlijk, maar ik ben er blij mee na de teleurstelling van mn 5km.
Nu is het afwachten tot de lijst voor Regionals wordt gepubliceerd. Het is inmiddels erg onzeker dat ik toch nog de Regionals loop over 2 weken. Er is erg hard gelopen op de 5km en je moet nu onder de 16:34 lopen om in de top 48 van de West Region (vrijwel de hele west kust plus aangrenzende staten) te komen. Maar er zijn altijd veel atleten die zich op meerdere afstanden plaatsten en besluiten de 5km niet te doen en atleten die besluiten helemaal niet aan de Regionals mee te doen. Met mijn tijd van 16:49 wordt het krap. Ik denk niet dat ik uiteindelijk mee mag en ik baal dat ik niet de energie had om in Stanford wat seconden van mn tijd af te halen. Zelfs maar een paar seconden zouden me veel meer zekerheid geven. Nu is het gissen en train ik gewoon alsof het al zeker is dat ik ga. Het is vakantie nu hier dus ik kan me volledig storten op hardlopen, en ik hoop daarom ook ontzettend dat ik mag. Maar donderdag hoor ik dus of ik ga of niet. Ik begin me eindelijk weer beter te voelen nu ik niet van 8 uur 's ochtends tot 10 uur 's avonds aan het rondrennen ben tussen college en training, en ik wil zo graag nog een keer laten zien wat ik kan!
Verder heb ik hiet hier nog wel erg naar mn zin, ondanks de afgelopen vermoeiende weken. Ik zit bijna elke dag in de coffee shops (waar ze echt koffie serveren!), ga lekker de stad in, loop langs de boulevard, lees boeken in het waterige zonnetje met uitzicht op de rivier...kortom, ik geniet nog van mijn laatste 2 weken hier! Ik heb natuurlijk wel weer zin om naar huis te gaan, maar ik kan wel zeggen dat na 3 jaar Portland echt mijn tweede thuis is geworden. Het is een hele vreemde gedachte dat ik alweer een 'senior' oftewel 4e jaars ben straks. De tijd vliegt, wat niet zo gek is als je het zo druk hebt.
Ik ga nu lekker de stad weer in om kaartjes op te halen voor de Portland Timbers tegen Ajax!! Jaja, het elftal van Portland neemt het volgende week op tegen onze landskampioen! Ik zit wel in het Timbers hooligan vak zo'n beetje dus ik moet maar even een groen shirt aanschaffen en net doen alsof ik een geboren Portlandse ben in plaats van een Dutchie. Mn Nederlandse vlag laat ik ook maar hier...
Tot snel met nieuws over Regionals!
Die week daarna had ik examens en maakte ik erg lange dagen. We kwamen maandag middag om half 4 terug en om 4 uur had ik mn eerste examen. Donderdag begon de vakantie gelukkig maar de eerste 2 dagen was ik echt helemaal kapot. Enorm slaapgebrek, want als ik stress heb slaap ik niet.
Nu weer een week verder ben ik behoorlijk uitgerust en dat merk ik ook terug in het lopen. Ik liep afgelopen zaterdag een 1500m in Salem, hier in Oregon, voor de West Coast Conference wedstrijd. Het was een goed bezette wedstrijd. Mn benen voelden bagger tijdens de warmup, maar op de een of andere manier sloeg dat ook weer helemaal om zodra het startschot ging. Misschien kan ik me maar beter bagger voelen tijdens een warmup. Is meestal een beter voorteken dan wanneer ik me goed voel tijdens een warmup blijkbaar... Ik voelde me sterk en liep een hele goede laatste ronde. Ik kwam over de streep in 4:31, wat een PR van een seconde betekent. Das maar een kleine verbetering natuurlijk, maar ik ben er blij mee na de teleurstelling van mn 5km.
Nu is het afwachten tot de lijst voor Regionals wordt gepubliceerd. Het is inmiddels erg onzeker dat ik toch nog de Regionals loop over 2 weken. Er is erg hard gelopen op de 5km en je moet nu onder de 16:34 lopen om in de top 48 van de West Region (vrijwel de hele west kust plus aangrenzende staten) te komen. Maar er zijn altijd veel atleten die zich op meerdere afstanden plaatsten en besluiten de 5km niet te doen en atleten die besluiten helemaal niet aan de Regionals mee te doen. Met mijn tijd van 16:49 wordt het krap. Ik denk niet dat ik uiteindelijk mee mag en ik baal dat ik niet de energie had om in Stanford wat seconden van mn tijd af te halen. Zelfs maar een paar seconden zouden me veel meer zekerheid geven. Nu is het gissen en train ik gewoon alsof het al zeker is dat ik ga. Het is vakantie nu hier dus ik kan me volledig storten op hardlopen, en ik hoop daarom ook ontzettend dat ik mag. Maar donderdag hoor ik dus of ik ga of niet. Ik begin me eindelijk weer beter te voelen nu ik niet van 8 uur 's ochtends tot 10 uur 's avonds aan het rondrennen ben tussen college en training, en ik wil zo graag nog een keer laten zien wat ik kan!
Verder heb ik hiet hier nog wel erg naar mn zin, ondanks de afgelopen vermoeiende weken. Ik zit bijna elke dag in de coffee shops (waar ze echt koffie serveren!), ga lekker de stad in, loop langs de boulevard, lees boeken in het waterige zonnetje met uitzicht op de rivier...kortom, ik geniet nog van mijn laatste 2 weken hier! Ik heb natuurlijk wel weer zin om naar huis te gaan, maar ik kan wel zeggen dat na 3 jaar Portland echt mijn tweede thuis is geworden. Het is een hele vreemde gedachte dat ik alweer een 'senior' oftewel 4e jaars ben straks. De tijd vliegt, wat niet zo gek is als je het zo druk hebt.
Ik ga nu lekker de stad weer in om kaartjes op te halen voor de Portland Timbers tegen Ajax!! Jaja, het elftal van Portland neemt het volgende week op tegen onze landskampioen! Ik zit wel in het Timbers hooligan vak zo'n beetje dus ik moet maar even een groen shirt aanschaffen en net doen alsof ik een geboren Portlandse ben in plaats van een Dutchie. Mn Nederlandse vlag laat ik ook maar hier...
Tot snel met nieuws over Regionals!
woensdag 27 april 2011
Sunday's the day
Aanstaande zondag loop ik mijn tweede 5000m van het seizoen. Weer in Stanford, waar ik een maand geleden mijn PR aanscherpte tot 16:49. Sinds ik weer normaal kan trainen is het elke week weer een beetje beter gegaan. Ik moet toegeven dat mn benen bagger voelde in Mt. SAC. Mn workout die week daarop ging heel slecht, en de wedstrijd in Eugene van die vrijdag daarna was ook niet spectaculair (ookal kwam dat vooral doordat ik in het gedrang kwam en met geen mogelijkheid er omheen kon). Maar gisteren ging mn workout (12 x 400 in gemiddeld 79, 200m joggen tussendoor), erg goed! En vandaag vloog ik door North Portland heen! Ik heb me in geen weken zo fantastisch gevoeld in een training.
Er zijn veel leuke dingen gebeurd de afgelopen week en ik denk dat dat me een hoognodige energie boost heeft opgeleverd. Ik geniet van elke dag hier, ookal heb ik het nog altijd erg druk. Ik heb ontzettend veel zin en vertrouwen in zondag. Als ik me net zo voel als vandaag, gaat mn PR dr aan! Mn teamgenootje Lyndy zit in dezelfde serie en ik denk dat we samen een prachtige tijd kunnen gaan neerzetten.
Wish me luck! Verslag kan even op zich laten wachten. Volgende week is mn allerlaatste week school, examen week! Dat wordt blokken. Maar donderdag 3:30 gaat de champagne open!! Jip en Janneke champagne zonder alcohol. Uiteraard.
En oja, ik ga weer s wat aparts doen. Ik heb hoogstwaarschijnlijk een baantje in een backpackers hostel in Oxford, Engeland deze zomer. Haha! Hoop dat het doorgaat! Tenzij ik me natuurlijk kwalificeer voor het EK onder 23. De eis is 16:35 en das misschien net ietsjes te hoog gegrepen. Maar je weet het maar nooit!
Er zijn veel leuke dingen gebeurd de afgelopen week en ik denk dat dat me een hoognodige energie boost heeft opgeleverd. Ik geniet van elke dag hier, ookal heb ik het nog altijd erg druk. Ik heb ontzettend veel zin en vertrouwen in zondag. Als ik me net zo voel als vandaag, gaat mn PR dr aan! Mn teamgenootje Lyndy zit in dezelfde serie en ik denk dat we samen een prachtige tijd kunnen gaan neerzetten.
Wish me luck! Verslag kan even op zich laten wachten. Volgende week is mn allerlaatste week school, examen week! Dat wordt blokken. Maar donderdag 3:30 gaat de champagne open!! Jip en Janneke champagne zonder alcohol. Uiteraard.
En oja, ik ga weer s wat aparts doen. Ik heb hoogstwaarschijnlijk een baantje in een backpackers hostel in Oxford, Engeland deze zomer. Haha! Hoop dat het doorgaat! Tenzij ik me natuurlijk kwalificeer voor het EK onder 23. De eis is 16:35 en das misschien net ietsjes te hoog gegrepen. Maar je weet het maar nooit!
zaterdag 16 april 2011
Life ain't so bad
Even een kort berichtje want ik kom zoals gewoonlijk weer om in de drukte. Je zou mn kamer moeten zien. Mn was hangt al n week te drogen haha, mn kamer ligt bezaaid met kleding, mn "to do" lijstje is een kilometer lang en het stof ligt een centimeter hoog op mn kastjes. Oftewel: CHAOS!!!!!!!!!!!!! Oh en de recycling puilt ook uit.
Na een lange dag reizen ben ik eindelijk terug in Portland. Ik heb in Californie 4:34 gelopen op de 1500m. 2 seconden boven mn PR, en dat is prima aangezien ik weinig heb kunnen trainen de afgelopen weken door mn blessure. Het ging absoluut niet soepel, maar het is n goed teken dat ik met halfgare benen en razende hooikoorts nog 4:34 kan lopen;) Met mn blessure gaat het heel goed! Bijna volledig hersteld. Met weekelijkse massages moet ik het seizoen pijnvrij kunnen afmaken denk ik. Het duurde alleen een tijdje voor de spier weer n beetje gekalmeerd was. En daarna kon het echte probleem verholpen worden: littekenweefsel in mn voet opbreken. Erg pijnlijk, maar het helpt enorm.
Maar goed! De wedstrijd was dus prima. De 3 dagen in Californie waren heerlijk. Het was tussen de 25 en 31 graden en das errug prettig na 7 maanden regen in Portland. Nu is het tijd om weer in topvorm te raken! Vrijdag loop ik nog n 1500m, omdat ik graag wedstrijden loop om in vorm te komen. Die week daarop keren we weer terug naar Californie en dan ga ik me wagen aan de 16:40 voor de 5km! Wish me luck!
Oja: nog een paar foto's om jullie jaloers te maken.
Na een lange dag reizen ben ik eindelijk terug in Portland. Ik heb in Californie 4:34 gelopen op de 1500m. 2 seconden boven mn PR, en dat is prima aangezien ik weinig heb kunnen trainen de afgelopen weken door mn blessure. Het ging absoluut niet soepel, maar het is n goed teken dat ik met halfgare benen en razende hooikoorts nog 4:34 kan lopen;) Met mn blessure gaat het heel goed! Bijna volledig hersteld. Met weekelijkse massages moet ik het seizoen pijnvrij kunnen afmaken denk ik. Het duurde alleen een tijdje voor de spier weer n beetje gekalmeerd was. En daarna kon het echte probleem verholpen worden: littekenweefsel in mn voet opbreken. Erg pijnlijk, maar het helpt enorm.
Maar goed! De wedstrijd was dus prima. De 3 dagen in Californie waren heerlijk. Het was tussen de 25 en 31 graden en das errug prettig na 7 maanden regen in Portland. Nu is het tijd om weer in topvorm te raken! Vrijdag loop ik nog n 1500m, omdat ik graag wedstrijden loop om in vorm te komen. Die week daarop keren we weer terug naar Californie en dan ga ik me wagen aan de 16:40 voor de 5km! Wish me luck!
Oja: nog een paar foto's om jullie jaloers te maken.
 |
| Mt. SAC Relays!!! |
 |
| Overheerlijke smoothies na de wedstrijd |
dinsdag 12 april 2011
Mt. SAC en 27 graden, HERE I COME!!!!
Door mn blessure kon ik 8 dagen niet hardlopen. Heb me wel helemaal suf gefietst en gezwommen, maar dat is toch niet hetzelfde. Sinds donderdag kan ik zo'n 40 minuten per dag hardlopen. Daarna doet het te veel pijn. Maar gisteren heb ik weer n uitgebreide sportmassage gehad en hopelijk ga ik dat straks voelen tijdens de baantraining. Dat wordt pas mn eerste baantraining sinds Stanford, en dat is balen, maar het is niet anders. Mn coach heeft wel besloten dat ik alsnog naar Mt. Sac in Southern California ga. Ik loop de 1500m en er staat geen druk op. Gewoon zo hard als ik kan en daarnaast 3 dagen genieten van de heerlijke zon daar! Mn coach gunt me een leuk reisje en die PR's die komen vanzelf weer! Erg tof van m en ik heb er onwijs veel zin in.
Die week daarop loop ik denk ik nog n 1500m hier in Eugene, Oregon. En daarna staat de Cardinal Invitational in Stanford op het programma waar ik dus weer voor een 5000m ga. Hopelijk ben ik dan weer in topvorm! Ik ga er vanuit dat dat moet lukken.
Foto's van Marit met zonnebril en in zomerjurkje in het hete californie verschijnen spoedig op mn blog;)
zaterdag 2 april 2011
Blesssureleed
Ook ik moet er helaas aan geloven. Dinsdag kreeg ik tijdens het lopen pijn in mn rechter kuit. Dat ging na de training weer over, maar midden in de nacht werd ik wakker van de pijn. 's Ochtends toch nog gaan trainen. Mn duurloopje ging prima, maar zodra we aan de oefeningen (drills) begonnen, zakte ik letterlijk door mn been heen. Het deed niet alleen maar heel veel pijn, maar mn spier kapte dr gewoon mee. Eerst dachten we aan compartiment syndroom maar dat is het hoogstwaarschijnlijk niet, gelukkig. Maar er is wel iets mis in dat compartiment van mn been. Mn spieren staan extreem strak (de sportarts schrok dr van) en zijn enorm geirriteerd. Daarnaast drukken de spieren tegen mn zenuwen aan, wat dus die hevige pijn geeft. Het komt waarschijnlijk door overbelasting. Spieren zijn te snel gegroeid, waar geen ruimte voor is in mn kuit, en nu heeft die spier dr geen zin meer in.
Na 2 dagen mocht ik weer proberen hard te lopen. Heb uren in de training room behandeling gehad. Maar na 7 minuten lopen zakte ik weer door dat been heen en ben ik met heeeel veel pijn naar de training room terug gestrompeld..letterlijk.Nu aan de pijnstillers en mag zeker tot woensdag niet hardlopen. Dus dat wordt weer heerlijk fietsen. Dat kan ik dan weer wel. Mn spieren kunnen de klappen die je bij elke stap hardlopen krijgt gewoon even niet meer aan, maar fietsen zou geen last moeten geven. En ik HAAT fietsen. Van 6 jaar lang naar het Farelcollege fietsen heb ik zo'n hekel gekregen aan fietsen. Maarjaaaa! Mn lichaam heeft duidelijk even rust nodig. Hopelijk is het snel verholpen en kan ik mn conditie behouden (zal wel lukken) zodat ik over 2 weken gewoon naar Mt. Sac kan!
Na 2 dagen mocht ik weer proberen hard te lopen. Heb uren in de training room behandeling gehad. Maar na 7 minuten lopen zakte ik weer door dat been heen en ben ik met heeeel veel pijn naar de training room terug gestrompeld..letterlijk.Nu aan de pijnstillers en mag zeker tot woensdag niet hardlopen. Dus dat wordt weer heerlijk fietsen. Dat kan ik dan weer wel. Mn spieren kunnen de klappen die je bij elke stap hardlopen krijgt gewoon even niet meer aan, maar fietsen zou geen last moeten geven. En ik HAAT fietsen. Van 6 jaar lang naar het Farelcollege fietsen heb ik zo'n hekel gekregen aan fietsen. Maarjaaaa! Mn lichaam heeft duidelijk even rust nodig. Hopelijk is het snel verholpen en kan ik mn conditie behouden (zal wel lukken) zodat ik over 2 weken gewoon naar Mt. Sac kan!
donderdag 31 maart 2011
dinsdag 29 maart 2011
10km ipv 5km at Mt. Sac over 3 weken?
Mijn coach kwam gisteren met de vraag: zou je geen 10km willen doen over 3 weken?
Ik keek m aan alsof ie gek geworden was, maar na een tijdje praten ben ik er toch serieus over na gaan denken. Ik weet zeker dat ik n goed resultaat zou kunnen neerzetten, maar 25 rondjes op de baan....Oh My God.
Ik heb wel eens de 10km op de weg gelopen voor de lol, en ik loop ook de 10km tijdens de Ladiesrun in Rotterdam in juni, maar dat is toch heel anders dan een 10km op de baan. Ik weet zeker dat ik over 2 weken nog niet de knoop heb doorgehakt en vandaar een poll! Let me know what you think. De poll staat aan de rechterkant van de website. Niet dat ik mn beslissing van de uitslag laat afhangen, maar ik ben wel benieuwd. Tevens ben ik ook benieuwd naar hoeveel mensen mn website eigenlijk bezoeken...
Overigens heb ik nog een kans voor de 5km na Mt. Sac, namelijk tijdens de Cardinal Invitational 2 of 3 weken later ook weer in Stanford (had geen idee dat ik daar heen zou gaan tot mn coach me dat gisteren vertelde, SWEEEET, weer richting de zon!). De 5 loop ik dus sowieso nog een keer!
Ik keek m aan alsof ie gek geworden was, maar na een tijdje praten ben ik er toch serieus over na gaan denken. Ik weet zeker dat ik n goed resultaat zou kunnen neerzetten, maar 25 rondjes op de baan....Oh My God.
Ik heb wel eens de 10km op de weg gelopen voor de lol, en ik loop ook de 10km tijdens de Ladiesrun in Rotterdam in juni, maar dat is toch heel anders dan een 10km op de baan. Ik weet zeker dat ik over 2 weken nog niet de knoop heb doorgehakt en vandaar een poll! Let me know what you think. De poll staat aan de rechterkant van de website. Niet dat ik mn beslissing van de uitslag laat afhangen, maar ik ben wel benieuwd. Tevens ben ik ook benieuwd naar hoeveel mensen mn website eigenlijk bezoeken...
Overigens heb ik nog een kans voor de 5km na Mt. Sac, namelijk tijdens de Cardinal Invitational 2 of 3 weken later ook weer in Stanford (had geen idee dat ik daar heen zou gaan tot mn coach me dat gisteren vertelde, SWEEEET, weer richting de zon!). De 5 loop ik dus sowieso nog een keer!
zondag 27 maart 2011
Stanford Invitational, 25/03 PR van 15 sec --> 16:49.03!
Gisteren liep ik de 5000m in Palo Alto, California, op de baan van Stanford University. De Stanford Invitational is altijd een grote wedstrijd met vrij strenge limieten. Met mijn 17:04 was ik eigenlijk in de langzaamste serie (4 totaal) ingedeeld maar mn coach was het gelukt om de wedstrijdleiders te overtuigen dat ik, gezien mn snelle tijden indoor, in de snellere serie thuishoorde. Ik wist vantevoren dat ik niet voorin zou gaan lopen. De snelste tijd zou waarschijnlijk rond de 16:20 uitkomen en dat kan ik nog niet aan (watch my words: nog niet!). Ik wilde rondjes 80 lopen en daarmee loop je bijna helemaal achterin in zo'n snelle serie. Wel even wennen hoor, zoveel competitie! Lijkt cross country wel. Ik was voorzichtig van start gegaan. Ik was extreem zenuwachtig.. Ik ben altijd wel zenuwachtig, maar dit keer was het wel heel erg. Mn coach had totaal geen druk op me gezet. Ik had ook geen specifiek doel gesteld, behalve dus een enorm PR...En ik heb altijd een goede eerste wedstrijd nodig om weer zelfvertrouwen op te bouwen voor het outdoor seizoen. Ik hoopte dus zo erg dat het goed zou gaan, dat ik stijf stond van de stress! En dat voel je ook in je benen.
De eerste ronden gingen perfect in 80 seconden en het voelde erg makkelijk. Ik durfde niet harder te gaan uit angst om al veel te vroeg kapot te gaan. Achteraf had ik best 79 voor de eerste 1 a 2 kilometer kunnen lopen, aangezien jezelf inhouden misschien wel meer energie kost dan gewoon vrij uit te lopen. De 5000m is altijd verdeeld in 3 delen: de eerste makkelijke mijl, die altijd vanzelf gaat want je bent nog aan het settelen. De tweede mijl die mentaal erg zwaar is want het veld rekt uit, er wordt versneld, en je moet nog een heel eind. De laatste mijl is fysiek het zwaarst, maar mentaal makkelijker dan de tweede. Je ziet dat je nog maar 4 rondes hoeft, het doet heel erg pijn en je gaat bijna over je nek (ik althans), maar het einde is in zicht! Zo ging het deze keer dus ook weer. De tweede mijl was pittig. Ik voelde niet dat ik langzamer ging, maar de klok vertelde me dus echt dat ik in plaats van 80, 81 liep. En die secondes, die tellen langzaam op. Ik raakte daarnaast ook mn groepje kwijt dus liep ik n groot stuk alleen. En als je dan op het bord ziet staan dat je nog 7 rondes moet, a.k.a. bijna 10 minuten, dan vraag je je toch wel even af waar je mee bezig bent. Maar die gedachte is zo weer weg, want de Amerikanen zijn erg goed in aanmoedigen: ALLRIGHT NOW, YOU JUST GOTTA HAVE GUTS NOW, BE TOUGH! Ik probeerde nog in de laatste mijl die secondes weer in te halen, maar dat lukte me niet. Het waaide hard, het was vrij koud, en als je dan niet in een groep loopt is het simpelweg bikkelen naar de finish. Uiteindelijk was mn laatste ronde 79 en das n beetje triest voor de "bell-lap" haha, maar de eind tijd was toch nog mooi! 16:49, een PR van 15 seconden. Misschien niet de 16:40 waar ik stiekem op had gehoopt, maar het seizoen is nog lang en het kan nu alleen nog maar beter!
Volgende keer zal ik n stuk minder zenuwachtig zijn denk ik want ik heb mezelf weer bewezen dat ik het kan. Na de wat kortere afstanden tijdens het indoorseizoen is de 5km toch wel weer even spannend! Ook is 16:49 waarschijnlijk goed genoeg voor Regionals. Dat betekent dat ik niet 3 mei thuiskom maar pas begin juni. Regionals was vorig jaar in Texas, en nu in Eugene Oregon. Had toch wel graag weer in t vliegtuig gestapt, maar het is qua voorbereiding beter om maar 2 uur in de auto te hoeven zitten ipv 4 uur in het vliegtuig!
Ik heb volgens mij pas weer over 3 weken een wedstrijd. Weer in Californie maar dit keer op de baan van Mt. Sac, waar ik vorig jaar ook heb gelopen. Ik loop dan weer de 5km, en dan hopelijk in echte Californische omstandigheden. De wedstrijd is pas laat op de avond dus de omstandigheden zijn dan normaal gesproken perfect. Mijn doel is dus 16:40, dus weer rondjes 80 maar dan tot het eind. Ik heb nu even lekker de tijd om uit te rusten en hard te trainen! Heb vandaag alweer 90 minuten gelopen en ik voel me heerlijk. Ik herstel dus snel, gelukkig!
Verder maak ik bijna niets mee. Het is druk, heel druk op school. School en hardlopen eisen bijna al mn energie op. Gelukkig heb ik nog wel n soort van sociaal leven! Vanochtend toen ik terug kwam van mn lange duurloop stond er een champagne ontbijt klaar om mn PR te vieren! Zo lief van mn huisgenootje. Champagne op de lege maag na het hardlopen is niet echt n briljant idee, maar wat hebben we gelachen!
Tot over 3 weken met n verslag van Mt. Sac!
De eerste ronden gingen perfect in 80 seconden en het voelde erg makkelijk. Ik durfde niet harder te gaan uit angst om al veel te vroeg kapot te gaan. Achteraf had ik best 79 voor de eerste 1 a 2 kilometer kunnen lopen, aangezien jezelf inhouden misschien wel meer energie kost dan gewoon vrij uit te lopen. De 5000m is altijd verdeeld in 3 delen: de eerste makkelijke mijl, die altijd vanzelf gaat want je bent nog aan het settelen. De tweede mijl die mentaal erg zwaar is want het veld rekt uit, er wordt versneld, en je moet nog een heel eind. De laatste mijl is fysiek het zwaarst, maar mentaal makkelijker dan de tweede. Je ziet dat je nog maar 4 rondes hoeft, het doet heel erg pijn en je gaat bijna over je nek (ik althans), maar het einde is in zicht! Zo ging het deze keer dus ook weer. De tweede mijl was pittig. Ik voelde niet dat ik langzamer ging, maar de klok vertelde me dus echt dat ik in plaats van 80, 81 liep. En die secondes, die tellen langzaam op. Ik raakte daarnaast ook mn groepje kwijt dus liep ik n groot stuk alleen. En als je dan op het bord ziet staan dat je nog 7 rondes moet, a.k.a. bijna 10 minuten, dan vraag je je toch wel even af waar je mee bezig bent. Maar die gedachte is zo weer weg, want de Amerikanen zijn erg goed in aanmoedigen: ALLRIGHT NOW, YOU JUST GOTTA HAVE GUTS NOW, BE TOUGH! Ik probeerde nog in de laatste mijl die secondes weer in te halen, maar dat lukte me niet. Het waaide hard, het was vrij koud, en als je dan niet in een groep loopt is het simpelweg bikkelen naar de finish. Uiteindelijk was mn laatste ronde 79 en das n beetje triest voor de "bell-lap" haha, maar de eind tijd was toch nog mooi! 16:49, een PR van 15 seconden. Misschien niet de 16:40 waar ik stiekem op had gehoopt, maar het seizoen is nog lang en het kan nu alleen nog maar beter!
Volgende keer zal ik n stuk minder zenuwachtig zijn denk ik want ik heb mezelf weer bewezen dat ik het kan. Na de wat kortere afstanden tijdens het indoorseizoen is de 5km toch wel weer even spannend! Ook is 16:49 waarschijnlijk goed genoeg voor Regionals. Dat betekent dat ik niet 3 mei thuiskom maar pas begin juni. Regionals was vorig jaar in Texas, en nu in Eugene Oregon. Had toch wel graag weer in t vliegtuig gestapt, maar het is qua voorbereiding beter om maar 2 uur in de auto te hoeven zitten ipv 4 uur in het vliegtuig!
Ik heb volgens mij pas weer over 3 weken een wedstrijd. Weer in Californie maar dit keer op de baan van Mt. Sac, waar ik vorig jaar ook heb gelopen. Ik loop dan weer de 5km, en dan hopelijk in echte Californische omstandigheden. De wedstrijd is pas laat op de avond dus de omstandigheden zijn dan normaal gesproken perfect. Mijn doel is dus 16:40, dus weer rondjes 80 maar dan tot het eind. Ik heb nu even lekker de tijd om uit te rusten en hard te trainen! Heb vandaag alweer 90 minuten gelopen en ik voel me heerlijk. Ik herstel dus snel, gelukkig!
Verder maak ik bijna niets mee. Het is druk, heel druk op school. School en hardlopen eisen bijna al mn energie op. Gelukkig heb ik nog wel n soort van sociaal leven! Vanochtend toen ik terug kwam van mn lange duurloop stond er een champagne ontbijt klaar om mn PR te vieren! Zo lief van mn huisgenootje. Champagne op de lege maag na het hardlopen is niet echt n briljant idee, maar wat hebben we gelachen!
 |
| Mimosas (champagne+sinaasappelsap), fruit, en cinnamon rolls, yum! |
zaterdag 19 maart 2011
Terug uit Canada!
Vorige week vrijdag begonnen we aan de lange reis door Canada. We gingen eerst naar Seattle, toen de grens over naar Vancouver, en daarna door richting Banff, wat in de Rocky Mountains ligt. Donderdag vloog ik terug vanuit Calgary. Het was een hele leuke week! Het weer zat niet mee in Seattle en Vancouver, maar we hebben prachtige dagen gehad in de Rocky Mountains. Wat is Canada toch prachtig, tenminste, het relatief kleine deel wat ik heb gezien. Banff is het leukste dorp waar ik ooit ben geweest. Er hangt een ongelooflijke relaxte sfeer en wordt omringd door n heel indrukwekkend landschap. We hebben genoten van de sneeuw en de prachtige omgeving. Ik wilde helemaal niet weg! Misschien verhuis ik ooit wel naar Banff! Nieuwe carriere als barista in n coffee bar en in het weekend in de sneeuw spelen? Ik vind het goed haha.
Hardlopen was wel erg lastig die week. Seattle is ontzettend heuvelig, en Vancouver te chaotisch. Ergens anders lag weer te veel sneeuw en een tijdzone verder was het nog te donker in de ochtend om buiten te lopen als je de omgeving niet kent. De loopband is dan wel een uitkomst, ookal was die in 1 hotel kapot en in de andere bezet. Ik weet het, dit is niet heel aardig, maar ik raak erg gefrustreerd als iemand met 4km per uur n uur lang de loopband bezet houdt.....De laatste dag ging mn telefoon kapot en had ik de hotel wekker niet goed gezet dus werd ik te laat wakker om nog voor we naar Calgary gingen te trainen. Ik was een beetje bezorgd dat ik me niet goed zou voelen voor de zware baantraining die me in Portland stond te wachten. Ik had immers meer gefietst (niets erger dan home trainers) dan hardgelopen. Maar ik denk juist dat die week me de hoognodige rust heeft gegeven om te knallen de rest van het seizoen. Ik voel me volledig uitgerust en de training gisteren ging dan ook helemaal geweldig. Ik vloog over de baan, ging veel harder dan eigenlijk de bedoeling was en liep achter mekaar hele snelle tijden zonder dat ik erg veel moeite moest doen. De 5e 1000m ging in 3:11, en ik had me ingehouden want na de eerste ronde in 68sec heb ik even de rem erop gezet omdat dat niet bepaald de bedoeling was.
Dit is n enorme confidence boost voor mn 5000m aanstaande vrijdag in Palo Alto, Californie. Mn coach heeft als richttijd 16:45 opgegeven, waarmee ik hopelijk in de avond serie mag lopen. 16:45 zou een pr van 19 seconden betekenen. Een hele hap, maar ik ga ervoor. Ik geniet van het trainen met mn teamgenootjes Lyndy, Cori en Dana. We dagen elkaar uit en dat hebben we nodig. We verrassen ons zelf elke week weer!
Ik zal snel wat foto's van Canada op mn blog zetten en ik laat natuurlijk weten hoe de wedstrijd is gegaan! Ik ga nog even genieten van mn laatste vrije dag morgen, die ik ga besteden in het winkelcentrum haha. Shoppen voor de lente! De stapel huiswerk naast me (ik zit in de bibliotheek mn research papers uit te stellen) kan nog wel 1 dagje wachten....denk ik..
Hardlopen was wel erg lastig die week. Seattle is ontzettend heuvelig, en Vancouver te chaotisch. Ergens anders lag weer te veel sneeuw en een tijdzone verder was het nog te donker in de ochtend om buiten te lopen als je de omgeving niet kent. De loopband is dan wel een uitkomst, ookal was die in 1 hotel kapot en in de andere bezet. Ik weet het, dit is niet heel aardig, maar ik raak erg gefrustreerd als iemand met 4km per uur n uur lang de loopband bezet houdt.....De laatste dag ging mn telefoon kapot en had ik de hotel wekker niet goed gezet dus werd ik te laat wakker om nog voor we naar Calgary gingen te trainen. Ik was een beetje bezorgd dat ik me niet goed zou voelen voor de zware baantraining die me in Portland stond te wachten. Ik had immers meer gefietst (niets erger dan home trainers) dan hardgelopen. Maar ik denk juist dat die week me de hoognodige rust heeft gegeven om te knallen de rest van het seizoen. Ik voel me volledig uitgerust en de training gisteren ging dan ook helemaal geweldig. Ik vloog over de baan, ging veel harder dan eigenlijk de bedoeling was en liep achter mekaar hele snelle tijden zonder dat ik erg veel moeite moest doen. De 5e 1000m ging in 3:11, en ik had me ingehouden want na de eerste ronde in 68sec heb ik even de rem erop gezet omdat dat niet bepaald de bedoeling was.
Dit is n enorme confidence boost voor mn 5000m aanstaande vrijdag in Palo Alto, Californie. Mn coach heeft als richttijd 16:45 opgegeven, waarmee ik hopelijk in de avond serie mag lopen. 16:45 zou een pr van 19 seconden betekenen. Een hele hap, maar ik ga ervoor. Ik geniet van het trainen met mn teamgenootjes Lyndy, Cori en Dana. We dagen elkaar uit en dat hebben we nodig. We verrassen ons zelf elke week weer!
Ik zal snel wat foto's van Canada op mn blog zetten en ik laat natuurlijk weten hoe de wedstrijd is gegaan! Ik ga nog even genieten van mn laatste vrije dag morgen, die ik ga besteden in het winkelcentrum haha. Shoppen voor de lente! De stapel huiswerk naast me (ik zit in de bibliotheek mn research papers uit te stellen) kan nog wel 1 dagje wachten....denk ik..
zondag 6 maart 2011
UW Last Chance, PR in de mijl: 4:51!
Gisteren waren we voor de laatste keer dit seizoen in Seattle voor n indoorwedstrijd. Ik liep dit keer niet de 3000m, maar de mijl, oftewel 1609 meter. Mijn PR stond al een tijdje: 5:04 van twee jaar geleden. Vorig jaar had ik indoor overgeslagen en toen ik de mijl eerder dit seizoen liep was ik pas n paar dagen terug uit Nederland en nog niet in wedstrijdvorm. Ik wist dat ik onder de 5:00 kon lopen. De training afgelopen dinsdag was helemaal super gegaan en ik wist dat ik er klaar voor was.
Mn benen voelden weer niet echt goed voor de wedstrijd. Ik heb mn trainingen niet aangepast aan deze wedstrijd dus ik had al heel wat kilometers gemaakt in de dagen ervoor. Dat doen we expres aangezien outdoor belangrijker is dan indoor. Ik was eerst in de langzamere serie ingedeeld, maar mn coach had geregeld dat ik in de snelle mocht lopen. Ik was wel even geintimideerd door mn tegenstanders. Meisjes nog langer, nog dunner, en veel gespierder dan ik kwamen naast me staan. Onderling (ze lopen voor hetzelfde team) hadden ze afgesproken rond de 4:40 proberen te lopen. Eh ja, das hard. Ik wist dus dat ik achterin moest gaan lopen. Dat heb ik dan ook vrijwel de hele wedstrijd gedaan en dat bevalde prima! Niets zo makkelijk als de rest volgen! Uiteraard kon ik de kopgroep niet bijhouden, dat ging simpelweg te hard, maar met n goede laatste ronde van 70 sec kwam ik in 4:51 over de finish en daar ben ik ontzettend blij mee! Zo'n snelle tijd had ik niet verwacht. Ik dacht meer aan 4:55, waar ik ook al blij mee was geweest. Mezelf weer verrast dus!
De zon scheen zowaar in Seattle (serieus, dat gebeurt bijna nooit), dus ik ben na mn cooling down heerlijk aan het water gaan zitten. Ik had al n week lang geen zonnestraal gezien dus dat was wel even lekker. Daarna mn teamgenootjes aangemoedigd en toen begon de saaie reis terug naar Portland weer. Nouja, saai, de jongens zorgen altijd wel voor interessante gesprekken.
Nu zit ik in de bibliotheek op deze hele grijze, sombere zondag. Nog 1 weekje school en dan begint de voorjaarsvakantie! SPRING BREAK!!! Veel studenten gaan ergens illegaal zuipen, maar ik ga gezellig met mn vader naar Canada! Hij komt donderdag in Portland aan en vrijdag vertrekken we naar Seattle, om van daaruit door te gaan naar Vancouver en Calgary! Ik vlieg terug vanuit Calgary want aan het einde van spring break staat er gewoon weer n zware baantraining gepland, maar mn vader rijdt terug naar Portland via Montana en Idaho. Heeft ie dalijk nog meer staten gezien dan ik, ook niet eerlijk. Ik ga woensdag richting de stad om wandelschoenen te kopen en warme kleding, want het kan -20 worden in Calgary. Maar met n beetje geluk blijft het bij -5...Ach, het wordt hartstikke gaaf!
Over 3 weken ben ik weer in actie. In een iets warmere omgeving than Canada, namelijk Palo Alto CALIFORNIA!!! Waar het nu al bijna 20 graden is. Daar loop ik de 5000m. Ik stel mezelf geen doel, behalve dan een enorm PR;) Gewoon keihard lopen dus!
Tot de volgende keer, met hopelijk heel veel mooie foto's van Canada! Tenzij we vast komen te zitten in 3 meter sneeuw.
Mn benen voelden weer niet echt goed voor de wedstrijd. Ik heb mn trainingen niet aangepast aan deze wedstrijd dus ik had al heel wat kilometers gemaakt in de dagen ervoor. Dat doen we expres aangezien outdoor belangrijker is dan indoor. Ik was eerst in de langzamere serie ingedeeld, maar mn coach had geregeld dat ik in de snelle mocht lopen. Ik was wel even geintimideerd door mn tegenstanders. Meisjes nog langer, nog dunner, en veel gespierder dan ik kwamen naast me staan. Onderling (ze lopen voor hetzelfde team) hadden ze afgesproken rond de 4:40 proberen te lopen. Eh ja, das hard. Ik wist dus dat ik achterin moest gaan lopen. Dat heb ik dan ook vrijwel de hele wedstrijd gedaan en dat bevalde prima! Niets zo makkelijk als de rest volgen! Uiteraard kon ik de kopgroep niet bijhouden, dat ging simpelweg te hard, maar met n goede laatste ronde van 70 sec kwam ik in 4:51 over de finish en daar ben ik ontzettend blij mee! Zo'n snelle tijd had ik niet verwacht. Ik dacht meer aan 4:55, waar ik ook al blij mee was geweest. Mezelf weer verrast dus!
De zon scheen zowaar in Seattle (serieus, dat gebeurt bijna nooit), dus ik ben na mn cooling down heerlijk aan het water gaan zitten. Ik had al n week lang geen zonnestraal gezien dus dat was wel even lekker. Daarna mn teamgenootjes aangemoedigd en toen begon de saaie reis terug naar Portland weer. Nouja, saai, de jongens zorgen altijd wel voor interessante gesprekken.
Nu zit ik in de bibliotheek op deze hele grijze, sombere zondag. Nog 1 weekje school en dan begint de voorjaarsvakantie! SPRING BREAK!!! Veel studenten gaan ergens illegaal zuipen, maar ik ga gezellig met mn vader naar Canada! Hij komt donderdag in Portland aan en vrijdag vertrekken we naar Seattle, om van daaruit door te gaan naar Vancouver en Calgary! Ik vlieg terug vanuit Calgary want aan het einde van spring break staat er gewoon weer n zware baantraining gepland, maar mn vader rijdt terug naar Portland via Montana en Idaho. Heeft ie dalijk nog meer staten gezien dan ik, ook niet eerlijk. Ik ga woensdag richting de stad om wandelschoenen te kopen en warme kleding, want het kan -20 worden in Calgary. Maar met n beetje geluk blijft het bij -5...Ach, het wordt hartstikke gaaf!
Over 3 weken ben ik weer in actie. In een iets warmere omgeving than Canada, namelijk Palo Alto CALIFORNIA!!! Waar het nu al bijna 20 graden is. Daar loop ik de 5000m. Ik stel mezelf geen doel, behalve dan een enorm PR;) Gewoon keihard lopen dus!
Tot de volgende keer, met hopelijk heel veel mooie foto's van Canada! Tenzij we vast komen te zitten in 3 meter sneeuw.
zondag 27 februari 2011
Update!
Ik kan weer ademhalen! De grootste drukte qua huiswerk is voorlopig even voorbij en daar word ik heel vrolijk van. Echt, het is ongelooflijk hoe dankbaar je kan zijn voor een avondje bankhangen na 2 weken lang geen sociaal leven te hebben gehad. Nouja op dat feest na dus, wat opzich veel goed maakte.
Mn 3000m 2 weken geleden was dus helemaal super gegaan. Hoe ik het voor elkaar heb gekregen met zo weinig slaap weet ik niet, maar het is me gelukt. Mn warming up was in typisch Seattle weer: kei en keiharde regen en windvlagen die je een meter opzij zetten. Loop je n indoorwedstrijd, ben je nog doorweekt. De start ging in n prima tempo en ik zat comfortabel in de kopgroep. Maar al snel kwamen er hele vreemde tempowisselingen. Ik wist dat ik al op 9:40 schema liep en dat een stukje sprinten in de beginfase me de kop zou kunnen kosten. Ik hield daarom mijn eigen tempo aan en hoopte, en wist eigenlijk ook wel, dat het tempo weer omlaag zou gaan. Dat gebeurde dus ook en met 3 ronden te gaan kreeg ik n soort adrenaline kick. Ik voelde me heel sterk en wist dat ik het kon winnen. En dat heb ik dus gedaan! Met nog 70 meter te gaan zag ik de seconden wegtikken en wist dat er een tijd onder de 9:40 in zat. Toen de klok stil stond toen ik over de finish kwam was ik helemaal gelukkig! 9:39, PR van 6 seconden, en weer n grens verbroken! Uiteraard lag ik meteen weer languit op de baan. Gelukkig hielp Marrijtje, die in Californie studeert en ook in Seattle was, me weer overeind! Na 2 interviews, 1 voor Flotrack en 1 voor Losseveter met Marrijtje waarbij de camera halverwege uitviel, kon ik feest gaan vieren....in de orkaan buiten! Maar ik was zo blij dat ik zelfs van mn cooling down in de plensregen genoot!
De trainingen daarna zijn ook ontzettend goed gedaan. Steeds denk ik dat de training die Ian, mn coach, me geeft te zwaar is. Maar elke keer loop ik nog secondes harder. Hij vraagt dit seizoen veel van ons, maar iedereen is ontzettend gemotiveerd om de gestelde doelen te halen. De team sfeer is top en iedereen werkt keihard. En daar ga je zelf ook harder van lopen.
Gisteren was mn eerste mindere training. Maar wat wil je met -5 graden en windvlagen. Ik waggelde bevroren terug naar de bus na de training. Maar ik weet dat ik nog steeds alleen maar sterker aan het worden ben. Ik kijk dan ook ontzettend uit naar de mijl aaanstaande zaterdag. 1600m dus, weer indoor en weer in Seattle. De rit naar Seattle ken ik nu echt helemaal uit mn hoofd, maar toch blijft het leuk. Heerlijk uit eten met het team, slapen in een kingsize bed, en de volgende dag laten zien waar je zo hard voor getraind hebt. Life is pretty good.
Volgend weekend dus weer n verslagje. Ik ben n beetje voorzichtig met mn doel. 2 weken geleden was mn 1600m split 5:10. Ik moet dus zeker onder de 5:00 kunnen lopen, alleen hoeveel eronder, geen idee. Maar ik heb er supersuper veel zin in!
Mn 3000m 2 weken geleden was dus helemaal super gegaan. Hoe ik het voor elkaar heb gekregen met zo weinig slaap weet ik niet, maar het is me gelukt. Mn warming up was in typisch Seattle weer: kei en keiharde regen en windvlagen die je een meter opzij zetten. Loop je n indoorwedstrijd, ben je nog doorweekt. De start ging in n prima tempo en ik zat comfortabel in de kopgroep. Maar al snel kwamen er hele vreemde tempowisselingen. Ik wist dat ik al op 9:40 schema liep en dat een stukje sprinten in de beginfase me de kop zou kunnen kosten. Ik hield daarom mijn eigen tempo aan en hoopte, en wist eigenlijk ook wel, dat het tempo weer omlaag zou gaan. Dat gebeurde dus ook en met 3 ronden te gaan kreeg ik n soort adrenaline kick. Ik voelde me heel sterk en wist dat ik het kon winnen. En dat heb ik dus gedaan! Met nog 70 meter te gaan zag ik de seconden wegtikken en wist dat er een tijd onder de 9:40 in zat. Toen de klok stil stond toen ik over de finish kwam was ik helemaal gelukkig! 9:39, PR van 6 seconden, en weer n grens verbroken! Uiteraard lag ik meteen weer languit op de baan. Gelukkig hielp Marrijtje, die in Californie studeert en ook in Seattle was, me weer overeind! Na 2 interviews, 1 voor Flotrack en 1 voor Losseveter met Marrijtje waarbij de camera halverwege uitviel, kon ik feest gaan vieren....in de orkaan buiten! Maar ik was zo blij dat ik zelfs van mn cooling down in de plensregen genoot!
De trainingen daarna zijn ook ontzettend goed gedaan. Steeds denk ik dat de training die Ian, mn coach, me geeft te zwaar is. Maar elke keer loop ik nog secondes harder. Hij vraagt dit seizoen veel van ons, maar iedereen is ontzettend gemotiveerd om de gestelde doelen te halen. De team sfeer is top en iedereen werkt keihard. En daar ga je zelf ook harder van lopen.
Gisteren was mn eerste mindere training. Maar wat wil je met -5 graden en windvlagen. Ik waggelde bevroren terug naar de bus na de training. Maar ik weet dat ik nog steeds alleen maar sterker aan het worden ben. Ik kijk dan ook ontzettend uit naar de mijl aaanstaande zaterdag. 1600m dus, weer indoor en weer in Seattle. De rit naar Seattle ken ik nu echt helemaal uit mn hoofd, maar toch blijft het leuk. Heerlijk uit eten met het team, slapen in een kingsize bed, en de volgende dag laten zien waar je zo hard voor getraind hebt. Life is pretty good.
Volgend weekend dus weer n verslagje. Ik ben n beetje voorzichtig met mn doel. 2 weken geleden was mn 1600m split 5:10. Ik moet dus zeker onder de 5:00 kunnen lopen, alleen hoeveel eronder, geen idee. Maar ik heb er supersuper veel zin in!
dinsdag 22 februari 2011
zondag 20 februari 2011
zaterdag 12 februari 2011
9:39!!!!!!!!
Watch more video of Flotrack Husky Classic 2011 on flotrack.org
Watch more video of Flotrack Husky Classic 2011 on flotrack.org
Flotrack interview, 1 minuut na de finish haha.
vrijdag 11 februari 2011
sleep, run, eat, repeat
Even een kort berichtje! Ik stap straks weer op de bus richting Seattle, waar ik morgen de 3km loop. Heb er zin in en ik hoop op weer een nieuw PR natuurlijk. Ik voel me goed, ookal krijg ik ongeveer net zoveel slaap als nodig is om niet om te vallen. Ik heb het extreem druk op het moment met school en lopen, en vandaar dit berichtje. Als ik emails niet beantwoord, dan komt dat niet doordat ik geen zin heb om ze te beantwoorden. Ik heb het simpelweg te druk! Maar hopelijk kan ik volgende week nog even wat tijd vinden om een verslagje te doen over de wedstrijd!
vrijdag 4 februari 2011
zondag 30 januari 2011
UW Invitational 29/01, PR!!!
Gisteren liep ik mijn tweede wedstrijd van het indoor seizoen. Nadat ik 2 weken geleden de mijl had gelopen op dezelfde baan in Seattle (5:08, prima begin!), liep ik gisteren de 3000m, mijn favoriete afstand! Ik had pas 2 baantrainingen achter de rug en ik wist niet zo goed in wat voor vorm ik was. Ik hoopte rond de 9:50 te lopen. Dat zou 1 seconde boven mn PR zijn, dus een mooi begin voor het nieuwe seizoen. Ik liep in de een na snelste serie en was daarin als 11e geplaatst. Ik voelde me al heel goed tijdens de warming up en vanaf dat het startschot ging voelde ik me super. Niemand wilde de leiding nemen, ik ook niet, dus het was bijna een ronde lang dringen. Ik besloot achterin de kopgroep te gaan lopen. De eerste 400m ging in 78, wat een goede opening is, maar mn coach riep dat ik geduld moest hebben en moest afwachten. Ik heb de kopgroep toen wat laten gaan en kwam uiteindelijk in n groep achtervolgers terecht. Het tempo lag nog steeds hoog, op 9:40 schema, dus ik wist dat ik daar goed aan deed. Met nog 3 ronden te gaan wist ik dat ik het gat met de kopgroep moest gaan sluiten want het was inmiddels redelijk groot geworden. Eerst moest ik nog wat achtervolgers inhalen en die pikte ik 1 voor 1 rustig op. Het versnellen ging vanzelf, ik was enorm gefocust en relaxt. Met nog 1 ronde te gaan (300m) sloot ik me aan bij de kopgroep van 5 en toen was het uiteraard alle remmen los. In de laatste 100m liep ik naar een 3e plek, met een mooie versnelling, waar ik normaal gesproken niet zoveel energie meer voor heb. Ik kwam over de finish in 9:45:01, een PR!!! Weliswaar maar 4 seconden, maar aangezien ik deze tijd in principe op basisconditie heb gelopen ben ik er ongelooflijk trots op. Tactisch was de wedstrijd perfect. Het geduld heeft echt zn vruchten afgeworpen. Ik ben ontzettend optimistisch voor de rest van het seizoen. Als ik zonder enige vorm van snelheidstraining al zo hard loop, dan staan er nog heel wat PR's te wachten! Over 2 weken loop ik waarschijnlijk nog een 3km. Of misschien de mijl en dan pas over 4 weken weer de 3km, maar dat mag ik zelf bepalen. Ik geniet al de hele dag na van mn wedstrijd. Het ging zo gemakkelijk! Ik kan niet wachten tot de volgende wedstrijd, heerlijk:)
Overigens heb ik het weer super naar mn zin in Portland. Mn vakken bevallen goed, ookal heb ik het wel erg druk. Ben zoals altijd constant bezig! De tijd vliegt daardoor enorm snel voorbij. Ik heb me nog nooit zo thuis gevoeld hier als nu. Ik heb me sinds ik naar Amerika kwam ook nog nooit zo gezond en goed gevoeld. Ik kijk ontzettend uit naar de rest van het seizoen, en vooral de wedstrijden in Californie die voor maart en april gepland staan.
Over 2 weken dus weer een wedstrijd. Dit is de link naar het filmpje van gisteren. Ik begon pas zo laat aan mn versnellingen dat ik niet eens genoemd wordt (Ze noemen wel n "merit", maar dat is de achternaam van een van de andere meisjes). Ik in het wit dus, ookal ben ik volgens mij ook prima te herkennen aan mn loopstijl;)
http://www.flotrack.org/coverage/238288-2011-University-of-Washington-Invitational/video/441328-W-3k-H03
Representing sportsmanship! Alle atleten droegen deze shirts tijdens de basketbalwedstrijd die op tv werd uitgezonden:)
Overigens heb ik het weer super naar mn zin in Portland. Mn vakken bevallen goed, ookal heb ik het wel erg druk. Ben zoals altijd constant bezig! De tijd vliegt daardoor enorm snel voorbij. Ik heb me nog nooit zo thuis gevoeld hier als nu. Ik heb me sinds ik naar Amerika kwam ook nog nooit zo gezond en goed gevoeld. Ik kijk ontzettend uit naar de rest van het seizoen, en vooral de wedstrijden in Californie die voor maart en april gepland staan.
Over 2 weken dus weer een wedstrijd. Dit is de link naar het filmpje van gisteren. Ik begon pas zo laat aan mn versnellingen dat ik niet eens genoemd wordt (Ze noemen wel n "merit", maar dat is de achternaam van een van de andere meisjes). Ik in het wit dus, ookal ben ik volgens mij ook prima te herkennen aan mn loopstijl;)
http://www.flotrack.org/coverage/238288-2011-University-of-Washington-Invitational/video/441328-W-3k-H03
Representing sportsmanship! Alle atleten droegen deze shirts tijdens de basketbalwedstrijd die op tv werd uitgezonden:)
dinsdag 11 januari 2011
Spring sprang sprung, spring semester has begun!
Na 3 weken thuis te zijn geweest ben ik gisteren weer aangekomen in Portland. Het trainen tijdens de vakantie was pittig door de sneeuw en kou en ik was ook nog eens 5 dagen ziek, maar de laaste week heb ik toch mn doel van 90km gehaald en ik voel me nu weer een stuk beter!
Mn vlucht was ook prima, dit keer weer lekker rechtstreeks. Tot 1 minuut voor de gate dichtging was de stoel naast mij nog leeg. Ik zat al languit met mn hoofd tegen het raampje in te doezelen. Ook de 2 ras-Amsterdammers achter mij waren al naar een andere rij verplaats waar ze languit konden liggen. Maar we hadden allebei pech. Een paniekerige Chinees kwam door het gangpad rennen en kwam naast mij zitten en de Amsterdamse gepensioneerden gingen letterlijk scheldend terug naar hun eigen rij want "hoofdoekies en n baard met kindere" moesten daar zitten. Na n uur of 6 vliegen had de jongen naast mij nog altijd niets gedronken of gegeten, of uberhaupt bewogen. Ik wilde bijna zn pols gaan checken, maar in principe een prima reisgenoot als je t mij vraagt haha. De maaltijd was weer genieten: kip in een gele substantie. Boter? Kaas? Al sla je me dood.
Aangekomen op het vliegveld duurde het eeuwig voor ik eindelijk door immigration was. Ik werd getoetst op alle info op mn paspoort en visum. En toen ik op de vraag "do you have more than $10,000 in cash with you?" antwoordde "I wish", kreeg ik alleen n heeeeele strenge blik terug. Er valt weinig te lachen met die TSA mensen. Gelukkig haalde mn coach me op zodat ik geen taxi terug hoefde te nemen. Twee uur later ging ik alweer trainen. Echt een slecht plan. Ik hoefde niet van mn coach, maar ik dacht dat het wel zou gaan. Ik was zo kapot daarna dat ik om 5 uur 's middags mn bed ben ingedoken. 13,5 uur later werd ik pas weer wakker. Vandaag wil ik tot 9 uur wakker blijven om weer in een normaal ritme te komen. Het is nu half 7 en ik weet niet of ik t ga redden. Vandaag hadden we alweer onze eerste workout op de baan (6x1200 met 1 minuut rust). Die ging bizar goed gezien de jetlag, maar daar krijg ik nu de rekening van. Ik ga nu dus even keiharde techno opzetten en mezelf bezig houden. Mn kamer schoonmaken ofzo, zou opzich geen kwaad kunnen. En oja, zaterdag loop ik misschien een kleine indoorwedstrijd. Eigenlijk zou ik niet lopen, maar we hebben 3 geblesseerden en we hebben een minimum aantal lopers nodig om mee te kunnen doen. Als ik meedoe, loop ik 1600m in n estafette, niet al te boeiend dus! Zie het meer als n training en ach, n dagje Seattle is altijd wel leuk!
Mn volgende blog is waarschijnlijk meer hardlopen gerelateerd dan deze, maar ik moest toch weer ns iets van me laten horen! Maandag begint school weer dus raak ik hoogstwaarschijnlijk weer bedolven onder een enorme berg huiswerk en stress. Ik vertrouw erop dat Starbucks me er doorheen zal slepen. "In Starbucks we trust".Wish me luck!
Ik en mn vader zijn echt diehards
Mn vlucht was ook prima, dit keer weer lekker rechtstreeks. Tot 1 minuut voor de gate dichtging was de stoel naast mij nog leeg. Ik zat al languit met mn hoofd tegen het raampje in te doezelen. Ook de 2 ras-Amsterdammers achter mij waren al naar een andere rij verplaats waar ze languit konden liggen. Maar we hadden allebei pech. Een paniekerige Chinees kwam door het gangpad rennen en kwam naast mij zitten en de Amsterdamse gepensioneerden gingen letterlijk scheldend terug naar hun eigen rij want "hoofdoekies en n baard met kindere" moesten daar zitten. Na n uur of 6 vliegen had de jongen naast mij nog altijd niets gedronken of gegeten, of uberhaupt bewogen. Ik wilde bijna zn pols gaan checken, maar in principe een prima reisgenoot als je t mij vraagt haha. De maaltijd was weer genieten: kip in een gele substantie. Boter? Kaas? Al sla je me dood.
Aangekomen op het vliegveld duurde het eeuwig voor ik eindelijk door immigration was. Ik werd getoetst op alle info op mn paspoort en visum. En toen ik op de vraag "do you have more than $10,000 in cash with you?" antwoordde "I wish", kreeg ik alleen n heeeeele strenge blik terug. Er valt weinig te lachen met die TSA mensen. Gelukkig haalde mn coach me op zodat ik geen taxi terug hoefde te nemen. Twee uur later ging ik alweer trainen. Echt een slecht plan. Ik hoefde niet van mn coach, maar ik dacht dat het wel zou gaan. Ik was zo kapot daarna dat ik om 5 uur 's middags mn bed ben ingedoken. 13,5 uur later werd ik pas weer wakker. Vandaag wil ik tot 9 uur wakker blijven om weer in een normaal ritme te komen. Het is nu half 7 en ik weet niet of ik t ga redden. Vandaag hadden we alweer onze eerste workout op de baan (6x1200 met 1 minuut rust). Die ging bizar goed gezien de jetlag, maar daar krijg ik nu de rekening van. Ik ga nu dus even keiharde techno opzetten en mezelf bezig houden. Mn kamer schoonmaken ofzo, zou opzich geen kwaad kunnen. En oja, zaterdag loop ik misschien een kleine indoorwedstrijd. Eigenlijk zou ik niet lopen, maar we hebben 3 geblesseerden en we hebben een minimum aantal lopers nodig om mee te kunnen doen. Als ik meedoe, loop ik 1600m in n estafette, niet al te boeiend dus! Zie het meer als n training en ach, n dagje Seattle is altijd wel leuk!
Mn volgende blog is waarschijnlijk meer hardlopen gerelateerd dan deze, maar ik moest toch weer ns iets van me laten horen! Maandag begint school weer dus raak ik hoogstwaarschijnlijk weer bedolven onder een enorme berg huiswerk en stress. Ik vertrouw erop dat Starbucks me er doorheen zal slepen. "In Starbucks we trust".Wish me luck!
Ik en mn vader zijn echt diehards
Abonneren op:
Posts (Atom)
