Vrijdag, Hayward Field Eugene, Oregon Relays: weer een 5km!
Normaal doe ik er niet zo veel achter elkaar. En dat heeft het voordeel dat ik steeds genoeg tijd heb om te vergeten hoe zwaar een 5km ook alweer is. Maar nee, de pijn van de verzuring zit nog stevig in mn geheugen. Ondanks dat ga ik er gewoon weer tegenaan. Regionals gaat niet meer gebeuren, heb mn ticket al omgeboekt en ik sta 10 mei weer op Schiphol. Maar wat is er mooier dan het jaar afsluiten met een tijd onder de 17:00? Ik ga het gewoon proberen. Ik voel me prima, mn examens zitten er morgen op, dus ik sta vrijdag uitgerust aan de start. Hopelijk in de snelle serie in de avond, maar dat hoor ik denk ik woensdag pas.
(gelukt, snelle serie :) )
maandag 26 april 2010
vrijdag 23 april 2010
Marit in actie
Ik moet zeggen dat ik er charmanter heb uitgezien in foto's, maar als je na 4km er nog mooi uitziet, loop je niet hard genoeg.
zaterdag 17 april 2010
5000m Mt. Sac Relays, weer n PR!
Zo zit je in het zonnige Californie, en zo ren je weer in de regen van Portland! Het waren 4 superleuke dagen! Kingsize bed, palmbomen, bubbelbad, zwembad. Af en toe moest ik echt hardop tegen mezelf zeggen dat het geen vakantie was en dat ik daar zat voor n wedstrijd, niet om bruin te worden!
We kwamen woensdag aan en ik liep pas vrijdag. Donderdag nog een poging ondernomen om naar downtown LA te gaan, maar met de lange files (ondanks de 6 baans wegen) had het een eeuwigheid geduurd. Helaas! Fall break 2010 misschien?
Na heeeel lang wachten, liep ik om 22:25 eindelijk de 5km. Mn benen voelden goed, maar niet geweldig. Kan natuurlijk ook niet altijd. Na n beetje struikelen in het begin (40 meisjes in de serie), zat ik lekker in de grote groep in de binnenbaan. De eerste mijl (1600m, 4 rondjes) ging snel, maar het was nog goed te doen. De 2e mijl zakte ik in. Mn benen voelden opeens zwaar en het bord dat aangaf dat ik nog 8 rondes moest hielp ook niet echt haha. Na even hordenlopen over een meisje dat gewoon spontaan op dr gezicht ging, zonder struikelpartij of wat dan ook, het tempo toch weer opgepakt. De laatste mijl, en vooral mn laatste ronde, behoorlijk versneld en ik kwam met een eindsprint de finish over in 17:08. 2 weken geleden liep ik nog 17:20, dus weer een PR van 12 seconden. Al 25 seconden eraf dit seizoen. Ik ben tevreden. Ik had het niet beter kunnen doen. Het was alleen jammer dat mn benen niet super voelden, dan was ik de 2e mijl misschien iets minder ingezakt.
Over 2 en 3 weken loop ik weer in Eugene. Sowieso de 1500m een keer. Of ik nog een 5km loop ga ik nog met mn coach overleggen. De omstandigheden in Californie waren ideaal (perfecte temperatuur, geen wind, en zat meisjes om mee te lopen), en het heeft alleen zin als ik denk echt harder te kunnen lopen.
Omdat 17:08 waarschijnlijk niet genoeg is voor Regionals en het nog maar de vraag is of ik weer n kans krijg harder te lopen, ben ik misschien alweer rond 8 mei thuis! Bizar idee...Maar de kansen zijn nog niet verkeken:)
to be continued!
De avond valt in het stadion
Stadion was omringd door heuvels, supermooie omgeving
2010 Puma Mt. SAC Relays!:)
We kwamen woensdag aan en ik liep pas vrijdag. Donderdag nog een poging ondernomen om naar downtown LA te gaan, maar met de lange files (ondanks de 6 baans wegen) had het een eeuwigheid geduurd. Helaas! Fall break 2010 misschien?
Na heeeel lang wachten, liep ik om 22:25 eindelijk de 5km. Mn benen voelden goed, maar niet geweldig. Kan natuurlijk ook niet altijd. Na n beetje struikelen in het begin (40 meisjes in de serie), zat ik lekker in de grote groep in de binnenbaan. De eerste mijl (1600m, 4 rondjes) ging snel, maar het was nog goed te doen. De 2e mijl zakte ik in. Mn benen voelden opeens zwaar en het bord dat aangaf dat ik nog 8 rondes moest hielp ook niet echt haha. Na even hordenlopen over een meisje dat gewoon spontaan op dr gezicht ging, zonder struikelpartij of wat dan ook, het tempo toch weer opgepakt. De laatste mijl, en vooral mn laatste ronde, behoorlijk versneld en ik kwam met een eindsprint de finish over in 17:08. 2 weken geleden liep ik nog 17:20, dus weer een PR van 12 seconden. Al 25 seconden eraf dit seizoen. Ik ben tevreden. Ik had het niet beter kunnen doen. Het was alleen jammer dat mn benen niet super voelden, dan was ik de 2e mijl misschien iets minder ingezakt.
Over 2 en 3 weken loop ik weer in Eugene. Sowieso de 1500m een keer. Of ik nog een 5km loop ga ik nog met mn coach overleggen. De omstandigheden in Californie waren ideaal (perfecte temperatuur, geen wind, en zat meisjes om mee te lopen), en het heeft alleen zin als ik denk echt harder te kunnen lopen.
Omdat 17:08 waarschijnlijk niet genoeg is voor Regionals en het nog maar de vraag is of ik weer n kans krijg harder te lopen, ben ik misschien alweer rond 8 mei thuis! Bizar idee...Maar de kansen zijn nog niet verkeken:)
to be continued!
De avond valt in het stadion
Stadion was omringd door heuvels, supermooie omgeving
2010 Puma Mt. SAC Relays!:)
maandag 12 april 2010
Bye bye Portland, hellooooooooooo Los Angeles
Blijkbaar ligt Walnut zo'n beetje naast LA, waar we ook landen / deels zullen verblijven.
Off to Sin City in two days! Woohoooooooo
Off to Sin City in two days! Woohoooooooo
zaterdag 3 april 2010
5000m Charles Bowles Invitational, Salem OR
Lonely, cold, wet, and painful.
Zo kun je de wedstrijd van gisteravond wel samenvatten. En dat op Goede Vrijdag! Na 2 weken prachtig weer in Oregon, is de regen weer teruggekeerd. En hoe. Toen we aankwamen in Salem (Willamette University), was het 11 graden, regende het keihard, met een keiharde wind. Maar! Toen brak de zon door, kwam er een regenboog tevoorschijn, en ging de wind liggen. De warming up was in het zonnetje en iedereen was weer vrolijk! Om 20:20 zou het startschot klinken, en om 20:15 brak de hel weer los. Nog hardere regen dan daarvoor, keiharde wind, en de temperatuur was inmiddels gezakt naar 7 graden. En dan krijg je het sein: "Time to go Ladies!". Jas, trui, shirt, lange broek uit. Sta je dan te verkleumen in je ultra korte tight en topje.
Ik voelde al ruim voor de start dat mn lunch niet helemaal goed gevallen was, zwak uitgedrukt, ik zal de details achterwegen laten. Wat het was, geen idee, maar dat deed pijn! Na 2,5 ronde met mn teamgenootje Lyndy, moest ik het laten gaan. Helaas was er niemand in de buurt. De grote groep zat ruim 100m achter me. 10 hele eenzame ronden in dat vreselijke weer volgden. De baan stond in de bochten blank, dus dat was ook heerlijk. Het jammere is dat mn benen super voelden! Heel soepel, ookal waren ze na enkele ronden wel een beetje bevroren. Alleen mn maag en het weer werkten totaal niet mee. Ik moet wel zeggen dat ondanks alles, de wedstrijd voorbij vloog. De afstand zelf bevalt me heel goed. Uiteindelijk kwam ik de finish over in 17:20, wat alsnog en PR van 13 seconden is. Ik baalde als een stekker. Ik denk dat 17:00 er absoluut in zit, alleen was het daar niet de wedstrijd voor gisteravond. Mn coach was heel tevreden, zeker gezien de omstandigheden, en sprak me moed in. Want jaja: over 2 weken kan ik het weer proberen in....
CALIFORNIE!!
Mt. SAC om precies te zijn, wat in het zuiden van Californie (Walnut) ligt. Oftewel: zon en warm!
Na die wedstrijd weet ik ook of ik nog n maandje in Portland blijf om me voor te bereiden op Regionals, in Texas. Die kans is niet heel groot, maar het is niet onmogelijk. Als dat niet het geval is, kom ik over ongeveer een maand weer richting Nederland. Om vervolgens na 6 weken alweer te vertrekken richting Noorwegen en Zweden voor zo'n 6 weken waar ik op boerderijen ga werken! En heerlijk ga trainen in de bergen en bossen. Reizen is het leukste wat er is.
Tot over 2 weken!
Zo kun je de wedstrijd van gisteravond wel samenvatten. En dat op Goede Vrijdag! Na 2 weken prachtig weer in Oregon, is de regen weer teruggekeerd. En hoe. Toen we aankwamen in Salem (Willamette University), was het 11 graden, regende het keihard, met een keiharde wind. Maar! Toen brak de zon door, kwam er een regenboog tevoorschijn, en ging de wind liggen. De warming up was in het zonnetje en iedereen was weer vrolijk! Om 20:20 zou het startschot klinken, en om 20:15 brak de hel weer los. Nog hardere regen dan daarvoor, keiharde wind, en de temperatuur was inmiddels gezakt naar 7 graden. En dan krijg je het sein: "Time to go Ladies!". Jas, trui, shirt, lange broek uit. Sta je dan te verkleumen in je ultra korte tight en topje.
Ik voelde al ruim voor de start dat mn lunch niet helemaal goed gevallen was, zwak uitgedrukt, ik zal de details achterwegen laten. Wat het was, geen idee, maar dat deed pijn! Na 2,5 ronde met mn teamgenootje Lyndy, moest ik het laten gaan. Helaas was er niemand in de buurt. De grote groep zat ruim 100m achter me. 10 hele eenzame ronden in dat vreselijke weer volgden. De baan stond in de bochten blank, dus dat was ook heerlijk. Het jammere is dat mn benen super voelden! Heel soepel, ookal waren ze na enkele ronden wel een beetje bevroren. Alleen mn maag en het weer werkten totaal niet mee. Ik moet wel zeggen dat ondanks alles, de wedstrijd voorbij vloog. De afstand zelf bevalt me heel goed. Uiteindelijk kwam ik de finish over in 17:20, wat alsnog en PR van 13 seconden is. Ik baalde als een stekker. Ik denk dat 17:00 er absoluut in zit, alleen was het daar niet de wedstrijd voor gisteravond. Mn coach was heel tevreden, zeker gezien de omstandigheden, en sprak me moed in. Want jaja: over 2 weken kan ik het weer proberen in....
CALIFORNIE!!
Mt. SAC om precies te zijn, wat in het zuiden van Californie (Walnut) ligt. Oftewel: zon en warm!
Na die wedstrijd weet ik ook of ik nog n maandje in Portland blijf om me voor te bereiden op Regionals, in Texas. Die kans is niet heel groot, maar het is niet onmogelijk. Als dat niet het geval is, kom ik over ongeveer een maand weer richting Nederland. Om vervolgens na 6 weken alweer te vertrekken richting Noorwegen en Zweden voor zo'n 6 weken waar ik op boerderijen ga werken! En heerlijk ga trainen in de bergen en bossen. Reizen is het leukste wat er is.
Tot over 2 weken!
Abonneren op:
Posts (Atom)
