Stanford Invitational, 25/03 PR van 15 sec --> 16:49.03!

Gisteren liep ik de 5000m in Palo Alto, California, op de baan van Stanford University. De Stanford Invitational is altijd een grote wedstrijd met vrij strenge limieten. Met mijn 17:04 was ik eigenlijk in de langzaamste serie (4 totaal) ingedeeld maar mn coach was het gelukt om de wedstrijdleiders te overtuigen dat ik, gezien mn snelle tijden indoor, in de snellere serie thuishoorde. Ik wist vantevoren dat ik niet voorin zou gaan lopen. De snelste tijd zou waarschijnlijk rond de 16:20 uitkomen en dat kan ik nog niet aan (watch my words: nog niet!). Ik wilde rondjes 80 lopen en daarmee loop je bijna helemaal achterin in zo'n snelle serie. Wel even wennen hoor, zoveel competitie! Lijkt cross country wel. Ik was voorzichtig van start gegaan. Ik was extreem zenuwachtig.. Ik ben altijd wel zenuwachtig, maar dit keer was het wel heel erg. Mn coach had totaal geen druk op me gezet. Ik had ook geen specifiek doel gesteld, behalve dus een enorm PR...En ik heb altijd een goede eerste wedstrijd nodig om weer zelfvertrouwen op te bouwen voor het outdoor seizoen. Ik hoopte dus zo erg dat het goed zou gaan, dat ik stijf stond van de stress! En dat voel je ook in je benen.

De eerste ronden gingen perfect in 80 seconden en het voelde erg makkelijk. Ik durfde niet harder te gaan uit angst om al veel te vroeg kapot te gaan. Achteraf had ik best 79 voor de eerste 1 a 2 kilometer kunnen lopen, aangezien jezelf inhouden misschien wel meer energie kost dan gewoon vrij uit te lopen. De 5000m is altijd verdeeld in 3 delen: de eerste makkelijke mijl, die altijd vanzelf gaat want je bent nog aan het settelen. De tweede mijl die mentaal erg zwaar is want het veld rekt uit, er wordt versneld, en je moet nog een heel eind. De laatste mijl is fysiek het zwaarst, maar mentaal makkelijker dan de tweede. Je ziet dat je nog maar 4 rondes hoeft, het doet heel erg pijn en je gaat bijna over je nek (ik althans), maar het einde is in zicht! Zo ging het deze keer dus ook weer. De tweede mijl was pittig. Ik voelde niet dat ik langzamer ging, maar de klok vertelde me dus echt dat ik in plaats van 80, 81 liep. En die secondes, die tellen langzaam op. Ik raakte daarnaast ook mn groepje kwijt dus liep ik n groot stuk alleen. En als je dan op het bord ziet staan dat je nog 7 rondes moet, a.k.a. bijna 10 minuten, dan vraag je je toch wel even af waar je mee bezig bent. Maar die gedachte is zo weer weg, want de Amerikanen zijn erg goed in aanmoedigen: ALLRIGHT NOW, YOU JUST GOTTA HAVE GUTS NOW, BE TOUGH! Ik probeerde nog in de laatste mijl die secondes weer in te halen, maar dat lukte me niet. Het waaide hard, het was vrij koud, en als je dan niet in een groep loopt is het simpelweg bikkelen naar de finish. Uiteindelijk was mn laatste ronde 79 en das n beetje triest voor de "bell-lap" haha, maar de eind tijd was toch nog mooi! 16:49, een PR van 15 seconden. Misschien niet de 16:40 waar ik stiekem op had gehoopt, maar het seizoen is nog lang en het kan nu alleen nog maar beter!

Volgende keer zal ik n stuk minder zenuwachtig zijn denk ik want ik heb mezelf weer bewezen dat ik het kan. Na de wat kortere afstanden tijdens het indoorseizoen is de 5km toch wel weer even spannend! Ook is 16:49 waarschijnlijk goed genoeg voor Regionals. Dat betekent dat ik niet 3 mei thuiskom maar pas begin juni. Regionals was vorig jaar in Texas, en nu in Eugene Oregon. Had toch wel graag weer in t vliegtuig gestapt, maar het is qua voorbereiding beter om maar 2 uur in de auto te hoeven zitten ipv 4 uur in het vliegtuig!

Ik heb volgens mij pas weer over 3 weken een wedstrijd. Weer in Californie maar dit keer op de baan van Mt. Sac, waar ik vorig jaar ook heb gelopen. Ik loop dan weer de 5km, en dan hopelijk in echte Californische omstandigheden. De wedstrijd is pas laat op de avond dus de omstandigheden zijn dan normaal gesproken perfect. Mijn doel is dus 16:40, dus weer rondjes 80 maar dan tot het eind. Ik heb nu even lekker de tijd om uit te rusten en hard te trainen! Heb vandaag alweer 90 minuten gelopen en ik voel me heerlijk. Ik herstel dus snel, gelukkig!

Verder maak ik bijna niets mee. Het is druk, heel druk op school. School en hardlopen eisen bijna al mn energie op. Gelukkig heb ik nog wel n soort van sociaal leven! Vanochtend toen ik terug kwam van mn lange duurloop stond er een champagne ontbijt klaar om mn PR te vieren! Zo lief van mn huisgenootje. Champagne op de lege maag na het hardlopen is niet echt n briljant idee, maar wat hebben we gelachen!

Mimosas (champagne+sinaasappelsap), fruit, en cinnamon rolls, yum!

Tot over 3 weken met n verslag van Mt. Sac!