Update!

Ik kan weer ademhalen! De grootste drukte qua huiswerk is voorlopig even voorbij en daar word ik heel vrolijk van. Echt, het is ongelooflijk hoe dankbaar je kan zijn voor een avondje bankhangen na 2 weken lang geen sociaal leven te hebben gehad. Nouja op dat feest na dus, wat opzich veel goed maakte.

Mn 3000m 2 weken geleden was dus helemaal super gegaan. Hoe ik het voor elkaar heb gekregen met zo weinig slaap weet ik niet, maar het is me gelukt. Mn warming up was in typisch Seattle weer: kei en keiharde regen en windvlagen die je een meter opzij zetten. Loop je n indoorwedstrijd, ben je nog doorweekt. De start ging in n prima tempo en ik zat comfortabel in de kopgroep. Maar al snel kwamen er hele vreemde tempowisselingen. Ik wist dat ik al op 9:40 schema liep en dat een stukje sprinten in de beginfase me de kop zou kunnen kosten. Ik hield daarom mijn eigen tempo aan en hoopte, en wist eigenlijk ook wel, dat het tempo weer omlaag zou gaan. Dat gebeurde dus ook en met 3 ronden te gaan kreeg ik n soort adrenaline kick. Ik voelde me heel sterk en wist dat ik het kon winnen. En dat heb ik dus gedaan! Met nog 70 meter te gaan zag ik de seconden wegtikken en wist dat er een tijd onder de 9:40 in zat. Toen de klok stil stond toen ik over de finish kwam was ik helemaal gelukkig! 9:39, PR van 6 seconden, en weer n grens verbroken! Uiteraard lag ik meteen weer languit op de baan. Gelukkig hielp Marrijtje, die in Californie studeert en ook in Seattle was, me weer overeind! Na 2 interviews, 1 voor Flotrack en 1 voor Losseveter met Marrijtje waarbij de camera halverwege uitviel, kon ik feest gaan vieren....in de orkaan buiten! Maar ik was zo blij dat ik zelfs van mn cooling down in de plensregen genoot!

De trainingen daarna zijn ook ontzettend goed gedaan. Steeds denk ik dat de training die Ian, mn coach, me geeft te zwaar is. Maar elke keer loop ik nog secondes harder. Hij vraagt dit seizoen veel van ons, maar iedereen is ontzettend gemotiveerd om de gestelde doelen te halen. De team sfeer is top en iedereen werkt keihard. En daar ga je zelf ook harder van lopen.

Gisteren was mn eerste mindere training. Maar wat wil je met -5 graden en windvlagen. Ik waggelde bevroren terug naar de bus na de training. Maar ik weet dat ik nog steeds alleen maar sterker aan het worden ben. Ik kijk dan ook ontzettend uit naar de mijl aaanstaande zaterdag. 1600m dus, weer indoor en weer in Seattle. De rit naar Seattle ken ik nu echt helemaal uit mn hoofd, maar toch blijft het leuk. Heerlijk uit eten met het team, slapen in een kingsize bed, en de volgende dag laten zien waar je zo hard voor getraind hebt. Life is pretty good.

Volgend weekend dus weer n verslagje. Ik ben n beetje voorzichtig met mn doel. 2 weken geleden was mn 1600m split 5:10. Ik moet dus zeker onder de 5:00 kunnen lopen, alleen hoeveel eronder, geen idee. Maar ik heb er supersuper veel zin in!