All good things come to an end

Na 5,5 jaar met enorm veel plezier voor de University of Portland te hebben gelopen zit het grote avontuur erop. Gisteren liep ik mijn laatste wedstrijd, de West Regionals, in Sacramento. Het resultaat was teleurstellend maar ik kan oprecht zeggen dat ik mijn laatste seizoen heb gevochten voor wat ik waard ben. Het was geen spectaculair seizoen en ik had er meer van verwacht, maar ik weet dat ik me tot de laatste meter 100 procent heb ingezet. Het is zo ontzettend druk geweest de afgelopen tijd dat ik niet op m'n blog heb kunnen schrijven. Ik volg veel meer vakken dan gebruikelijk is zodat ik in december kan afstuderen met m'n Master in Management Communication. Ik zou een boek kunnen schrijven over hoe veel stress ik heb, maar ik zal het laten bij het feit dat ik me niet heb verveeld de afgelopen 3 maanden.

Conference Championships in Malibu, CA

BYU Autumn Classic

Team photo 2013

Het is een hele bijzondere tijd geweest met veel ups en ook heel veel downs. Het is moeilijk te geloven dat ik hier 10 augustus 2008 als 'klein' 17 jarig meisje aankwam en dat ik over een maand m'n Master diploma in handen heb. Ik ben super dankbaar voor alle levenservaring die ik hier heb kunnen opdoen. Ik ga hier weg als een stuk zelfverzekerder en gelukkiger persoon, ondanks maar ook dankzij alle tegenslagen. Mijn mooiste hardloop herinnering zal altijd mijn 5000m afgelopen lente op de baan van Mt. SAC blijven. Na chronische achillespees problemen dacht ik nooit meer een baanwedstrijd te zullen lopen voor de University of Portland. Toen ik ook nog eens een scheur in het bindweefsel onder m'n voet kreeg, leek dat doel nog verder weg. En toen ik als klap op de vuurpijl beide ellebogen brak door een ongelukkige val van m'n fiets was het al helemaal moeilijk voor te stellen. Na heel veel slechte wedstrijden kwam alsnog de doorslag en liep ik 16:32, een PR van 17 seconden. M'n coach zei later dat hij me nog nooit zo gelukkig heeft gezien, en dat klopt wel zo'n beetje.

Augustus 2008 (datum foto klopt niet). Little Marit!! Net aangekomen in mijn kamertje

Ik had altijd de hoop om een hoog genoeg niveau te halen om op Europees niveau te kunnen lopen. Ik weet nu dat dat niet meer gaat gebeuren. Wie weet kan ik nog heel veel progressie boeken op de 5000m, maar na meer dan 5 jaar hard trainen wil ik nu me op andere dingen gaan richten. Ik kijk er heel erg naar uit om te gaan werken (ookal kom ik daar vast op terug) en andere sporten te proberen. Ik dacht altijd aan wielrennen maar na die val fiets ik net zo voorzichtig als een 80 jarige met een nieuwe heup dus ik weet niet of dat een goed idee is. Ik ga misschien de marathon van Rotterdam lopen in April, maar voor m'n plezier, niet voor een snelle tijd. Ik ga in februari m'n research presenteren in California waar ik heel trots op ben! Ik hoop het komende jaar naar de Galapagos eilanden te reizen met m'n geweldige vriend die daar ongeveer 10 weken per jaar expedities filmt. Maar eerst ga ik heerlijk 4 weken naar Nederland. Het valt tegen om een jaar lang weg te blijven. Ik kan niet wachten om m'n lieve ouders en broer weer te zien. Patrick komt ook voor 3 weken naar Nederland om Kerst en oud en nieuw te vieren en voor hopelijk een stedentripje ergens heen!

Crater Lake met de allerliefste

Ik ga in januari weer terug naar Portland. Het stond voor mij al heel lang vast dat ik hier wilde blijven en werk wilde gaan vinden. Ik hoop heel erg dat dat allemaal gaat lukken. Portland is echt mijn thuis geworden en hoe erg ik Nederland soms ook mis, ik moet er nog even niet aan denken om het mooie Portland te verlaten. Ik had nooit verwacht dat ik hier na 5 jaar nog zou zijn maar ik heb hier echt mijn plek gevonden. Dit is waarschijnlijk mijn allerlaatste blogpost. Bedankt aan alle trouwe lezers, als ik die nog heb na zo lang niet schrijven!!