5000m Eugene, mixed feelings

Gisteren liep ik de 5000m in Eugene. Wat dé wedstrijd van het seizoen had moeten zijn liep uiteindelijk uit op een teleurstelling. Vorig week had ik nog een reeks van perfecte trainingen. Ik liep 4 x 1000m achter elkaar met korte rust in respectievelijk 3:27, 3:27, 3:20 en 3:20, wat geen enkel probleem was. Donderdag vloog ik door Forest Park heen. Ik voelde me super. Zaterdagochtend stond er een tempo run van 3 mile (4.8km) op het programma. Het kostte me erg veel moeite om het tempo van 6:10 per mijl aan te houden. Ik had er eigenlijk geen verklaring voor. Tot dat 's middags de hoestbuien begonnen. Daarbij kwam ook nog mn hooikoorts. Ik had goede hoop dat ik me op vrijdag wel weer goed zou voelen, maar de hoestbuien en de hooikoorts werden alleen maar erger. Dinsdag had ik tijdens de training een minuut nodig na elke 200m op mn ademhaling weer onder controle te krijgen. Mn keel en mn neus zaten volledig dicht. Ik probeerde een ander hooikoorts medicijn maar dat mocht niet baten. Het werd eerder erger dan minder. Vrijdagochtend stond ik dan ook op zonder enkele verwachtingen. Het plan was voor ik ziek werd rond de 17:10 te lopen. Het nieuwe plan: lopen en zien waar we eindigen. Iedereen in mijn serie ging keihard van start. Ik wist dat als ik mee zou gaan ik helemaal kapot zou gaan vroeg in de wedstrijd. Helaas was de andere optie nou ook niet optimaal: ik liep vrijwel de hele wedstrijd alleen. Met 5 ronden te gaan werd het ademen erg moeilijk. Ik haalde nog wel erg veel mensen in omdat die allemaal te hard van start waren gegaan. De laatste ronde probeerde ik er nog alles uit te halen en uiteindelijk kwam ik over de finish in 17:33. 3 seconden van mn PR af. Natuurlijk niet heel slecht na n week ziek te zijn geweest, maar wel teleurstellend als ik me bedenk dat ik zoveel harder kan maar daar misschien dit seizoen niet meer de kans voor krijg. Ach ja, nog altijd 1 minuut en 16 seconden sneller dan vorig jaar in april. Gek eigenlijk hoe snel je je doelen bij kan stellen. Dat komt natuurlijk ook doordat een tijd van 17:33 hier niet zo bijzonder is en in Nederland juist erg goed. Hoewel ik niet moet vergeten hoeveel ik ben vooruit gegaan, helpt de enorm sterke competitie hier me wel om gemotiveerd te blijven. Ik ben er nog lang niet, maar dat komt nog wel!