Precies vier weken geleden sloeg het onheil weer toe. De ochtend na mijn eerste baantraining (een paar 150tjes op 80%) werd ik wakker met scherpe pijn in mijn voet, in de plantar fascia, het bindweefsel wat de hiel met de bal van de voet verbindt. Ik had tijdens de baantraining niets gevoeld en maakte me weinig zorgen. Na 10 minuten van m'n duurtraining die dag ging de pijn bijna volledig weg. Die zondag ging de pijn tijdens mijn duurloop van bijna 2 uur niet weg, maar het was nog te doen. Maandag is altijd mijn vrije dag en ik dacht dat 1 dag rust wel genoeg zou zijn om van dit 'pijntje' af te komen.
Dinsdag voelde ik de pijn tijdens het wandelen, maar ik was te koppig om er aan toe te geven. Ik besloot wel om de warming up voor mijn tempo run met een teamgenoot te doen. Gelukkig maar, want na de tempo van 15 minuten had ik zo'n ondraaglijke pijn in mijn voet dat zij een auto moest gaan halen om mij uit het bos op te halen. Ik kon bijna geen stap meer zetten. Ik wist toen wel dat het fout zat. Als het voelt alsof je op naalden loopt, kun je het geen 'pijntje' meer noemen.
Na een week lang behandelingen die niet aansloegen heb ik erop gestaan om een MRI te doen. Gelukkig gaven ze eindelijk toe dat ze geen idee hadden wat er mis met me was. Twee weken na het onstaan van de blessure kreeg ik de scan en toen begon het wachten op de uitslag. Ik zou de uitslag eigenlijk nog die dag krijgen, maar dat werd zaterdag, en toen zondag. Alleen toen ik werd gebeld zondagochtend had ik veel grotere problemen dan de scheur in m'n plantar fascia die de MRI had laten zien...
Zondag was team camp geplanned: 3 dagen trainen in Bend, OR. Ik had toch maar besloten om mee te gaan ookal wist ik al dat ik daar niet zou kunnen hardlopen. Dan maar fietsen had ik bedacht. Zondagochtend ging m'n hele team een lange duurloop doen, zodat ze dat bij aankomst niet meer hoefden te doen. Ik besloot een lang stuk te gaan fietsen. Het was een prachtige dag, strakblauwe lucht en zon. 70 minuten lang racede ik door het mooie Portland en langs Smith & Bybee Lake, een natuurgebied. Ik kwam weer uit op Portsmouth, 5 minuten van mijn huis. Ik besloot toch maar nog een half uurtje door te fietsen en sloeg linksaf i.p.v. rechtdoor te gaan op weg naar huis. Dat had ik beter niet kunnen doen..Even verderop op een weg die zowel voor fietsers als wandelaars bedoeld is, naderde ik een vrouw met hond, aan de lijn. Zoals altijd riep ik netjes "On your left!!" zodat ze zou horen dat ik eraan kwam. Ik minderde mijn snelheid, zij trok aan de riem om de hond aan de kant te dwingen. Alleen toen verloor ze controle over de riem en stormde de hond op my af, om m'n fiets te bespringen. Ik moest zo hard remmen dat ik over het stuur ben geklapt. Toen ik op de grond lag voelde ik een hele intense pijn in beide armen. Ik was met uitgestrekte armen terecht gekomen. De vrouw was erg geschrokken en ging hulp halen. Ze vroeg of ik dacht dat ik iets had gebroken. Ik zei nee, vooral omdat ik nog nooit iets gebroken had en niet wist hoe dat voelde. Ze heeft me naar huis gebracht, en ik wilde nog steeds niet geloven dat er echt iets mis met me was. Ik dacht dat ik misschien wat banden en spieren had verrekt. Maar toen ik na een uur nog niet mn armen kon bewegen, ben ik door een jongen van het team (mijn teamgenoten moesten naar kamp en konden niet bij me bijven) naar de Emergency Room gebracht. Daar zijn rontgenfoto's gemaakt van beide armen en daaruit bleek dat ik in beide ellebogen fracturen had opgelopen. Mijn reactie was een mix van lachen en janken. Lachen omdat ik dacht dat ik in een slechte soap zat, huilen omdat ik de consequenties kende: twee onbruikbare armen. Dag school, dag hardlopen, dag onafhankelijkheid,dag Portland. Suf van de morfine werd ik door m'n coach naar huis gebracht. Ik wilde me niet laten opnemen, dus moest ik mensen regelen die me konden helpen tot m'n vader in Portland zou aankomen (de donderdag daarop) om me mee naar huis te nemen. 4 dagen lang hebben vrienden me moeten helpen met aankleden, wassen, eten, alles. Het was even pijnlijk en frustrerend als hartverwarmend. Ik heb lieve vrienden en kan van geluk spreken dat er zoveel mensen voor me klaar stonden.
Na een moeilijke vlucht ben ik nu dus terug in Nederland. Ik ga hier rustig herstellen. Ik ga elke dag met sprongen vooruit, maar desondanks heb ik dus wel definitief besloten om dit semester op school over te slaan. Ik begin nu pas in januari met mn Master opleiding. Het zou teveel stress opleveren om een paar weken school te missen en geconfronteerd te worden met het feit dat ik na een semester te hebben gemist door achilles problemen nu ook het cross seizoen moet missen. Ik heb zo onwaarschijnlijk veel pech gehad dit jaar, ik kan het bijna niet geloven. Het is niet eerlijk, maar ik moet me er maar bij neerleggen. Hopelijk kan ik over een aantal weken wel terug naar Portland om bij m'n vrienden te zijn en het hardlopen weer een beetje op te pakken langzaamaan, maar dat moet nog maar blijken. Ik mis het enorm.
Ik sta dus pas weer in Januari op z'n vroegst op de startlijn. What a year, what a year.
Abonneren op:
Reacties posten (Atom)
Geen opmerkingen:
Een reactie posten