Na een hele lange stilte ga ik weer verder met m'n blog. Na het zwaarste (school)jaar tot nu toe, ben ik eindelijk afgestudeerd. Toen ik m'n laatste bericht schreef ging het nog steeds slecht met m'n achilles blessure. Ik ben daarna ook weer volledig gestopt met hardlopen. Zelfs geen kleine stukjes meer. Alleen maar eeuwige trainingen in het zwembad. Ik had me er bij neergelegd. Ik ging inzien dat het geen zin had om gefrustreerd te raken. Het is wat het is, en er zijn nog meer dingen in het leven. Nouja, meer dingen in het leven? M'n sociaal leven stond op een erg laat pitje vanwege de drukte en omdat ik niet meer op de trainingen kwam. Daarnaast gebeurden er nog andere minder leuke dingen waar ik geen controle over had. Ik heb maar een ding over dit jaar te zeggen: Murphy's Law. "If anything can go wrong, it will."
Ik was aan het einde van m'n Latijn toen eindelijk m'n ouders en beste vriendin hier in Portland aankwamen om me te zien afstuderen. Het was een prachtig weekend en een hele bijzondere ervaring. Het dringt nu pas tot me door dat ik gewoon klaar ben met m'n Bachelor, na zoveel jaren hard werken. Het laatste semester heb ik afgesloten met een 4.0. Het hoogst mogelijke cijfer. Ik heb geen idee hoe ik het voor elkaar heb gekregen. De rest van de week hebben we een hele mooie reis door Oregon gemaakt. Van de sneeuw naar de "high desert". Als ik ergens van kan genieten is het wel natuur. Toen we in Bend waren, in Central Oregon, heb ik een racefiets gehuurd en ben ik om 7 uur 's ochtends de deur uit gegaan om het zeer heuvelachtige Bend te verkennen. Na 2 uur ploeteren kwam ik weer terug bij het hotel. Ik was kapot, uitgeput, maar voor mij is er niets mooiers dan stilte, natuur, en grenzen verleggen. Ik was dan ook super gelukkig toen m'n ouders me een fiets lieten uitzoeken als graduation cadeau. De vrijheid die ik nu heb om de hele zomer lang door het prachtige Portland te crossen vind ik helemaal geweldig.
Ik heb dus uiteindelijk besloten om de hele zomer in Portland te blijven. Ik loop stage bij Central City Concern, een organisatie die behandeling en huisvesting aanbiedt voor daklozen, en dan vooral verslaafde daklozen. Ik werk in de media department. Ik heb het erg naar m'n zin en voel me er erg op m'n plaats. Ze doen ontzettend goed werk en ik ben blij dat ik dat straks op mn CV heb staan. Ik schrijf ook artikels voor ForceChange.com, een social activism website. Ik ben een nerd als het gaat om politiek, dus ik kan me er helemaal in uitleven. Ik ben ook vanaf nu een nanny voor een ongelooflijk schattig meisje van 4 maanden oud. Ik hou mezelf dus wel bezig!
Sinds dat ik afgestuurd ben en aan dit nieuwe leventje ben begonnen gaat het een stuk beter met me. Ik ben zelfs weer helemaal vrolijk. Ik woon in een nieuw, ontzettend fijn huis met hele leuke mensen, terwijl ik het in m'n oude huis helemaal niet meer naar m'n zin had. M'n baantjes bevallen supergoed. Verder hou ik me bezig met eindeloos boeken lezen in het zonnetje. Het kan slechter. En wat ook niet geheel onbelangrijk is: ik loop weer!!! Ik moet nog voorzichtig zijn, dat geef ik toe. Maar ik kan weer 1 uur non-stop lopen een paar keer per week, met dagen vrij tussendoor. Het gaat de goede kant op, alleen moet ik dus ontzettend oppassen.
Ik hoop ontzettend dat alles vanaf nu weer goed zal gaan. Ik heb er wel vertrouwen in. Ik ga volgend jaar (ik ga dus een Master doen volgend jaar) alles eruit halen wat er in zit. Ik heb nog maar 1 jaar hier. Ik zou wel gek zijn om iets of iemand dit jaar voor me te laten verpesten, zoals ik dat dit jaar heb laten gebeuren. Geen tegenslagen meer, alleen maar gelukkig zijn en keihard lopen. Zoals mijn fysiotherapeut hier altijd zegt: "There's hope in the universe!" Yes there is.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten